Ik heet u van harte welkom op mijn website. ,

                              VOOR EEN  BIJBELCITAAT : KLIK OP HET BIJBELTJE

OM DE GEZANGEN VAN DE ORTHODOXE KERK VAN GENT TE BELUISTEREN : IN RECHTERKOLOM HET MUZIEKSPELERTJE AANZETTEN

09-02-2010, 12:48:17 kris


Reacties (0)

H. Cyrillus van Alexandrië (380-444), bisschop, Kerkleraar
Commentaar op het Evangelie van Johannes, 4

"Allen, die Hem aanraakten, werden genezen"

  Zelfs om doden te laten verrijzen, vindt de Verlosser het niet genoeg om door zijn Woord te handelen, die toch drager is van de goddelijke bevelen. Voor dat zo prachtige werk, neemt Hij, als men dat zo kan zeggen, zijn eigen vlees als medewerkster om zo te tonen dat zij de macht heeft om het leven te geven, en om te laten zien dat ze één is met Hem: zij is immers zijn vlees, en niet een vreemd element.

      Dat is wat er is gebeurd als Hij het dochtertje van het hoofd van de synagoge liet verrijzen, door tegen haar te zeggen: "Meisje, sta op!" (Mc 5,41). Hij heeft haar bij de hand genomen, zoals het geschreven staat. Hij heeft haar het leven teruggegeven, zoals God door een machtig bevel, en Hij heeft haar ook opgewekt door het contact met zijn heilig vlees - er zo van getuigend dat een zelfde goddelijke energie aan het werk is, zowel in zijn lichaam als in zijn woord. Zo ook op dezelfde wijze als Hij in de stad genaamd Naïn aankomt, waar men de enige zoon van de weduwe begroef, daar heeft Hij de doodskist aangeraakt en gezegd: "Jongen, ik zeg je, sta op!" ( Lc 7,14).

      Zo kent Hij niet alleen de macht om de doden te laten verrijzen naar zijn woord, maar ook om te tonen dat zijn lichaam levendmakend is, raakt Hij de doden aan, en door zijn vlees laat Hij het leven overgaan naar hun dode lichaam. Als het enige contact met zijn heilig vlees, het leven teruggeeft aan een lichaam dat in staat van ontbinding is, welke genade zullen wij dan niet vinden door zijn levendmakende eucharistie wanneer wij van haar onze voeding maken? Zij zal hen, die eraan hebben deelgenomen, geheel omvormen in haar eigen zaligheid, welke de onsterfelijkheid is.

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

09-02-2010, 12:45:15 kris


Reacties (0)

Russische patriarch: wij strijden samen met RK-Kerk

Hilversum (Van onze redactie) 3 februari 2010 - De Russisch-Orthodoxe Kerk en de Rooms-Katholieke Kerk staan zij aan zij in de strijd tegen de geloofsafval en het morele verval in de wereld. Dat heeft de orthodoxe patriarch Kirill van Moskou en heel Rusland gisteren gezegd tijdens een bisschoppenvergadering in Moskou.

Paus Benedictus
"Wij hebben gelijke standpunten inzake veel problemen waarmee christenen in de moderne wereld worden geconfronteerd. Deze zijn bijvoorbeeld agressieve secularisatie, globalisering en de erosie van traditionele morele principes. Het moet gezegd worden dat de mening van paus Benedictus XVI over deze kwesties dichtbij die van de orthodoxe Kerk staat."

Protestantisme
Kirill zei verder dat de meningsverschillen tussen de orthodoxie en het protestantisme toenemen. "De Russische Kerk ziet steeds minder protestantse gemeenschappen samenwerken in het behoud van het christelijk erfgoed", zei de patriarch. Dat komt volgens hem door "de aanhoudende liberalisering van de protestantse wereld".

Gefaald
"Helaas hebben zij niet alleen gefaald in het waarachtig uitdragen van christelijke waarden in de seculiere samenleving, vele protestantse gemeenschappen geven er ook de voorkeur aan om hun principes aan te passen", aldus Kirill, die verwees naar de recente verkiezing van Margot Kässmann - een gescheiden vrouw - tot hoofd van de Evangelische Kerk in Duitsland (EKD).

Vrede en milieu
Mocht blijken dat de doctrinaire verschillen tussen de Orthodoxe Kerken en de protestantse gemeenschappen niet overwonnen kunnen worden, dan blijft er volgens de patriarch voldoende over om gezamenlijk op te trekken. Kirill noemde kwesties als vrede, gerechtigheid en het behoud van de schepping.

Uit : RKK

08-02-2010, 12:20:16 kris


Reacties (0)

3^e zondag van de voorvasten :

Zondag van het laatste oordeel

 LEZINGEN :

1 Kor. 8,8 - 9,2 :

8,8-13

Voedsel brengt ons niet dichter bij God; wij verliezen er niets bij als wij het niet eten, en als wij het wel eten, worden wij er niet beter van. Maar zorg ervoor dat uw vrijheid van handelen de zwakken geen aanstoot geeft. Als zo iemand u, die daar geestelijk boven staat, in een afgodstempel aan een maaltijd ziet deelnemen, zal hij er dan, met zijn zwakke geweten, niet toe aangezet worden om ook offervlees te gaan eten? Dan gaat ten gevolge van uw beter inzicht de zwakke verloren, een broeder voor wie Christus is gestorven. Door zo te zondigen tegen de broeders, en hun angstvallige geweten te kwetsen, zondigt u tegen Christus. Daarom, als mijn voedsel aanstoot geeft aan mijn broeder, zal ik in eeuwigheid geen vlees meer eten, want ik wil mijn broeder geen aanstoot geven.

9,1-2

Het voorbeeld van Paulus
Ben ik geen vrij man? Ben ik geen apostel en heb ik Jezus onze Heer niet gezien? En u bent toch mijn werk in de Heer? Al ben ik voor anderen geen apostel, voor u toch zeker wel; want u bent in de Heer het waarmerk van mijn apostelschap

EVANGELIE : Matth.25,31-46

Het oordeel van de Mensenzoon
     Wanneer de Mensenzoon komt, bekleed met zijn heerlijkheid en rondom Hem alle engelen, dan zal Hij plaatsnemen op de troon van zijn heerlijkheid. Alle volkeren zullen vóór Hem bijeengebracht worden, en Hij zal ze van elkaar scheiden, zoals een herder de schapen van de bokken scheidt. De schapen zal Hij aan zijn rechterhand opstellen, de bokken aan zijn linkerhand. Dan zal de koning tegen hen die aan zijn rechterhand staan zeggen: "Kom, gezegenden van mijn Vader, neem het koninkrijk in bezit dat vanaf het begin van de schepping voor jullie klaar ligt. Want Ik had honger en jullie hebben Me te eten gegeven, Ik had dorst en jullie hebben Me te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en jullie hebben Me opgenomen. Ik was naakt en jullie hebben Me gekleed, Ik was ziek en jullie hebben naar Me omgezien, Ik zat in de gevangenis en jullie kwamen naar Me toe." Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden: "Heer, wanneer hebben we U hongerig gezien en U te eten gegeven, of dorstig en U te drinken gegeven? Wanneer hebben we U als vreemdeling gezien en U opgenomen, of naakt en hebben we U gekleed? Wanneer hebben we U ziek of in de gevangenis gezien en zijn we naar U toe gekomen?" De koning zal hun antwoorden: "Ik verzeker jullie, alles wat je voor één van deze minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan." Dan zal Hij zich ook richten tot hen die aan zijn linkerhand staan en tegen hen zal Hij zeggen: "Ga weg van Mij, vervloekten, naar het eeuwige vuur, dat aangelegd is voor de duivel en zijn engelen. Want Ik had honger en jullie hebben Me niet te eten gegeven, Ik had dorst en jullie hebben Me niet te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en jullie hebben Me niet opgenomen, Ik was naakt en jullie hebben Me niet gekleed, Ik was ziek en zat in de gevangenis en jullie hebben niet naar Me omgezien." Dan zullen ook zij antwoorden: "Heer, wanneer hebben we U hongerig gezien of dorstig of als vreemdeling of naakt of ziek of in de gevangenis en hebben we U niet geholpen?" Dan zal Hij hun antwoorden: "Ik verzeker jullie, alles wat je niet voor één van deze minsten hebt gedaan, heb je ook niet voor Mij gedaan." Zij zullen naar de eeuwige straf gaan, maar de rechtvaardigen naar het eeuwig leven

05-02-2010, 15:44:06 kris


Reacties (0)

De icoon van het doopsel van de Heer (Epiphanie)

Tot aan de 4^e eeuw, werden  het feest van de Geboorte en het Doopsel van de Heer  gevierd op éénzelfde dag (het is in 326 dat de feesten zich scheidden).Hun eenheid is nog zichtbaar in de gelijke structuren van de diensten van deze twee feesten en zij toont een zekere voltooiing van de Geboorte in dat van het Doopsel."In zijn Geboorte, zegt Jeronimus, komt de Zoon van God op de wereld op een verborgen wijze, in zijn doopsel, verschijnt hij op manifeste wijze". Zo zegt het ook Johannes Chrysostomos : "De Epiphanie is niet het feest van de Geboorte, maar dit van het Doopsel. Daarvoor was Hij ongekend bij het volk, door het Doopsel, openbaart Hij zich aan allen"(Hom37over het Doopsel)".

De Heilige geest rust voor eeuwig op de Zoon als een zich manifesterende kracht, hij openbaart de Zoon aan de Vader en de Vader aan de Zoon en realiseert aldus de goddelijke afstamming. Hij is de "eeuwige vreugde...waar de drie behagen scheppen in elkaar"(Heilige Gregorius Palamas). De incarnatie is geworteld in deze elfde act van afstamming die geleidelijkaan  de, menselijkheid van Christus bedekt.

In de Geboorte, daalt de Heilige Geest neer over de Maagd en maakt haar tot Theotokos, Moeder van God  "Het kleine kind dat zal geboren worden zal Zoon van God worden genoemd (Lucas 1,35). "Het kleine kind groeide...en de genade van God rustte op Hem"(Lucas 2,40). Om "waarlijk mens " te zijn, gaat de menselijke natuur van Christus doorheen zijn natuurlijke  en progressieve groei. De genade van de Geest vergezelde Hem, maar het is nog niet de Hypostase van de Geest die op Hem rust zoals zij in eeuwigheid rust op zijn goddelijkheid. Welnu, sprekend over het Doopsel, citeren de heilige Cyrillus van Jerusalem en de heilige Johannes van Damascus de Handelingen der Apostelen (10,38) : "God heeft Jezus van Nazareth gezalfd met de Heilige Geest", en zij onderlijnen in de gebeurtenis het hoogtepunt van de volwassenheid, de manifestatie van de menselijkheid van de Heer dat vanaf dat moment volledig vergoddelijkt wordt. Hij is Christus, de gezalfde; de Geest openbaart zijn Menselijkheid aan de Vader en de Vader aanvaardt Hem als Zijn Zoon : " aanstonds sprak een stem uit de hemel : Deze is mijn welbeminde Zoon, in wie ik mijn welbehagen stel" (Matth.3,17). De Geest daalt neer op de geïncarneerde Zoon  als een adem van aanvaarding op het moment zelf waar de Vader zegt : "Vandaag heb ik u voortgebracht" (variant van de tekst van Lucas die Psalm 1,7 citeert).

"Mijn genegenheid" of "mijn welwillendheid" is de wederzijdse liefde van de Vader en de Zoon  die vanaf dat moment rust op Christus in de hypostatische nederdaling van de Geest. De God-Mens openbaart zich reëel als Zoon van zijn twee naturen en deze volheid van de "ware God en de ware Mens" zal worden herbevestigd gedurende de Transfuguratie als een daad die reeds gemanifesteerd is in het Doopsel : "deze is mijn welbeminde Zoon". Daarom wordt het Doopsel Theophanie genoemd, Epiphanie, manifestatie van de Drie Personen in hun eenparige getuigenis. Indien het Troparium van de transfiguratie zegt " Gij zijt getransfigureerd...om aan uw leerlingen uw glorie te tonen", dan zegt het troparium van het Doopsel : "tijdens uw Doopsel in de Jordaan, o Christus... getuigde de stem van de Vader door u de naam van welbeminde Zoon te geven, en de geest, onder de vorm van een duif, bevestigde de ontegensprekelijke waarheid van deze woorden.....".

Zo groeide Jezus tot aan zijn rijpheid. "Hij was ongeveer dertig jaar" (Lucas 3,23), wanneer hij in de synagoge van Nazareth plechtig aankondigde : "De Geest van de Heer is over mij gekomen, hij heeft mij gezalfd"(Lucas 4,18). Het is het mysterie dat eigen is aan de incarnatie. De mensheid van Christus gaat door zijn vrije wilsbeschikking. Jezus wijdt zich in volle bewustzijn aan zijn aardse zending, onderwerpt zich geheel aan de wil van de Vader en de Vader beantwoord dit met het zenden van Zijn Heilige Geest over Hem. Gans de beknopte  samengevatte symboliek van het Doopsel dat de icoon van het feest ons toont doet ons de geduchte omvang begrijpen van deze daad : het is reeds de dood op het Kruis. Christus die zegt tot de heilige Johannes : " Laat nu maar, want zo past het ons al wat is vastgesteld te volbrengen" (Matth.3,15), het anticipeert aan het ultieme woord die zal weerklinken in de tuin van Getsemanie : " Vader, dat Uw wil geschiede...". De liturgische overeenkomst van de feesten onderlijnen dit duidelijk : zo toont het gezang van de liturgie van de 3^e januari een frapante analogie met deze van Grote Woensdag, de dienst van de 4^e januari met deze van Goede Donderdag en de dienst van de 5^e januari met deze van Goede Vrijdag en passie zaterdag.

Sint Jan Baptist is bekleedt met een ambt van getuigenis : het is de getuige van de onderwerping van Christus, van zijn ultieme kenose.  Maar in Johannes de Doper als Archetype, als vertegenwoordiger van het menselijk geslacht, is het de ganse mensheid die getuige is van de Goddelijke Liefde. De "Filantropie van God" heeft haar hoogtepunt in de daad van het doopsel, "vervulling van de rechtvaardigheid", met de dood en de verrijzenis als eindpunt, de voor-eeuwige beslissing vervullend die wij hebben beschouwd in de Icoon van de Drie-eenheid.

"Welnu, zoals gans het volk zich liet dopen, zo liet ook Jezus zich dopen"(Lucas 3,21). Het Woord komt op aarde, naar de mensen toe, en wij zijn in de aanwezigheid van de meest ontstellende Ontmoeting van God en de Mensheid ("gans het volk"). Mystiek gezien herkennen alle mensen zich als "zoon in de Zoon "), "de welbeminde zoon" in "de welbeminde Zoon" en dus als de "vrienden van de bruidegom", de getuigen. Het fiat van de Maagd werd het ja van alle mensen bij de menswording, tot de komst van God "bij de zijnen". In de heilige Johannes de Doper, zeggen allen die de "zijnen" zijn, fiat aan de ontmoeting, aan de goddelijke Liefde, aan de filantropie van de Vader, Vriend van de mensen. Zoals Simeon "gedreven door de Geest"het kind Jezus ontvangt, zo ontmoet en ontvangt Johannes Jezus de Messias :"Er verscheen een mens, gezonden door God, zijn naam was Johannes, hij kwam als een getuige, om getuigenis af te leggen van het licht, opdat allen door hem zouden geloven" (Joh.1,6-7). Hij getuigt voor allen, in de plaats van allen, en dit getuigenis is een gebeuren in het innerlijke van de gehele mensheid en betreft alle mensen.

Het vierde evangelie van Johannes spreekt in zijn "proloog" onmiddellijk na "het Woord dat in de beginne was", en wanneer men leest "er was een mens door God gezonden"", voelt men dat zijn komst, in zekere zin ,  ook van "de beginne"", van eeuwigheid was. De hemel opende zich voor Hem en "hij legde getuigenis af : Ik heb de Heilige geest zien neerdalen over Hem...Hij is de Zoon van God" (Joh.1,29-34). In deze korte zin  is reeds, onder een gereduceerde vorm, gans het evangelie aanwezig. Johannes is diegene die weet, hij duidt het Lam aan want hij is binnengeleid in het mysterie van "het Lam, dat geofferd wordt vanaf de schepping van de wereld".....

Johannes heeft niets "voorspeld". Hij is de grootste profeet, want hij is de kleinste, dat wil zeggen, hij is bevrijd van zijn eigen voldoening om slechts diegene te zijn die "zich daar bevindt", die zich verheugd de stem van de  Bruidegom te horen, die de vriend van de Bruidegom is, en zijn vreugde is groot, zonder maat. Hij is de meest intieme nabijheid waar het woord weerklinkt. Hij is als beeld van de Zoon, die het woord van de Vader is, hij is als het beeld van de Geest, want "hij zegt niets uit zichzelf maar spreekt in naam van Hem die gekomen is". Hij is  "dit geweld die de hemelen  in vervoering brengt" en zijn martelaarschap illustreert op wonderlijke wijze een oud mystiek logion : "geef je bloed en ontvang de Geest"... Met de Theotokos omringt hij Christus en komt tussenbeide voor alle mensen. Hij kan het doen, want zijn vriendschap bereikt het niveau van een groot spiritueel waarvan de geschiedenis ons is verteld in de Apophtegmata Patrum : "De heilige Païsios de Grote bad voor zijn leerling die Christus had verloochend, en wanneer hij bad, verscheen de heer aan hem en zei : "Païssios, voor wie bid u ? Weet gij niet dat hij mij verloochend heeft ?" Maar de heilige hield niet op om medelijden te hebben en te bidden voor zijn leerling, en toen zei de Heer hem : "Païssios, gij zijt gelijk aan mij geworden door uw liefde...."

De liturgie noemt Johannes : "prediker, engel en apostel" Hij getuigt en zijn stem als vriend van de Bruidegom wekt de eerste apostolische roeping op : "Andreas en Johannes volgden Jezus" (Joh.1,37). Later, verlaat hij deze wereld en daalt neer ter helle als Voorspreker van de Blijde Boodschap.

Het doopsel van Johannes van Epiphanie was slechts een "doopsel van berouw voor de vergeving van de zonden" (Lucas 3,3), het was de bekering tot de uiteindelijke verwachting. Door naar de Jordaan te gaan, ging Jezus geen berouw doen, want Hij was zonder zonden. Zeggen dat Hij een voorbeeld van nederigheid ging geven beantwoordt nog altijd niet aan de grootheid van het gebeuren. Het doopsel van Jezus is Zijn persoonlijk Pinksteren, de neerdaling van de Heilige Geest en de trinitaire epiphanie : " Toen Gij gedoopt zijt in de Jordaan, werd de aanbidding van de heilige Drie eenheid geopenbaard" (troparium van het feest). Het is van deze volheid dat het sacrament van het doopsel in de naam van Jezus komt, deze naam verduidelijkt zich onmiddellijk in de volledige doop formule : " In Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest".  De liturgische teksten noemen het feest "het grote nieuwe jaar" want "het universum hernieuwt zich in het licht van de Drie eenheid". Het is juist dit moment dat de Bisschoppen kozen om aan de kerken de tijd van de grote vasten en de datum van de celebratie van Pasen aan te kondigen.

De icoon van Epiphanie geeft het evangelisch verhaal weer, maar voegt er enkele details aan toe genomen uit de liturgie van het feest en toont dat wat Johannes had kunnen vertellen. Bovenaan de icoon is een fragment van een cirkel aanwezig die de hemelen voorstelt die zich openen, en soms ook een kronkel die als een rand van een wolk lijkt, die vertrekt vanuit de zegenende hand van de Vader. Vanuit deze cirkel vertrekken de lichtstralen, symbool van de Heilige Geest. Zij verlichten de Duif. Een herinnering van het woord uit de beginne : "Dat het Licht zij", "de zich manifesterende energie" van de Geest openbaart ons de Trinitaire God : "De Drie eenheid onze God is aan ons geopenbaard zonder scheiding". Christus is gekomen om het Licht van de wereld te zijn die "diegenen verlicht die in duisternis gezeten zijn (Matth.4,16), vandaar de naam "feest van het licht". Terwijl Jezus neerdaalde in het water, verlichtte het vuur de Jordaan", het is het Pinksteren van de Heer, en het Woord ,voorafgebeeld door de "kolom van licht" toont ons dat het doopsel de verlichting, de geboorte van de zijnde in het goddelijk licht is.

Vroeger, op de vooravond van het feest, had de doop van de catechumenen plaats en de tempel was ondergedompeld in licht, teken van initiatie in de kennis van God.  De getuige van dit licht, de heilige Johannnes, stemt overeen met het gebeuren want hijzelf is " de aangestoken en schitterende toorts" en de mensen kwamen "zich verheugen aan zijn licht" (Joh.5,35).

De nederdaling van de Heilige Geest onder de vorm van een duif betekent de beweging van de Vader die zich richt op de Zoon. Anderzijds verklaart het, volgens de vaders,naar analogie met de zondvloed en de duif met de olijftak, een teken van vrede. De Heilige Geest zwevend over de wateren heeft het leven opgewekt, zo ook zwevend over de wateren van de Jordaan, wekt hij de tweede geboorte op van het nieuwe schepsel.

Christus is voorgesteld rechtopstaand op de bodem van het water,"versluierd door de golven van de Jordaan". Vanaf het begin van zijn zending trotseert Jezus de cosmische elementen  die de duistere machten verborgen houden : het water, de lucht en de woestijn. De doortocht door de Rode Zee figureert het doopsel : de overwinning van God op de draak van de zee, het monster Rahab. Een beeldspraak van het feest doet ons de Heer zeggen tot Johannes de Doper : "Profeet, kom mij dopen... Ik heb mij verhaast om de vijand ten onder te brengen die verborgen is in het water, de prins van de duisternis, om de wereld te bevrijden van de kluwen door het eeuwige leven te schenken". Door in de Jordaan  af te dalen, reinigt Hij de wateren:" Vandaag zijn de golven van de Jordaan veranderd in een hulpmiddel en gans de schepping is besproeid met mystieke golven" (gebed van de heilige Sophronius) Het is het ganse universum die zijn heiligmaking ontvangt : "Christus is gedoopt; Hij komt uit het water en met Hem wordt de ganse wereld hersteld" (beeldspraak van Cosmas). " Hij breekt de kop van de draak en hij herschept Adam", het is de herschepping van het menselijk wezen, zijn herstel in het gezuiverde lavacrum  van het sacrament. Didymos de blinde preciseert : "God heeft mij voor Zijn moeder de fontein van het doopsel gegeven (de Kerk), voor de verheven Vader, als broeder, de gedoopte Heer omwille van ons"

Op de icoon, zegent de Heer met de rechterhand de wateren en bereid Hij ze voor om doopwater te worden, die Hij heiligt door zijn eigen onderdompeling. Het water krijgt een andere betekenis, vroeger was het het beeld van de dood (zondvloed), nu is het de "bron van water en leven" (Apoc.21,6 ; Joh.4,14). Sacramenteel ontvangt het water de waarde van het bloed van Christus.

Aan de voeten van de Heer, in de wateren van de Jordaan, toont de icoon ons twee kleine menselijke figuren, een illustratie van de oud-testamentische teksten die deel uitmaken van het officie : "de zee zag het en week, de Jordaan boog ruggelings terug" (Psalm 114,3).Het troparium (toon 4) legt uit : De Jordaan trok zich eertijds terug door de mantel van Eliseüs, en de wateren verspreidden zich en lieten een droge doorgang, dit naar het waarachtige beeld  van het doopsel door welke wij gaan gedurende ons leven". Symbolisch beeld dat spreekt over een nog zichtbaar metanoia van de cosmische natuur, van de ommekeer van zijn ontologie.

 De zegen over het natuurlijk water heiligt het principe zelf van het aardse leven. Het is daarom dat na de Goddelijke Liturgie, de "grote zegen over het water" plaatsvindt (van een rivier, een bron of eenvoudigweg een bekken geplaatst in de Kerk).

Sprekende over de niet geheiligde wateren, beeld van dood-zondvloed, noemt de liturgie het het "vochtige graf" - hudatostrôtos taphos.  Immers, de icoon toont ons Jezus die neerdaalt in de Jordaan als in een vochtig graf. Deze heeft de vorm van een sombere grot (iconografische afbeelding van de hel). Hij daalt er volledig in af, met gans zijn lichaam (beeld van de begrafenis, weergegeven in het sacrament van het doopsel door volledige onderdompeling, figuur van het paastriduum), opdat "de aanvoerder van ons geslacht wordt weggerukt uit de duistere verblijfplaats". Het symbolisme verderzettend van de Geboorte, toont de icoon van Epiphanie ons de vooraf-nederdaling van Christus in de hel en de verrijzenis.

Christus wordt naakt afgebeeld, hij is als de naakte Adam en zo reikt hij de mensheid zijn paradijselijke kledij van glorie aan. Om aan te tonen dat het zijn eigen initiatief is, wordt Hij afgebeeld al gaande of een stap zettend naar Johannes de Doper : Hij komt vrijwillig en buigt het hoofd. Johannes is geschrokken : "ik heb het nodig om door U gedoopt te worden !... Jezus beveelt hem : "laat doen". Johannes strekt zijn rechterhand uit als bij een ritueel gebaar, in de linkerhand houdt hij een rol vast, de tekst van zijn prediking.

De engelen van de Incarnatie hebben een biddende houding, hun handen bedekt als teken van verering. Zij symboliseren en illustreren het woord van sint Paulus (Gal3,27): "Gij die in Christus zijt gedoopt, hebt u met Christus bekleedt..."

Vrij vertaald uit : Paul Evdokimov : L'art de l'icone, theologie de la beauté,pp 239 - 247. Door Kris Biesbroeck.

04-02-2010, 11:26:02 kris


Reacties (0)

GEBED

Jezus, zachtmoedig en nederig van hart, u komt tot ieder mens om de liefde van de Vader te openbaren.

Jezus, goedheid zonder grenzen, u bevrijdt de gevangenen, u vergeeft onze fouten.

Jezus, onze rust en onze toevlucht, uw juk is zacht en uw last is licht.

Jezus, gezonden door de Vader, u geneest onze blindheid.

Jezus, brood des levens, u voedt onze hart door uw woord.

Jezus, u kwam om vuur op aarde te brengen.

Opgestane Jezus, u laat ons delen in uw vreugde

Gebed uit Taizé

03-02-2010, 11:51:05 kris


Reacties (0)

H. Cyprianus (rond 200-258), bisschop van  Carthage et martelaar
Het gebed van de Heer nr. 18

"Ons dagelijks brood"

"Geef ons heden ons dagelijks brood" Deze woorden kun je op een geestelijke en letterlijke wijze horen: in het plan van God, moeten de twee interpretaties bijdragen aan ons heil.

      Ons levensbrood is Christus, en dat brood is niet voor iedereen, maar het is voor ons. Zoals wij "Onze Vader" zeggen, omdat Hij de Vader is van hen die geloof hebben, zo noemen wij Christus "ons brood", omdat Hij het brood van hen is die zijn lichaam vormen. Om het brood te verkrijgen, bidden we elke dag; wij willen niet ... vanwege een ernstige fout... ons dat hemels brood ontzeggen, ons scheiden van het lichaam van Christus, Hij die verkondigde: "Ik Ben het levend brood dat uit de hemel is neergedaald; als iemand van dit brood eet, zal hij eeuwig leven. En het brood dat Ik u geef is mijn vlees voor het leven van de wereld" (Joh 6,51)... De Heer heeft ons waakzaam gemaakt: "Als u niet eet van het vlees van de Mensenzoon en zijn bloed niet drinkt, dan zult u het leven niet in u hebben" (Joh 6,53). Wij vragen dus om alle dagen ons brood te ontvangen, dat wil zeggen Christus, om in Christus te blijven en te leven, en om ons niet te verwijderen van zijn genade en van zijn lichaam.

      Wij kunnen deze vraag ook op een volgende manier begrijpen: wij hebben de wereld achter ons gelaten; door de genade van het geloof hebben we zijn rijkdommen en zijn verleidingen verworpen; wij vragen eenvoudig voeding... Degene die net leerling  van Christus begint te worden en van alles afstand doet naar het woord van de Meester (Lc 14,33), moet het dagelijks voedsel vragen en zich geen zorgen maken over de toekomst. De Heer heeft gezegd: "Maakt u niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal zijn eigen zorgen hebben; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last" (Mt 6,34). De leerling vraagt dus met reden zijn dagelijks brood, aangezien men hem verboden heeft om zich met morgen bezig te houden.

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

02-02-2010, 12:09:29 kris


Reacties (0)

Een portret

Johannes Chrysostomus (344-407): verbazingwekkend modern

"Wil je het lichaam van de Verlosser eer brengen? Hij die heeft gezegd: "Dit is mijn lichaam" heeft ook gezegd: "Want ik had honger en jullie gaven mij niet te eten; alles wat jullie voor een van deze onaanzienlijken niet gedaan hebben, hebben jullie ook voor mij niet gedaan!" (Mt 25:42,45) Eer Christus dus door je bezittingen te delen met de armen" (Preek 50 over Matteüs).

Wie is toch deze man, die in het Oosten de bijnaam 'Gulden Mond' kreeg vanwege zijn gave om gebed uit te drukken in de taal van de poëzie? Welke aspecten van zijn leven kunnen ons in deze tijd nog steeds inspireren?

Het leven van Johannes Chrysostomus kent drie hoofdlijnen: zijn bijzondere talent om het goede nieuws van Christus vol vuur te verkondigen in de culturele taal van zijn tijd; de sterke nadruk die hij legde op de sociale implicaties van het evangelie; zijn inspanning om de schoonheid van het gemeenschappelijk gebed te vergroten en om theologische waarheden te vertalen in poëzie.

Johannes Chrysostomus werd geboren in Antiochië, in het huidige Turkije, in een familie van aristocraten. Geïnspireerd door het geloof van zijn moeder, bestudeerde hij de Schrift onder leiding van meesters uit de school van Antiochië, die de bijbelse gedachtewereld probeerden te vertalen naar de Griekse manier van denken, zonder de oorspronkelijke betekenis ervan te verliezen.

Zich losmakend van zijn moeder, die hem als een 'huismonnik' dichtbij zich wilde houden, gaat hij de bergen in en begint een leven van gebed en eenzaamheid, helemaal afgescheiden van de wereld. Dan komt hij in een gewetenscrisis: moet hij de maatschappelijke problemen ontvluchten om zuiver te blijven in zijn verbondenheid met het evangelie, of moet hij juist de wereld in gaan om de liefde van Christus, die hij graag en bij herhaling 'de mensenvriend' noemt, te verspreiden?

Hij kiest er uiteindelijk voor om zijn radicale breuk met de wereld ongedaan te maken en keert terug naar Antiochië, waar hij in 386 tot priester wordt gewijd. Hij wordt beroemd vanwege zijn talent om de teksten uit de bijbel in verband te brengen met het dagelijks leven en de vragen van de gewone mens. Soms praat hij twee uur achterelkaar, onder instemming en applaus van zijn toehoorders. Als antwoord op de luxe en het achteroverleunen van de rijken, onderstreept hij het belang van de gemeenschap van goederen, van werken en van de vrijlating van slaven. Hij roept op om zowel individueel als collectief samen te delen en lanceert zelfs een plan om de armoede in Antiochië uit te bannen. Solidariteit betekent voor hem meer dan handelen vanuit een goed geweten; het is een sacrament, een teken van de daadwerkelijke aanwezigheid van Christus in onze wereld. Hij preekte vaak over de uitspraak van Jezus: "Alles wat jullie voor een van deze onaanzienlijken hebben gedaan, hebben jullie ook voor Mij gedaan." Hij trok daaruit de conclusie dat de arme een 'andere Christus' is en dat het 'sacrament van het altaar' zich 'op straat moet voortzetten' door het 'sacrament van de broeder of zuster'.

In 397 wordt Johannes, vanwege zijn talenten als prediker, tegen wil en dank benoemd als aartsbisschop van de hoofdstad van het Oosterse Rijk. In Constantinopel laat hij, tegemoetkomend aan de behoeften van het volk, vele ziekenhuizen en opvangcentra bouwen en verkondigt hij de goede boodschap op het platteland en zelfs aan de Goten die zich in de regio hebben gevestigd.

Hij hangt zeer gedurfde politieke opvattingen aan en verzet zich tegen een minister die het recht op asiel wil afschaffen. Later beschermt hij diezelfde minister voor een opstand als hij, in ongenade gevallen, zijn toevlucht zoekt in de basiliek. Hij probeert om de hoge geestelijkheid meer nederigheid bij te brengen en om het keizerlijke hof te herinneren aan de oproep van het evangelie.

Dit gaat te ver voor zijn vijanden, die tegen hem samenspannen en hem in 404 naar Armenië verbannen. Hij verblijft daar 3 jaar onder huisarrest. Maar zijn briefwisselingen en de grote stroom bezoekers, waaronder velen uit Antiochië, brengen onrust teweeg bij de gevestigde macht, die hem uiteindelijk nog verder wegvoert, naar de oevers van de Zwarte Zee. Na de lange voetreis is hij uitgeput en bereidt zich in Comana voor op zijn dood. In het wit gekleed ontvangt hij de eucharistie, bidt voor degenen die hem omringen en geeft de geest, terwijl hij zegt: "Aan God komt alle eer toe."

Enkele vragen die kunnen helpen om het leven van Johannes Chrysostomus te laten doorklinken in ons eigen leven:

 Vanwege zijn roeping kon Johannes niet altijd tegemoet komen aan de verlangens van zijn moeder. Moet ook ik soms ingaan tegen de verwachtingen die anderen van mij hebben?

 Johannes benadrukt het 'sacrament van de broeder of zuster'. Welke plaats nemen anderen en hun verlangens in in mijn leven?

 Johannes beleefde zijn monastieke roeping uiteindelijk midden in de maatschappij. Welke opdracht heb ik in de maatschappij te vervullen? Welke plaats bekleden christenen in deze tijd in de politiek? Kan het soms nodig zijn om, omwille van het geloof in Christus, je te verzetten tegen de macht of tegen de heersende opvattingen?

Tekst geciteerd in de "Brief uit Calcutta" - Taizé communauté p.3

01-02-2010, 11:05:10 kris


Reacties (0)

Christen nog steeds vreemde in Turkije

De Raad van Europa heeft deze week stevige kritiek geleverd op de behandeling van religieuze minderheden in Turkije en Griekenland.

De Raad van Europa is een organisatie die de mensenrechten in Europa in de gaten houdt en waarvan parlementariërs van 47 Europese landen, waaronder Turkije, lid zijn. Deze week bespraken zij in Straatsburg een rapport over religieuze minderheden in Turkije en Griekenland.

Daaruit blijkt dat zowel christenen en joden in Turkije als moslims in de noordelijke provincie Thracië in Griekenland, nog steeds als vreemdelingen worden beschouwd. Dit ondanks dat deze groepen daar al meer dan 1000 jaar leven, de joden in Turkije zelfs meer dan 2000 jaar. Dat deze bevolkingsgroepen in de praktijk minder rechten hebben dan andere burgers, is volgens de Raad van Europa onacceptabel.

Pieter Omtzigt (CDA) was woordvoerder namens de tweehonderd christendemocraten van de Europese Volkspartij in de Raad. Hij benadrukte in Straatsburg dat Turkije en Griekenland de rechten van alle minderheden moeten erkennen en beschermen. Hij vroeg speciale aandacht voor de positie van de Syrisch-Orthodoxe Kerk in Turkije.

De Turkse staat dreigt de landerijen van het Mor Gabriëlklooster van deze gemeenschap te onteigenen. Verder is voor deze godsdienstige minderheid onderwijs in het Aramees verboden, de liturgische taal van hun geloofsgemeenschap "én de taal die Jezus zelf sprak", aldus Omtzigt.

De Raad nam een resolutie aan waarin Turkije wordt opgeroepen te stoppen met het voeren van rechtszaken tegen het klooster, en de minderheden te erkennen. In het Europees Parlement in Brussel heeft VVD-Europarlementariër Hans van Baalen deze week aangegeven dat Turkije wat hem betreft nu geen lidmaatschap van de EU verdient.

Bron: ND

31-01-2010, 16:54:14 kris


Reacties (0)

Tweede zondag van de voorvasten

"Zondag van de verloren zoon"

LEZINGEN :

Eerste lezing : 1 Kor.6,12-20 :

Het lichaam als tempel van de Geest
     'Alles is mij geoorloofd.' Ja, maar niet alles is goed voor mij. 'Alles mág ik.' Ja, maar ik moet mij door niets laten knechten.  'Het voedsel is er voor de buik en de buik voor het voedsel, en God zal aan allebei een eind maken.' Het lichaam is er echter niet voor de ontucht, maar voor de Heer, en de Heer voor het lichaam. God heeft niet alleen de Heer opgewekt, Hij zal ook ons laten opstaan door zijn kracht. U weet toch dat uw lichamen lichaamsdelen zijn van Christus? Zou ik dan van die lichaamsdelen van Christus lichaamsdelen van een hoer maken? Dat nooit! Of weet u niet dat hij die met een hoer omgang heeft, één met haar wordt? De Schrift zegt immers: Die twee zullen één zijn. Maar wie zich met de Heer verenigt, is met Hem één geest. Vlucht weg van ontucht. Elke andere zonde die een mens bedrijft, gaat buiten het lichaam om; maar de ontuchtige zondigt tegen zijn eigen lichaam. U weet het: uw lichaam is een tempel van de heilige Geest die in u woont, die u van God hebt ontvangen. U bent niet van uzelf. U bent gekocht en de prijs is betaald. Eer God dus met uw lichaam.

EVANGELIE : Lucas 15,11-32 :

Gelijkenis van een vader met twee zonen
     Hij zei: 'Iemand had twee zonen. De jongste zei tegen zijn vader: "Vader, geef mij mijn deel van de erfenis." En hij verdeelde zijn vermogen onder hen. Niet lang daarna vertrok de jongste zoon met al zijn bezit naar een ver land, waar hij het verkwistte in een losbandig leven. Toen hij alles opgemaakt had, kwam er een zware hongersnood over dat land en ook hij begon gebrek te lijden. Hij zwierf rond tot hij in dienst trad bij een van de inwoners van dat land; die stuurde hem het veld in om varkens  te hoeden. Graag had hij zijn honger gestild met het voer dat de varkens aten, maar niemand gaf hem wat. Toen kwam hij tot zichzelf en zei: "Zoveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed, en ik verga hier van de honger! Ik ga terug naar mijn vader. Ik zal hem zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u; ik ben het niet meer waard om uw zoon te heten, behandel me als een van uw dagloners." En hij ging terug naar zijn vader. Toen hij nog ver van huis was, zag zijn vader hem al en werd ontroerd; snel liep hij op hem toe, viel hem om de hals en kuste hem. "Vader," zei de zoon tegen hem, "ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u; ik ben het niet meer waard om uw zoon te heten." Maar de vader zei tegen zijn slaven: "Haal vlug de mooiste kleren en trek ze hem aan, doe een ring aan zijn vinger en schoenen aan zijn voeten. Haal het gemeste kalf en slacht het; laten we eten en feestvieren, want mijn zoon hier was dood en is weer levend geworden, hij was verloren en is teruggevonden." En het feest begon.
     Maar zijn oudste zoon was nog op het land. Toen hij naar huis kwam, hoorde hij muziek en dans. Hij riep een van de knechten en vroeg wat er te doen was. Die antwoordde: "Uw broer is thuisgekomen en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht, omdat hij hem gezond en wel terug heeft." Toen werd hij kwaad en hij wilde niet binnenkomen. Daarop kwam zijn vader naar buiten en probeerde hem tot andere gedachten te brengen. Maar hij gaf zijn vader ten antwoord: "Ik dien u nu al zoveel jaren en nooit heb ik een gebod van u overtreden, maar mij hebt u nog nooit een bokje gegeven om met mijn vrienden feest te vieren. Maar nu die zoon van u is thuisgekomen, die uw vermogen met hoeren heeft verbrast, hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht." Maar hij zei : "Jongen, jij bent altijd bij me en alles wat ik heb is van jou. We moeten feestvieren en blij zijn, want die broer van je was dood en is weer levend geworden, hij was verloren en is teruggevonden." '

30-01-2010, 21:55:24 kris


Reacties (0)

H. Johannes Chrysostomos (ca 345-407), priester te Antiochië daarna bisschop van Constantinopel, Kerkleraar
Overwegingen over Matteüs, nr 44 ; PG 57, 467

"Wie oren heeft om te horen, hij hore!"

In de parabel van de zaaier, toont Christus ons dat zijn woord zich zonder onderscheid richt tot iedereen. Zo maakt immers ook de zaaier in de parabel geen onderscheid tussen de terreinen, maar zaait in alle windrichtingen, zo maakt de Heer ook geen onderscheid tussen rijk of arm, wijs of dwaas, de nalatige of de toegewijde, de moedige en de laffe, maar Hij richt zich tot allen en, hoewel Hij de toekomst kent, zet Hij van zijn kant alles in het werk om zo te kunnen zeggen: "Wat kon ik nog meer aan mijn wijngaard doen, wat heb ik te weinig gedaan? (Jes 5,4)...

 Bovendien vertelt de Heer deze parabel om zijn leerlingen aan te moedigen en om ze te leren zich niet te laten verslaan, zelfs als degenen die het woord ontvangen minder in aantal zijn dan zij die het verkwisten. Zo was het voor de Meester zelf, die, ondanks zijn kennis van de toekomst, niet ophield met het uitzaaien van zijn graan.

      Maar zul je zeggen, waar is het goed voor om het tussen de doornen, op de stenen of op het pad te zaaien? Ging het over zaad en de materiële aarde, dan zou het geen zin hebben; maar aangezien het over de zielen en over het Woord gaat, dan is deze zaak helemaal een lofrede waard. Men maakt met reden een akkerbouwer die zo handelde, verwijten; steen kan geen aarde worden, een pad kan niet ophouden pad te zijn en doornen blijven doornen. Maar op het geestelijke vlak gaat het niet op dezelfde wijze: steen kan daar een vruchtbare aarde worden, de weg kan ophouden om door allerlei voorbijgangers betreden te worden en een vruchtbaar veld worden, de doornen kunnen uitgetrokken worden en daardoor kan het graan vrij groeien. Als dat niet mogelijk was, dan zou de zaaier zijn graan niet gezaaid hebben zoals hij het nu gedaan heeft.

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

29-01-2010, 12:02:32 kris


Reacties (0)

Patriarch Bartholomeüs

27-01-2010, 17:46:21 kris


Reacties (0)

Intronisatie Servische patriarch ook in Kosovo

Irinej, de nieuwe patriarch van de Servisch-Orthodoxe Kerk, heeft vandaag aangekondigd dat zijn ceremoniële installatie in het klooster van Peć in Kosovo op 25 april plaats vindt. Zo berichtte Radio B92 vandaag.

Patriarchaat van Peć
Het nieuwe hoofd van de Servisch-Orthodoxe Kerk werd op zaterdag 23 januari, een dag na zijn verkiezing, in de kathedraal van Sint Sava in Belgrado geïnstalleerd. Deze plechtigheid krijgt een ceremonieel vervolg in Peć. De Servische patriarch draagt naast de titel van metropoliet van Belgrado en Karlovci ook die van aartsbisschop van Peć. In de middeleeuwen was het klooster van Peć de hoofdzetel van de Servische autocephale kerk, die daarom ook wel het patriarchaat van Peć werd genoemd.

Kosovo
De installatie van de patriarch in Peć markeert tevens de opening van de synode van de Servisch-Orthodoxe Kerk, die in Belgrado een vervolg zal krijgen. De nieuwe patriarch hoopt hiermee de aandacht van zijn buitenlandse gasten op Kosovo te vestigen, dat zich volgens hem in de zwaarste periode van zijn geschiedenis bevindt. "Serviërs die in Kosovo zijn gebleven, hebben meer pijn, lijden en verwoesting moeten verduren dan ooit tevoren", aldus patriarch Irinej, die eraan toevoegde dat het "een tragedie is dat de grootmachten zich ervan bewust zijn, maar net doen alsof ze het niet zien". 

Montenegro
Na NAVO-bombardementen in 1999 verloor Servië de zeggenschap over de provincie Kosovo. De Albaans-Kosovaarse moslimmeerderheid verklaarde zich in 2008 onafhankelijk van Servië. Kerkelijke jurisdictie gaat echter voorbij de nieuwe, nog niet door Servië erkende landsgrenzen. Servische kerkleiders spelen een vorname rol in het publieke leven van het voormalige Joegoslavië. De officiële scheiding tussen Servië en Montenegro in 2006 noemde de patriarch "zinloos en onredelijk", omdat Serviërs en Montenegrijnen volgens hem één volk met gemeenschappelijke wortels zijn.

Paus welkom in Niš
Patriarch Irinej sprak verder de wens uit dat de paus Niš zou bezoeken. Dit is Irinejs oude bisschopsstad en was als Naissus de geboortestad van keizer Constantijn die in 313 het Edict van Milaan uitvaardigde. De 1700e verjaardag daarvan in 2013 zou een mooie datum zijn. "Het is aan de Rooms-Katholieke Kerk of paus Benedictus XVI Niš bezoekt, maar dat zou door de Servisch-Orthodoxe Kerk worden verwelkomd", aldus de patriarch.

Kloosterlijke traditie
De installatie van de patriarch in het klooster van Peć verwijst niet alleen naar de oorsprong van de Servische Kerk, maar ook naar een belangrijk aspect van de traditie van het oosterse christendom. In de oosters-orthodoxe kerken mag een bisschop niet gehuwd zijn, terwijl een parochiepriester (pope) juist wel gehuwd moet zijn. Daarom worden de bisschoppen gerekruteerd uit de monnikenstand. Dit zorgt voor een permanente voeding van het oosters-orthodoxe episcopaat met monastieke spiritualiteit. Zo is ook de patriarch van Moskou qualitate qua abt van meerdere kloosters in de omgeving van de Russische hoofdstad. Het feitelijke kloosterbestuur wordt door anderen uitgevoerd.

Bron : RKK

27-01-2010, 17:32:33 kris


Reacties (0)

Lied

Psalm

Ik wil u loven met heel mijn hart,
voor u zingen onder het oog van de goden,
mij buigen naar uw heilige tempel,
uw naam loven om uw liefde en trouw.

Grote dingen hebt u beloofd, tot eer van uw naam.
Toen ik u aanriep, hebt u geantwoord,
mij bemoedigd en gesterkt.

Laten alle koningen op aarde u loven, heer,
zij hebben de beloften uit uw mond gehoord.
Laten zij de wegen van de heer bezingen:
"Groot is de majesteit van de heer."

De heer is hoogverheven! Naar de nederige ziet hij om,
de hoogmoedige doorziet hij van verre.
Al is mijn weg vol gevaren, u houdt mij in leven,
u verdedigt mij tegen de woede van mijn vijanden.

Uw rechterhand brengt mij redding.
De heer zal mij altijd beschermen.
heer, uw trouw duurt eeuwig,
laat het werk van uw handen niet los.

Psalm 138

27-01-2010, 16:34:53 kris


Reacties (0)

Pasen in de XXIe eeuw

26-01-2010, 11:54:32 kris


Reacties (0)

Het sacrament van de biecht  vertegenwoordigt een grote waarde in het christelijk leven, omdat :

1.Het een middel  van bevrijding is die ons leidt naar het heil doorheen het berouw. 'De Heer, staat geschreven bij Ezechiël 18/23, wil niet de dood van de zondaar maar ziet liever dat hij zijn leven betert en in leven blijft'. Deze terugkeer naar Gods wil is communio met Hem en een geestelijke wedergeboorte van de mens in zijn geheel.

2.Het is een daadwerkelijk middel tot genezing van onze innerlijke

Wonden en helpt ons ons psychologisch evenwicht te regelen. De droefheden, de dagelijkse angsten, de persoonlijke, sociale en familiale problemen veroorzaken veel confrontaties, tot in het intiemste van de mens. Een goede biechtvader zal de personen helpen om uit hun persoonlijke moeilijke situaties te geraken. Het doel is om de gezondheid van de ziel en het vervolmaken van de mens terug te vinden.

3. Het is voor de mens een teken van geestelijke en morele vooruitgang, omdat het bijdraagt om levenshoudingen te kiezen die in overeenstemming zijn met Gods wil. Hierin verschijnt de biechtvader als een raadsman van het leven. Hij garandeert aan diegene die biecht de innerlijke vrede van de ziel. Hij leert hem om goed en kwaad van elkaar te scheiden en bemoedigt hem om het hoofd te bieden aan de dagelijkse problemen van het bestaan. Hij verhindert hem om fouten te bedrijven. Hij leert hem zijn passies te ontvluchten en om deugdzamer te worden.

4. Het is een middel tot heiliging, want hij die met een oprecht hart biecht, ontvangt de goddelijke genade die hem spiritueel opnieuw doet geboren worden. Door de biecht ontvangt men de vrede en de liefde van God en is men gesterkt in zijn strijd tegen de kwade.

5. Het brengt het geweten tot rust. De beslissing nemen om zich te beteren, draagt op een beslissende wijze bij tot de bevrijding van het gevoel van schuld. Door de biecht, doet de mens beroep op de goddelijke barmhartigheid en ontvangt hij raadgevingen om zijn eigen leven te beteren.

6. Het leert de mens om zichzelf beter te leren kennen. Het sacrament van de biecht laat ons toe bewust te worden van onszelf opdat wij ons zouden bevrijden van ons egoïsme en de innerlijke harmonie te hervinden, zonder dewelke wij ons niet kunnen ontdoen van ons schuldgevoel en onze passies. Deze daadwerkelijke terugkeer naar de bevrijding van onze passies en weer de weg te gaan van de beoefening der deugden helpt ons om onze spirituele reinheid te hervinden, die een gevolg zijn van onze zonden.

St. Gregorius van Nyssa schrijft in verband met de waarde van de biecht:  'De Heilige Schriften verlenen aan de biecht een dubbele betekenis, enerzijds is het een delging van onze zonden en anderzijds een dankzegging. Zo opent deze dubbele betekenis ons de weg naar een deugdzaam leven. De delging scheidt ons van de kwade en verzwakt hem in ons en de dankzegging doet in ons de erkentelijkheid tegenover God groeien voor zijn weldaden. Anders gezegd : als je angstig bent door de herinnering aan een bepaald kwaad, dan kan het lezen van psalm 51(50) u aanzetten tot zuivering en het ware berouw. Als uw leven daarentegen, zich richt op het goede, dan versterkt het u op deze weg, door u aan te zetten uw dankbaarheid tegenover God uit te drukken.

+Archimandriet Damien ZAFIRIS

in EPHIMERIOS, Athene, januari 2004,p.15

Vertaling : Kris Biesbroeck

25-01-2010, 20:24:20 kris


Reacties (0)