Welkom op mijn blog over Filosofie - Religie - maar vooral ORTHODOXIE

Om een stukje bijbel te horen voorlezen, KLIK op het bijbeltje en zoek bij index de tekst die je wenst te beluisteren.

 Klik op het ikoontje om liederen te beluisteren van de orthodoxe parochie  van Gent

CHRISTUS IS VERREZEN  ALLELUIA !

Canonische discipline van de orthodoxe Kerk

Ik geloof waarlijk, zoals ik het zo dikwijls bevestig in het Credo, «in de Kerk ». Ik kan niet ontkennen dat  de teksten die de Kerk heeft geschreven in de loop van haar geschiedenis, canons genoemd, mij zowel bevallen als hinderen. Deze teksten hebben als doel om de grenzen te definiëren van het ware leven die de christen niet zomaar achter zich kan laten, zonder aan deze  vormende daad voorbij te gaan. Een daad waardoor de hemelse Vader de christen  behandelt als zijn enige Zoon, dit wil zeggen , Hij geeft hem er een vergoddelijkende gave van Zijn heilige Geest mee.

De kerkelijke Canons tonen ons de weg die wij moeten gaan opdat ons leven in de Kerk niet slechts een natuurlijke sociaal leven zou zijn, maar ook opdat wij de autonomie van onze natuurlijke individualiteit zouden overschrijden door het ontvangen van de Heilige Geest en door de ervaring van onze deïficatie (…) Maar daarvoor moeten wij twee dwalingen vermijden . De ene bestaat erin

Dat wij zouden zeggen : het verleden is voorbij bij het begin van dit derde millennium, het is hoog tijd om een aggiornamento door te voeren. Als we zo denken dan miskennen wij volledig de diachronische (= historische ontwikkeling) en synthetische (op een synthese berustend)dimensie, en dit zonder onderbreking doorheen de periode van de kerkelijke Traditie en de eenheid van de Kerk.

Indien de kerkelijke canons ons voor alles spreken over de mogelijkheden van onze vergoddelijking in het zijn-in-communio van de Kerk, dan is het ware leven waarvan zij spreken ook het ware leven voor ons, hoe ver we nu ook mogen verwijderd zijn van hun auteurs. Er is nochtans nog een tweede dwaling waar we moeten op letten : men moet de christenen nu ook niet beangstigen met de canons door hen op een fanatieke wijze te bestoken door een automatische toepassing ervan. Gaan we in deze tijd een christen excommuniceren die de kerk verlaat vóór de anaphora zonder medisch motief ?

Zal men een moordenaar die berouw heeft, de heilige communie onthouden  tot aan het einde van zijn leven, en voor zeven jaar iemand die overspel heeft gepleegd ? Voor een  goed gebruik van de canons moeten wij voor ogen houden  dat, indien in de Oudheid de heilige Kerk, nochtans zo goed, zo moederlijk, zich streng heeft opgesteld, dat het is omdat ook nog in onze dagen, zonde exstreem zwaar is en dat wij als gevolg hiervan haar als zodanig moeten behandelen, zelfs al moet dit gebeuren met minder zware straffen. Want vroeger gaf de Kerk de communie voor zeven jaar niet aan iemand die echtbreuk had gepleegd of tot het einde van zijn leven niet aan iemand die een moord had bedreven. Wij hebben ook nu nog het recht niet om ons tevreden te stellen om zo een zonde in de biecht te belijden en direct na de biecht te communiceren  » 

Vader André Borrély, in Orthodoxes à Marseille octobre-Novembre 2002.

Vertaling : Kris Biesbroeck

H. Johannes Chrysostomos (ca. 345-407), bisschop van Antiochië, daarna van Constantinopel, Kerkleraar 
Doopcatechese, nr. 4, 12-15 ; SC 50 bis 

      Paulus schreef dit woord: “Iemand die één met Christus is, is een nieuwe schepping” (2Kor 5,17)... Maar zeg me welke van de twee het meest verrassend is: de hemel zien of elk ander geschapen element zien vernieuwen, ofwel een mens van het kwaad naar de deugd zien gaan en verder afzien van de vergissing om zich aan de waarheid te hechten? Want dat is wat Paulus noemt “een nieuwe schepping”... Daarom zullen zij die hun geloof aan Christus hebben gegeven, de last van hun zonden afgelegd als een oud kleed. Meteen nadat ze van de vergissing zijn vrijgemaakt, worden ze door de Zon van gerechtigheid verlicht (Ml 3,20), zoals men een nieuw en schitterend kleed aantrekt, een koninklijk kleed...: “het oude is voorbij, zie het nieuwe is al gekomen” (ibid)... De genade van God stroomt plotseling binnen: ze heeft de zielen hervormd en omgekeerd, ze heeft ze omgevormd...

Bron :  http://www.dagelijksevangelie.org 

      Heb je gezien hoe de Meester elke dag deze nieuwe schepping maakt? Want de mens heeft vaak zijn hele leven doorgebracht met het plezier van de wereld; bovendien heeft hij schepselen aanbeden, hij dacht dat ze goden waren. Wie dan, behalve de Heer, kan de mens overhalen om zich plotseling te verheffen tot een dergelijke hoge graad van deugd, voortaan alle idolen te minachten en de Schepper van het universum te aanbidden, en in Hem te geloven, boven alle dingen van dit leven?...

       Ik nodig u dus uit –allen die vroeger gedoopt zijn evenals hen die net deze genade van de Meester hebben ontvangen- om te luisteren naar de aansporing van de apostel: “Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen” (ibid). Laten we ons verleden vergeten; laten ons leven hervormen als mensen die geroepen zijn tot het nieuwe leven. In alles wat we zeggen, in alles wat we doen, beschouwen we de waardigheid van Degene die in ons woont.

Heiligenleven

De heilige Drosis, dochter van keizer Trajanus

heilige Drosis dochter van keizer Trajanus

De heilige Drosis, een dochter van keizer trajanus, leefde in Antiochië en had vriendschap gesloten met enkele christenvrouwen die als maagden een gemeenschappelijk leven leidden. Zij voelde steeds meer sympathie voor de christenen en had medelijden met de slachtoffers van de vervolgingen. Zij kwam er zelfs toe deel te nemen aan hun nachtelijke tochten, wanneer ze naar de executieplaats trokken om de lichamen der martelaren weg te halen en te begraven. Bij zulk een gelegenheid werd zij met vijf anderen betrapt en gevangen genomen. De zaak werd aan de keizer voorgelegd. Deze liet de vijf christenvrouwen verbranden maar zijn dochter in een put werpen. Zijbekruiste zich in naam van de heilige Drie eenheid, en ontving zo de doop van het water tegelijk met de doop van het martelaarschap.

Uit : heiligenlevens voor elke dag. Uitg.Orthodox klooster. Den Haag

3e zondag na Pasen : de Myrondraagsters 

Lezingen

Handelingen 6,1-7

Hoofdstuk 6
Zeven medewerkers gekozen; groei van de gemeente
[1] In die dagen, toen het aantal leerlingen* steeds groter werd, begonnen de hellenisten* te mopperen op de Hebreeën*; ze vonden dat hun weduwen bij de dagelijkse ondersteuning* werden achtergesteld. [2] De twaalf riepen daarop de hele groep leerlingen bij elkaar en zeiden: 'Het is onverantwoord dat wij het woord van God verwaarlozen om te kunnen zorgen voor de ondersteuning. [3] Zie daarom uit, broeders, naar zeven personen uit jullie midden, die goed bekend staan, vol van de Geest en van wijsheid. Hen zullen wij dan met deze taak belasten, [4] terwijl wíj ons blijven toeleggen op het gebed en de bediening van het woord.' [5] De hele groep stemde met dit voorstel in. Zij kozen Stefanus*, een man vol geloof en heilige Geest, en verder Filippus, Prochorus, Nikanor, Timon, Parmenas en Nikolaüs, een proseliet uit Antiochië. [6] Ze droegen hen voor aan de apostelen, en die legden hun na gebed de handen op.
     [7] Het woord van God bleef zich verbreiden; het aantal leerlingen in Jeruzalem werd nog veel groter, en ook een grote groep priesters aanvaardde het geloof.

EVANGELIE :

Marcus 15,43-16,8 :

Hoofdstuk 15

[43] durfde Jozef van Arimatea, een vooraanstaand lid van de raad, die zelf ook leefde in de verwachting van het koninkrijk van God, het aan om naar Pilatus te gaan en het lichaam van Jezus te vragen. [44] Pilatus was verbaasd dat Hij al dood zou zijn, en hij riep de centurio bij zich en vroeg hem of Hij al gestorven was. [45] Toen hij dat van de centurio vernomen had, gaf hij het lijk aan Jozef. [46] Deze kocht een linnen doek, nam Hem van het kruis af, en wikkelde Hem in het linnen; hij legde Hem in een graf* dat in de rots was uitgehouwen, en hij rolde een steen voor de ingang van het graf. [47] Maria van Magdala en Maria van Joses keken toe waar Hij werd neergelegd.

Hoofdstuk 16
De vrouwen bij het graf
[1] Toen de sabbat voorbij was, kochten Maria* van Magdala, Maria van Jakobus, en Salome kruiden om Hem te gaan zalven. [2] In alle vroegte op de eerste dag van de week gingen ze na zonsopgang naar het graf. [3] Ze zeiden tegen elkaar: 'Wie zal voor ons de steen bij de ingang van het graf wegrollen?' [4] Toen ze opkeken, zagen ze dat de steen weggerold was; hij was overigens buitengewoon groot. [5] Toen ze het graf binnengingen, zagen ze rechts een jongeman zitten met een wit kleed om, en ze schrokken hevig. [6] Maar hij zei hun: 'Schrik niet. U zoekt Jezus van Nazaret, die gekruisigd is. Hij is tot leven gewekt, Hij is niet hier. Kijk, hier is de plaats waar ze Hem neergelegd hadden. [7] Maar ga tegen zijn leerlingen en tegen Petrus* zeggen: "Hij gaat u voor naar Galilea. Daar zult u Hem zien, zoals Hij u gezegd heeft." ' [8] Ze vluchtten naar buiten, van het graf weg, bevend van angst en buiten zichzelf. Ze zeiden niemand iets, want ze waren bang*.

Het bijbelverhaal voor kinderen 

Jezus is gestorven en Verrezen, maar wat is er precies gebeurt ?

 Vroeg in de morgen op de eerste dag van de week, de zondag, (ja, de zondag was voor de Joden de eerste dan van de week), ging Maria Magdalena naar het graf. Ze had specerijen (kruiden) meegebracht, en Myron om het lichaam van Jezus te balsemen (om te bewaren). Het was nog donker, maar zij zag dat de steen voor de ingang van het graf weggerold was. Zij liep dus haastig naar Simon Petrus en de andere leerling van wie Jezus bijzonder heeft gehouden (= Johannes) : ‘ze hebben onze Heer uit het graf weggenomen! Wie weet waar ze Hem hebben neergelegd ?'

Daarop liepen Petrus en die andere leerling het huis uit, naar het graf toe. Ze liepen wel samen, maar de andere leerling was vlugger dan Petrus en kwam het eerst bij het graf. Hij boog zich voorover en zag de doeken liggen. Maar ging niet naar binnen.
Toen kwam Petrus achter hem aan en ging  wel  het graf binnen. Hij keek naar de windsels en naar de zweetdoek die om Jezus'hoofd had gelegen. Die lag niet bij de windsels, maar afzonderlijk opgerold. Dan ging ook de andere leerling, die eerst bij het graf gekomen was, naar binnen. Hij zag die tekens, en geloofde. Maar eigenlijk hadden zij nog niet begrepen wat in de heilige schrift staat : dat Jezus namelijk uit de dood zou opstaan. Petrus en de andere leerling gingen dan maar terug naar huis.

Uit : Bijbel voor de jeugd : Olav  van Outreve / averbode 1985

Wat betekent Myron en Myrondraagsters ?

Myron betekent ‘geur'. Het is een geurige en zeer kostbare olie. Rijke mensen lieten er hun doden mee inwrijven. Samen met andere kruiden balsemde men het lichaam, zodat het kon bewaard blijven. De Myron zorgde voor een aangename geur.

Myron wordt ook voor veel andere gelegenheden gebruikt : doopsel , Myronzalving (vormsel), inwijding altaar van een nieuwe Kerk , bij een wijding enz...

Olie maakt ook sterk, soepel :

Bijvoorbeeld bij Aaron. Dan druipte de olie over zijn baard tot op zijn kleed. Het moest hem sterken om zijn hogepriesterschap te kunnen dragen.

Myrondraagsters : dat zijn dan de vrouwen die aan het graf aankwamen om Jezus lichaam met Myron in te wrijven.

Myron heeft ook nog voor de Kerk een andere betekenis voor ogen : het wordt gewijd door de bisschop. In feite heeft elke autokefale kerk (is elke Kerk die zelf zijn opvolgers kiest : bv. het Patriarchaat van Constantinopel, de Kerk van Griekenland , enz...) het recht om zelf de Myron te wijden, maar bijna alle kerken betrekken het uit Constantinopel. Dat doen ze om de éénheid van de Orthodoxie aan te tonen. In elke plaatselijke Kerk wordt dus Myron gebruikt die van dezelfde hoofdkerk afkomstig is.

De myronzalving noemt men ook : CHRISMATIE : de grote zalving door de Heilige Geest om kracht en sterkte in het geloof

Dat de christenen durven getuigen van het grote verrijzenisvisioen van het Evangelie

Ziek en vermoeid verliet Olivier Clément zijn parijse appartement niet meer de laatste drie jaar. Dit verhinderde hem niet om verder zijn vrienden te ontmoeten, orthodoxe theologen of leden van de orthodoxe Fraterniteit in west-Europa. Ook enkele studenten waarvan hij hun navorsingen opvolgde, maar ook bisschoppen op doorreis. Dit verhinderde hem ook niet om zelf intens te werken, om de redactie van boeken te superviseren, om artikelen te schrijven voor het tijdschrift Contact en de Service orthodoxe de presse, maar ook in katholieke tijdschriften en dagbladen, zoalsLa Croix,La Vie, France catholique, voor de gemeenschap van Taizé en deze van Sant’Egidio.

 Als eerbewijs aan hem die de Service orthodoxe de presse heeft begeleid met zijn vriendschap en zijn bezinning, en dit serdert haar ontstaan in 1975, tot op de laatste momenten van zijn leven hier op aarde, geeft SOP hier de tekst van Olivier Clément, verschenen onder de titel «vie-mort», in het weekblad France catholique van 10 april 1998, ter gelegenheid van het feest van Pasen. Het is een tekst die een boeiende synthese geeft van de diep christelijke houding van de theoloog ten overstaan van ziekte, dood, de verrijzenis en het leven in Christus.

 In onze tijd ontwikkelt zich een ganse reflectie over de terminale stadia van het leven. Psychologen en artsen hebben zo een onderscheid gemaakt tussen de dood zelf en de ervaring van de stervende, het «sterven». Zij hebben er de etappes van afgebakend. Eerst is er de revolte, het niet aanvaarden, vervolgens is er de fase van het in zichzelf gekeerd zijn, en tenslotte een dikwijls vredevolle aanvaarding, met soms, wanneer de dood nadert, de uitdrukking van een grote verbazing. Anderen vermelden «herinneringen» van personen die de uiterste grenzen zouden hebben gekend, maar aan wie een uitstel zou toegestaan zijn. Bijna allen spreken van een tocht door een tunnel die uitmond in een zeer zacht licht, daar is het alsof anderen die hem als dierbaren vooraf zijn gegaan hem opwachten. Maar deze grens mocht hij nog niet overschrijden….

De « nederige momenten van Pasen »

Jeronimos Bosch heeft het geschilderd, Tolstoï heeft het met kracht voor de geest gehaald in « La mort d’Ivan Illitch ». Er moet zeker met aandrang een ethiek uitgewerkt worden van de heldere dood. Niet meer vluchten voor de dood, haar niet meer verzwijgen, maar erkennen dat zij het meest veelzeggende feit is in het leven, dat zij alleen de mens kan verheffen boven een zekere vorm van slaapwandelen. De dood is tegelijk de sterkste uitdrukking van het kwaad en de gelegenheid voor de ondermijning van elke vorm van banaliteit . Chestov zegt dat de engel van de dood vleugels heeft die getooid zijn met ogen. Wanneer de dood iemand van ons overvalt, dan geeft hij hem nieuwe ogen, ogen die uitgaan van zijn vleugels en die verder zien dan het oppervlakkige en het zichtbare. Dikwijls verschijnt de dood, na een stuiptrekking  van de doodstrijd, als sereen, vredevol, bekleedt met een uitzonderlijke schoonheid, alsof een echt gelaat voor een moment te voorschijn komt : zijn icoon, wellicht. Rondom hem worden de gemene en vermomde gevoelens uitgewist.

 En dan vermengt de dood zich nauw met wat we ons leven noemen. Wij zijn er veel meer vertrouwd  mee dan we ons kunnen voorstellen. Wij hebben er zovele afzonderlijke ervaringen mee ! Elke scheiding, en tenslotte de dood zelf van dierbaren, deze dood van ouders die in ons de wortels uitroeit van onze kinderjaren en zovele andere vormen van « afscheid nemen » tot aan het moment dat wij onszelf ervaren als « vreemdelingen op aarde »….

 Nochtans zijn deze afzonderlijke ervaringen dikwijls verbonden, als wij ze aanvaarden met een beetje vertrouwen, met een  ervaring van hernieuwing. Elke overschrijding gaat gepaard met een vorm van doodgaan. Op elk moment van onze bestemming is de dood aanwezig, niet alleen als een verwoesting, maar als een « verandering van levenspeil ». Ja, er zijn van die momenten dat het lijkt alsof men het  niet meer verder aan zal kunnen, en nochtans, dikwijls, komt dan toch de zachtheid van een beterschap. Men heeft een etappe overschreden, een deur is geopend. Het zijn nederige beginmomenten, nederige momenten van Pasen zou men kunnen zeggen.

« Christus is verrezen

En alle doden in Hem zijn levenden »

Indien wij elke persoon beschouwen als iemand die zal sterven, dan zal elk moment dat wij samen delen belangrijk worden. Wij beseffen het goed : wanneer iemand die ons nabij is stervende is, dan kan  elk woord, elk gebaar het laatste zijn. Men kan geen kladschrift maken, men zal geen tijd meer hebben om te herstellen, om opnieuw te beginnen. Er kan geen « herhaling » meer zijn in de twee betekenissen van opnieuw beginnen en voorbereiding. Het kleinste teken van opmerkzaamheid wordt plots beladen met alle zwaarte van de menselijke gemeenschap, deze communio waarnaar wij heimwee hebben en die ons bijna altijd ontbreekt.

 Indien wij aldus de levenden  als stervenden moeten beschouwen, dan moeten wij misschien tegelijk leren om te denken aan de doden als levenden. Christus is verrezen en alle doden zijn levenden in Hem : de eucharistie is de plaats van onze ontmoeting. Het is daar dat de doden, die niet dood zijn, met ons comminiceren. In het leven is het zoals bij een stormloop : de eerste rijen worden het gemakkelijkst weggemaaid, dan zij die daarop volgen en men eindigt met zelf zich te bevinden op de eerste rij. En het is zeer goed zo : allen die ons zijn voorafgegaan, die ons geholpen hebben, onderwezen, zijn voorbijgegaan naar de andere zijde van de dingen, zij zijn onze oorsprong in het onzichtbare . En vóór ons is de afgrond niet deze van het niets, maar van het koninkrijk : « Door de dood heeft Christus de dood overwonnen », Hij heeft haar overwonnen in zijn mensheid, Hij gaat verder met haar te overwinnen in onze menselijkheid, want dit is hetzelfde.

 Dat de christenen dus durven te getuigen van de grote verrijzenis visie van het Evangelie !

« De moed hebben om in de verrijzenis  van Christus

te sterven en te leven »

Zeker, er moet een aanpak komen, vernieuwende tekenen. De geschiedenis van deze verschrikkelijke eeuw geeft ze ons : zij die hebben kunnen weerstaan, zij die geweigerd hebben om te capituleren, zijn zij voor wie de vergeten woorden hun betekenis hebben teruggekregen, woorden als « ziel » of « verrijzenis ». Of eenvoudigweg : wanneer een mens zich bewust wordt van zijn bewustzijn, wanneer hij zijn verstand ontdoet van elke gedachte, dan heeft hij het voorgevoel dat dit « bewustzijn van zijn bewustzijn » zich opent op een innerlijk licht, en dat zoals voordien, tegelijk centrum en buitenkant is. Op deze wijze, dat het bewustzijn van dit licht niet zijn object kan maken, omdat het dit licht zelf is die het verstand ondersteunt en doet ontstaan. Dan ontdekt de mens zich als « open », niet-objectiveerbaar. Hij hervindt zichzelf op een meer intense wijze terug dan hij in wezen is, en het is ook dit wat wij aanvoelen van de ander, mits wij hem beminnen met een vriendschap of een liefde die niet opgelegd wordt, maar die verwondering opwekt.

 Afgezien van deze benaderingen, die men nog zou kunnen vermenigvuldigen, moeten de christenen de moed hebben om de verrijzenis van Christus in de diepte onder woorden te brengen, te beleven ( te sterven en te leven) als een plaats van niet-dood. Christus neerdalend in de dood om haar met Pasen te transformeren. God, gekwetst door al onze kwetsuren, wordt mens om onze eindigheid op zich te nemen en het zichtbaar te maken in het leven,in zijn eigen leven, waar de dood een andere betekenis krijgt. Het Lichaam van de Gekruisigde is levenwekkend door de Heilige Geest. Het wordt het eucharistisch lichaam van de mensheid en het universum. De overwinning van de dood is de overwinning op de scheiding. Het is daarom dat het leven van Christus het onze wordt zodat de apostel zou kunnen zeggen : « Ik ben het niet meer die leef, het is Christus die leeft in mij » . Het doopsel lijft ons binnen in de dynamiek van de verrijzenis. De eucharistie vormt voor ons, zei Cyrillos van Alexandrië, « het lichaam zelf van het leven »De tweeduizendjarige ervaring van de ascese en de christelijke spiritualiteit toon ons, dat wij reeds hier beneden, in ons hart, een voorgevoel kunnen hebben van de vreugde van de verrijzenis.

 Zo is de beste manier om zich op de dood voor te bereiden, vanaf nu, een levende te worden. Niet slechts van een leven dat louter biologisch is, maar een leven dat opwelt uit de wereld, van een « stenen hart » een « hart van vlees » worden. Dit leven kan men vinden bijvoorbeeld, in de diepe schoonheid van sommige oude gezichten, de schoonheid van de « mens met een innerlijk hart », zoals de apostel Petrus zegt. In de uitstraling van deze gezichten voelt men zich welkom, gezegend, de ouderlingen echter die achteruitgaan naar de dood toe benijden of  bootsen de jongeren na. Maar zij die naar de dood toe gaan als naar een opening van licht zijn gezegende wezens. Het leven in Christus is ook een binnenin, op die wijze dat wij op « Paas » momenten van ons bestaan kunnen binnentreden in onze onsterfelijkheid. Wanneer een ziel een moment van stilte kent, wanneer de vriendschap of de liefde zich concentreren in een parel van stilte die ons  plots op miraculeuze wijze te beurt valt, wanneer de intuïtie van de waarheid of de schoonheid deze wereld verscheurt en in hem, een ogenblik, het licht van het Koninkrijk opwelt, dan heeft men een voorgevoel van het tevoorschijn treden van dit verrijzenisleven.

« Ik heb het volle leven

dat opwelt uit mijn hart »

Een groot spiritueel van onze tijd, metropoliet Antoine (Bloom) (orthodox bisschop in Groot Britannië, overleden in augustus 2003), die arts was voordat hij monnik is geworden, en waarvan men vele boeken over bezinning en gebed heeft gepubliceerd, meent dat men niet over de dood moet spreken, maar over het leven in geval van een beslissende dood die op komst is. Hij geeft het voorbeeld van een kankerpatiënt, gehospitaliseerd, en die niet juist wist aan wat hij leed, maar die, volgens de artsen niet meer dan enkele weken voor zich had. In het beste geval enkele maanden. «Wat te doen ? zegt hij aan Vader Antoine. Ik ben ziek en tot niets meer in staat. Herinner je dat je de laatste jaren gezegd hebt dat je droomt van de dag waarop je zich kan hernemen, je verdiepen. Deze tijd heb je nooit genomen, welnu deze tijd is nu aangebroken. Dus, herbekijk je leven, heb vrede met diegenen die je omgeven, ontdoe je van haat, van elke wrok, van elk verdrongen schuldgevoel, en van alles wat verwoestend is in u. Doe dit voor het nu, maar ook voor het verleden » Na een zekere tijd vertrouwde de zieke hem toe : « Het is vreemd, ik vboel mij meer en meer zwakker worden, ik voel niet dat ik stervende ben en nochtans heb ik mij nog nooit zo levendig gevonden ».

 Zij hebben hun onderhoud voortgezet en, veel later nog verklaarde de zieke : « Ik heb altijd gedacht dat mijn leven van mij afhing, van de integriteit van mijn lichaam. Welnu, hoe minder krachten ik heb en hoe meer ik mij rekenschap geef dat ik een onafhankelijke persoon ben van deze fysische toestand . Ik leef terwijl mijn lichaam sterft ». Het is alleen op dat moment dat Antoine is beginnen spreken met hem over de dood en, zo besluit hij, « hij is binnengetreden in de dood als een levende die geen vrees meer had om te sterven ». Hier treedt gelijk wie in de voetsporen van de mystiekers, de heilige Symeon de Nieuwe Theoloog (byzantijns theoloog en monnik uit de 11^e eeuw, bijvoorbeeld, die in één van zijn hymnen schreef : « Ik weet dat ik niet zal sterven, want ik ben in het binnenste van het leven en ik heb het leven in haar geheel dat opwelt uit mijn binnenste».

Uit SOP 335 – Februari 2009

Vertaling Kris B.

H. Leo de Grote (? - ca. 461), paus en Kerkleraar
Sermon 51, 2-3, 5-8 ; PL 54, 310-313, SC 74 bis

      De Heer onthult zijn heerlijkheid in de aanwezigheid van de gekozen getuigen: Hij verspreidt over zijn lichaam, dat overigens gelijk aan het onze is, een zo schitterend licht dat zijn gelaat straalt als de zon en zijn kleed wit als sneeuw wordt. Door deze transfiguratie had Hij als eerste doel om het schandaal van het kruis van het hart van zijn leerlingen te nemen, opdat de schaamte van het vrijwillig ondergaan van zijn dood, het geloof niet verstoord van hen die de grootheid van zijn verborgen waardigheid hadden gezien.

      Maar Hij had hoop op het doel om een heilige Kerk te stichten, zodat de leden van het lichaam van Christus begrijpen welke transformatie op een dag bij hen zou gebeuren, aangezien een ieder geroepen is om op een dag zijn heerlijkheid te delen die ze tevoren hebben zien schitteren bij hun leider...

      “Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar Hem. Luister naar Hem die de weg naar de hemel opent en die door de smeekbeden op het kruis, u voorbereidt om stappen naar het Koninkrijk te zetten. Waarom twijfelt u er aan dat u bent vrijgekocht? Waarom vreest u genezen te worden, nu u gewond bent? Dat mijn wil geschiedde, zoals Christus het wil.  Verwerp de angst van deze wereld en bewapen u met de volharding waardoor het geloof geïnspireerd wordt. Want het past niet om bang te zijn in de Passie van de Heer, waarvoor u met zijn hulp niet meer zult vrezen in uw eigen dood...”

      In deze drie apostelen is de hele Kerk, die alles geleerd heeft wat zij met eigen ogen hebben gezien en met eigen oren gehoord (cf 1Joh 1,1). Dat dus het geloof van een ieder steviger wordt door de prediking van de heilige Kerk, en dat niemand zich schaamt voor het kruis van Christus, waardoor de wereld vrijgekocht werd.

Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

THOMASZONDAG

 2e zondag na Pasen

LEZINGEN :

Handelingen 5,12-20 :

  [12] Door de handen van de apostelen gebeurden er vele tekenen en wonderen onder het volk. Eensgezind bevonden zij zich allen in de Zuilengang van Salomo. [13] Geen buitenstaander durfde zich met hen in te laten, maar het volk sprak met grote waardering over hen. [14] Steeds weer sloten zich mensen aan die in de Heer geloofden, grote groepen mannen en vrouwen; [15] zelfs droeg men de zieken de straat op en legde hen daar neer op een bed of een matras, in de hoop dat wanneer Petrus voorbijkwam in ieder geval zijn schaduw* op een van hen zou vallen. [16] Ook de bevolking uit de steden rondom Jeruzalem stroomde in groten getale toe; ze brachten zieken mee en mensen die te lijden hadden van onreine geesten, en allen werden genezen.

Hernieuwd optreden tegen de apostelen deert hen niet
     [17] De hogepriester echter en heel zijn aanhang, de partij van de sadduceeën, werden vervuld met jaloezie; [18] ze arresteerden de apostelen en zetten hen in de stadsgevangenis. [19] Maar een engel van de Heer opende 's nachts de deuren van de gevangenis, bracht hen naar buiten en zei: [20] 'Jullie moeten weer naar de tempel gaan om aan het volk het nieuwe leven* te verkondigen.'

Evangelie :

Johannes 20,19-31:

Verschijning aan de leerlingen
     [19] Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar. Hoewel de deur op slot was uit vrees voor de Joden, kwam Jezus. Ineens stond Hij in hun midden en zei: 'Vrede!' [20] Na* deze groet toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde. Vreugde vervulde de leerlingen toen ze de Heer zagen. [21] 'Vrede', zei Jezus nogmaals. 'Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik jullie.' [22] Na deze woorden ademde* Hij over hen. 'Ontvang de heilige Geest', zei Hij. [23] 'Als jullie iemand zijn zonden vergeven*, dan zijn ze ook vergeven; als jullie ze niet vergeven, dan blijven ze behouden.'

Jezus en Tomas
     [24] Tomas, een van de twaalf, ook Didymus genaamd, was er niet bij toen Jezus kwam. [25] De andere leerlingen vertelden hem: 'We hebben de Heer gezien.' Maar hij zei: 'Ik wil zijn handen zien, met de gaten van de spijkers erin; ik wil ze met mijn vingers voelen. Ik wil met mijn hand de opening in zijn zijde voelen. Anders geloof ik niet.'
     [26] Acht* dagen later waren de leerlingen weer bijeen, en nu was Tomas erbij. Hoewel de deur op slot was, kwam Jezus. Ineens stond Hij in hun midden en zei: 'Vrede!' [27] Vervolgens richtte Hij zich tot Tomas: 'Kijk maar, hier zijn mijn handen; kom nu maar met je vinger. En kom met je hand om de opening in mijn zijde te voelen. Wees niet langer ongelovig, maar gelovig.' [28] Hierop zei Tomas: 'Mijn Heer! Mijn God!' [29] Jezus zei: 'Omdat* je Me gezien hebt geloof je? Gelukkig zij die zonder gezien te hebben toch tot geloof komen.'

Bedoeling van dit boek
     [30] Nog veel andere tekenen heeft Jezus voor de ogen van zijn leerlingen verricht, die niet in dit boek zijn neergeschreven. [31] Die welke u hier vindt, zijn neergeschreven opdat u zult geloven dat Jezus de Messias is, de Zoon van God, en opdat u door te geloven leven zult bezitten in zijn naam.

Heilige Thomas

Zaligsprekingen in het russisch met engelse ondertiteling

Heiligenleven

De heilige Chrysanthus

Chrysanthus en Daria

De heilige Chrysanthus, zoon van een romeinse senator, en zijn vrouw Daria, priesteres van Pallas Athene, met de tribuun Claudius, diens vrouw Hilaria, en hun zonen Maurus en Jason. Chrysanthus was uiterst leergierig en bestudeerde ieder boek dat hij in handen kreeg. Toen hij zo kennis kreeg van de Evangeliën en de Handelingen der Apostelen, werd hij daar volkomen door overrompeld. Hij wilde bij Christus horen, liet zich dopen en kon niet nalaten met anderen over Hem te spreken, tot grote woede van zijn vader. Deze maakte van zijn positie gebruik om zijn zoon in de gevangenis te zetten en hem slecht te behandelen, zodat zijn wil gebroken zou worden door honger en koude, vernedering en pijn. Toen hij geheel uitgeput was, huwde hij hem uit aan de beeldschone Daria, een priesteres van de tempel van Pallis Athene, die zijn gedachten wel op een ander spoor zou brengen.

Maar Chrysanthus had de idealistische jonge vrouw die van hem hield, spoedig tot de waarheid van Christus gebracht, en na de dood van zijn vader werd de grote woning een toevluchtsoord voor pas bekeerde christenen. Lang  duurde deze veiligheid echter niet, daarvoor was het ras der verklikkers te actief. Zij vielen in handen van de tribuun Claudius, die hen liet martelen. Hij was ervan overtuigd dat zulke wekelijke opgevoede jongelui dan wel gauw anders zouden piepen. Maar tot zijn grote verwondering was er in hen geen spoor van wankelmoedigheid. Zelfs als zij het uit moesten schreeuwen van pijn , dan waren zij direct daarna weer opgewekt en deden zelfs pogingen om hymnen te zingen voor hun God.

Daar ook hij een goed mens was, kwam hij tot het inzicht dat hier iets bijzonders gebeurde, iets van zo grote waarde, dat hij daaraan deel wilde hebben. Hij trok dan ook consequentie en liet zich dopen met heel zijn gezin, dat hem blijkbaar innig was toegedaan. Zij werden op verschillende wijzen ter dood gebracht, terwijl Chrysanthos en Daria levend werden begraven , in 281.

Om de plaats die het huis van de beide martelaren had ingenomen in het leven van de gemeente te Rome, werd al spoedig hun gedachtenis gevierd, vooral op de verjaardag van hun martelaarschap. De christenen waren toen bijeengekomen in één van de catacomben en vierden de heilige liturgie. Ook dit werd overgebracht : de toegang van de catacombe werd dichtgemetseld. De gelovigen die daar bijeen waren zijn van honger en dorst gestorven, samen met hun priester Diodorus en de diaken marianus.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag. Uitg. Orthodox klooster Den Haag.

H. Hilarius (ca 315-367), bisschop van Poitiers, Kerkleraar Overweging over de psalmen 92,3 ; PL 9,495

Hilarius van Poitiers

Iedere dag is geschapen door de Zoon, want de Vader doet alles in de Zoon

Op de dag van de Sabbat werd het allen, zonder uitzondering, opgelegd, om geen enkel werk te doen en te rusten in passiviteit. Hoe heeft de Heer de Sabbat dat kunnen doorbreken?... In waarheid zijn dit de grote werken van God: Hij houdt de hemel in zijn hand, levert het licht aan de zon en de andere sterren, geeft groeikracht aan de planten van de aarde, houdt de mens in leven... Ja, alles bestaat en blijft in de hemel en op aarde door de wil van God de Vader; alles komt van God en alles bestaat door de Zoon. Hij is immers het hoofd en de oorsprong van alles; in Hem is alles gemaakt (Kol 1,16-18). En door de voortdurende volheid in Hem, vanuit het initiatief van zijn eeuwige kracht, heeft Hij vervolgens ieder ding geschapen. Welnu als Christus in alles handelt, dan is het noodzakelijkerwijze door de handeling van degene die handelt in Christus. Daarom zegt Hij: “Mijn Vader werkt elke dag en ook Ik werk” (Joh 5,17). Want alles wat Christus, de Zoon van God en bewoond door God de Vader, doet, is het werk van de Vader. Zo wordt iedere dag alles geschapen door de Zoon, want de Vader doet alles in de Zoon. Dus de handeling van Christus is van alle dagen; en naar mijn mening, de wet van de natuur, de vormen van het lichaam, de ontwikkeling en de groei van alles dat duidelijk in deze handeling leeft.

: Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

Pasen 5 mei 2013

PASEN

Pasen is geen vroom feest,

Zachtjes te vieren

Zo midden in de lente,

na de droefenis van Goede Vrijdag.

Het is het gewelddadig doorbreken

van krachtig leven,

tegen elke dood in

Pasen is het onbegrijpbaar wonder

van de onderste steen boven,

van rotsen die water geven,

van woestijn waar brood te rapen valt.

Pasen is de doortocht

over de moerassen van de Rietzee

naar het Land van Hoop

Pasen is de uittocht

uit het land van slavernij.

Pasen is opstanding,

Verrijzenis,

nieuw leven.

Auteur onbekend

Lezingen van de Paasliturgie :

Handelingen 1,1-8:

Jezus' laatste opdracht en hemelvaart [1] Mijn * eerste boek, Teofilus, ging over alles wat Jezus heeft gedaan en geleerd, vanaf het begin [2] tot de dag waarop Hij in de hemel werd opgenomen, nadat Hij aan de apostelen die Hij had uitgekozen, door de heilige Geest zijn opdracht had gegeven. [3] Aan hen heeft Hij veertig* dagen lang herhaaldelijk bewezen dat Hij na zijn lijden weer in leven was. Hij vertoonde zich aan hen en sprak over het koninkrijk van God. [4] Toen Hij bij hen was, drukte Hij hun op het hart: 'Ga niet uit Jeruzalem weg, maar blijf wachten op de belofte van de Vader die jullie van Mij hebben gehoord; [5] immers, Johannes doopte met water, maar jullie zullen gedoopt worden in heilige Geest, binnen enkele dagen.' [6] Degenen die daar samengekomen waren, stelden Hem toen de vraag: 'Heer, herstelt* U in deze tijd het koninkrijk voor Israël?' [7] Maar Hij zei tegen hen: 'Het komt jullie niet toe de tijden of momenten te kennen die de Vader in zijn volmacht heeft vastgesteld; [8] maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en mijn getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, en tot het uiteinde van de aarde.'

Evangelie :

Johannes, 1,1-17 Hoofdstuk 1

[1] In* het begin was het woord*, en het woord was bij God, en het woord was God. [2] Het was in het begin bij God. [3] Alles* is door Hem ontstaan, en buiten Hem om is er niets ontstaan. Wat ontstaan was, [4] had leven in Hem, en het leven was het licht van de mensen. [5] Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis kon het niet aan. [6] Er is een mens geweest, een gezondene van God; zijn naam was Johannes. [7] Hij kwam als getuige: hij moest getuigen van het licht, opdat allen door hem tot geloof zouden komen. [8] Hij was niet het licht, hij moest getuigen van het licht. [9] Het* ware licht was er, dat elke mens verlicht en dat in de wereld* moest komen. [10] Het was in de wereld, een wereld die door Hem was ontstaan, en die wereld heeft Hem niet erkend. [11] In zijn eigen* huis is Hij gekomen, en zijn eigen* mensen hebben Hem niet opgenomen. [12] Aan diegenen die Hem toch opnamen, heeft Hij het vermogen gegeven om kinderen te worden van God: aan hen die geloven* in zijn naam. [13] Niet langs de weg van het bloed, niet door de begeerte van het vlees of door mannelijk streven, maar uit God zijn ze geboren. [14] Ja, het woord* is vlees geworden! Hij* is onder ons zijn tent komen opslaan en we hebben zijn heerlijkheid gezien, de heerlijkheid die Hij als eniggeboren* Zoon aan de Vader ontleende, vervuld als Hij was van genade en waarheid. [15] Van Hem legt Johannes getuigenis af en zijn verklaring luidt: 'Hem bedoelde ik toen ik zei: "Hij die na mij komt, is mijn meerdere, want vóór mij was Hij er al." ' [16] Van zijn volheid hebben wij allen ontvangen, genade op genade. [17] wet gegeven door Mozes, de genade en de waarheid zijn gebracht door Jezus Christus.

GOEDE WEEK

Grote Donderdag

1e tropaar Goede Donderdag

Heilige Innokenti, eerste bisschop van Irkoetsk

Heilige Innokenti van Irkoetsk

De heilige Innokenti, eerste bisschop van Irkoetsk, was geboren als zoon van een priester in Oekraïne in 1680. Als jongen van 15 kwam hij op de priesterschool van het Teofanieklooster in Kiev, dat enkele jaren later een theologische akademie werd. Er waren verschillende grote persoonlijkheden verbonden aan deze inrichting, van wie Innokenti een diepgaande geestelijke en wetenschappelijke vorming ontving. Op het eind van zijn studies, in 1708, trad hij als monnik in de beroemede Grottenlaura of Holenklooster, waarvan hij als student het leven reeds in belangrijke mate had gedeeld. Maar slechts twee jaar later werd hij naar Moscou geroepen om les te geven aan de akademie en in 1714 werd hij assistentrector. In elk van deze functies kwamen zijn grote talenten duidelijk aan de dag, en in 1719 riep Peter de Grote hem naar de akademie in zijn creatie, Sint-Petersburg. Het volgende jaar werd hij tot overste benoemd van de Alexander Nevski-Laura aldaar. Maar de ontwikkeling stond niet stil : direct daarop werd besloten om hem naar de missie in China te zenden.

In 1721 werd hij bisschop gewijd en na bijna een jaar te hebben gereisd kwam de nieuwe bisschop, in het gezelschap van twee hieromonniken, twee diakens en vijf zangers aan de chinese grens. Daar strandden zij, want de onderhandelingen met de chinese regering mislukten telkens. Na drie jaar wachten trok Innokenti naar Irkoetsk waar tenminste een klooster was waar hij zijn intrek kon nemen. Het land was daar nog grotendeels heidens en Innokenti zette het missiewerk voort dat hij aan de grens reeds begonnen was. Hij had de wachttijd gebruikt om de taal van die streek te leren en hij trok rond om onderricht te geven.

In 1727 werd de streek rond irkoetsk afgescheiden van het diocees Tobolsk en tot een eigen bisdom gemaakt. Nu kon Innokenti met volle autoriteit optreden tegen de grote euvels die daar heersten, vooral de drankzucht en het morele bederf onder de Mongoolse bevolking. Hij gaf zich volledig aan zijn taak en ontplooide een geweldige werkkracht. Zijn inspanning was vooral gericht op verbetering van het onderwijs. De leerlingen van de kloosterschool zette hij in voor de verbreiding van het christendom, en zo groeide deze school tot een seminarie nvoor priesteropleiding.

De financiering vormde een heel moeilijk punt. Innokenti voorzag in zijn levensonderhoud door het schilderen van iconen terwijl hij ook zijn eigen kleren en schoeisel maakte. Hij toonde een zorgende oplettendheid voor allen met wie hij in aanraking kwam en was al spoedig de vertrouwensman van de bewoners in alle moeilijkheden en omstandigheden van hun leven.

Elk jaar ondernam hij een uitgebreide inspectietocht door zijn diocees, ondanks de slechte toestand van de wegen en zonder achte te slaan op zijn eigen wankele gezondheid. Totdat hij, 50 jaar oud, zo ernstig ziek werd dat hij wel het bed moest houden. Van daaraf regelde hij nog zoveel mogelijk de zaken, waaronder de bouw van de tiende kerk die hij tot stand had gebracht. De 25^e november vroeg hij om het gebed van zijn monniken en monialen en heel zijn kudde, en in de vroege morgen van de 27^e ontsliep hij rustig in de Heer, in het jaar 1731. Zijn gedachtenis wordt gevierd op de dag van zijn heiligverklaring.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag. Uitg. Orthodox klooster Den Haag

Orthodoxie & Pasen*

Geplaatst op april 24, 2013 door admin

“Het Koninkrijk der hemelen is gelijk aan een koning,
die voor zijn zoon een bruiloft aanrichtte“.
Matth.22: 2

De Orthodoxe Kerk is de voortzetting van

de Heilige Traditie van de ongedeelde Christelijke Kerk.
In de Orthodoxe Kerk worden de feesten gevierd volgens
de leer van de oorspronkelijke Kerk.
Niet alleen met Pasen, maar elke week wordt er een beetje verder naar dit Hoogfeest toegeleefd.
Iedere gewone zondag is het namelijk een beetje Pasen en wordt er de Opstandingshymne [Apolytikion/Troparion] gezongen volgens een 8-wekensysteem.
Orthodoxen nemen het gezegde, ‘zoals de ouden zongen zo piepen de jongen’, letterlijk.
Zo wordt op de zondag van toon 1 gezongen:
“Terwijl de steen door de Joden verzegeld was, *
En de soldaten Uw smetteloos Lichaam  bewaakten. *
Zijt Gij ten derde dage opgestaan, o Heiland, *
waardoor Gij aan de wereld het leven  schonk. *
Daarom riepen de Krachten der Hemelen *
tot U, o Levenschenker: *
Eer aan Uw Opstanding o Christus; *
eer aan Uw Koninkrijk; *
eer aan Uw Heilsorde,
enig Menslievende“.

[geluid grieks ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΗΧΟΣ Α:
http://www.youtube.com/watch?v=OsXwwLCIwn4&feature=pl...]

Als je hier elke week een beetje naar toe leeft, kan het niet anders of het Paasfeest wordt een Feestdag, zoals het nergens gevierd wordt.
In Jerusalem wordt op de historische plek op het moment suprême zelfs een vuur ontstoken [als symbool van het Licht], welk over de gehele orthodoxe wereld verspreid wordt o.a. met behulp van helikopters en vliegtuigen.
Dit geeft wel aan dat Pasen in de Orthodoxie [Griekse betekenis: `de rechte mening`] iets heel bijzonders is.
Zo gebeurt dit ook met Pasen in de Orthodoxe Kerk aan de Springweg.
Orthodoxen van allerlei windstreken [Griekse-,  Roemeense-, Bulgaarse-, Russissche- en Nederlandse orthodoxen] verdringen zich om een vonkje van dit Paasgebeuren op te vangen. Het gehele  jaar hebben zij zich op de zondag voorbereid en met Pasen zelfs
een hele periode van 40-daagse vasten, om hiervoor gereed te zijn.

Dat moet dan nogal wat zijn dat de gehele Springweg midden in de nacht vol staat met mensen om het licht uit de Altaarruimte [van achter de iconostase] te komen zien.
De priester , als vertegenwoordiger van de bisschop [de Kerk], ontsteekt dit licht als eerste, en de gelovigen van jong tot oud komen er hun paaskaars aansteken, sommigen zelfs met een gehele bundel kaarsen tegelijk.
Wat houdt dit Licht in, dat er zo’n massa mensen op af komt; dat mensen geraakt worden door een Boodschap van Licht, Hetgeen zij als voorbeeld aan hun leven stellen.
Volgens de Orthodoxe leer word je volgeling van dit Licht/Christus door gedoopt te worden
– je bekent dat je Zijn leerling wilt zijn – je met Hem wilt bekleden.
Bekleed willen worden met onze Heer Jezus Christus, de door God gezonden Zoon, waarlijk God, Die voor ons Mens is willen worden. Hij, Die de wet van Mozes, welke van oudsher gevolgd werd, met de Blijde Boodschap van Zijn Liefdesleer vernieuwde.

Vasten
Het is in deze wereld onafwendbaar dat de mens wordt geconfronteerd met beproevingen en strijd.
De Geest van God gaf door Zijn Profeten opdracht aan de mens om door vasten en gebed de geestelijke beproevingen en strijd aan te gaan en dezen te weerstaan.

De mens is prachtig geschapen, naar Zijn Beeld en Gelijkenis, want Hij zag dat het goed was.
God was zo goed om de mens een vrije wil te geven.
Wat we met deze vrije wil doen is helaas niet altijd even fraai.
Negatieve en verwerpelijke zaken worden ons aantrekkelijk voorgesteld. Oneerbare handelingen, verafgoding van idealen, hebzucht, egoïsme en tovenarij zijn gewone zaken aan het worden.
De mens wordt vijand van zichzelf en vecht; wordt jaloers; kwaad en stelt zichzelf op de eerste plaats. De naaste wordt vergeten.
Het gevaar is aanwezig dat de mens verdeeld wordt, afgunstig wordt, op zoek gaat naar extremen, als maar grotere uitdagingen, nieuwigheden en zulke dingen meer.
Paulus schrijft hierover dat degene die dergelijke dingen doet het Koninkrijk niet zal bezitten.
De vrucht van de Geest daarentegen is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. Tegen zodanige mensen is de Wet niet.
Want wie Christus toebehoren, hebben het vlees met zijn hartstochten gekruisigd.
Indien wij door de Geest leven, laten wij ook door de Geest ons spoor houden. Wanneer het lichaam onder controle is, kan de geest zijn functie uitoefenen. Het vasten houdt het lichaam in toom.
Door middel van vasten, bedwingen wij de tegenstrever, slaan zijn streken van ons af en vernietigen zijn sterke vasthoudendheid.
“Drie zaken tot welke de Wijsheid ons aanspoort te beoefenen zijn: Geloof in God, beproevingen geduldig te aanvaarden en het vlees te bedwingen” [woestijnvader Arsenius].
Jesaia heeft over vasten gezegd: “Is dit niet het vasten dat Ik verkies: de boeien der onrechtvaardigheid los te maken?” [Jes. 58: 6].
En in het Nieuwe Verbond zegt onze Heer Jezus Christus:
”Maar deze soort vaart niet uit dan door bidden en vasten”[Matth.17: 21].

Christus vastte 40-dagen in de woestijn en werd er drie maal door de Satan verzocht.
Zo gaf Hij ons Zelf het voorbeeld voor de vasten, ons lerende de verleidingen te weerstaan.
Met het vasten komen we dichterbij God, ontvangen we kracht van de Heilige Geest om te volharden.

Door Zijn Kruis op Zich te nemen overwon Christus de dood en hiermee de dood voor de gehele  mensheid en Hij riep iedereen op zijn eigen kruis op te nemen.
Hij is in waarheid de Zoon voor Wie de Koning van de wereld [God] een bruiloftsmaal aanrichtte en
de mensen van de hoeken van de straat opriep
Zijn Feest mee te vieren.
Een Feest wat zijn weerga niet kent – een feest van Goddelijke Liefde.
In de Paasnacht wordt de epiloog van het Johannes-Evangelie gelezen – het onder alle Christenen bekende begin van de Blijde Boodschap -
“In den beginne was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God . . . . .” [John 1: 1-17].
Dit Evangelie geeft heel beknopt weer waar het in het Christelijk leven om draait namelijk de oproep:
“Indien iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf en neme zijn kruis op en volge Mij . . . “.

We volgen Christus in de streken van Cesaréa Filippi, van ouds ook de ‘landstreek aan de Jordaan’.
Het is het gebied waar deze rivier ontspringt, en vanwege z’n gebergten en laagvlakten is het een omgeving van ruisende waterstromen en klinkende watervallen.
Daar, in dat gebied, heeft deze Christus het bij Zijn Discipelen voor het eerst aangekondigd:
Zijn komende Lijden en Sterven. De weg die Hij zou gaan, tot aan Zijn Kruis van Golgotha.
Ja, tot en met: ‘Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten’.
De Christen zal met Christus deze weg gaan, waarin ten volle vervuld zal worden:
‘Al Uw hoog opgezweepte stortvloeden komen over mij heen’ [psalm 41/42: 8].
Ruisend en bruisend zal Gods rechtvaardige verbolgenheid – over de zonden van al de gelovigen – spoelen. Dit alles is echter altijd gericht op de Verzoening tussen God en mens.
Ook hierin zal Psalm 41/42 vervuld worden.
En als we aandachtig de weg volgen die Christus, de God-mens is gegaan,
dan krijgen we iets te zien van alles wat Jezus’ in Zijn lijden voor ons heeft voorbereid . . . . .
Dat het niet erg is dat je als mens faalt [valt], op voorwaarde je telkens maar weer je menselijke onvermogen onderkent en Hem volgt en weer opstaat.

Grote en heilige week [Megáli Evdomáda]
Lazaros-zaterdag – Palmzondag

Lazaros-zaterdag is een viering van Pasen. Het is de enige keer in het gehele Kerkelijk Jaar dat de Opstandingsdienst van de zondag op een andere dag dan de Zondag wordt gevierd.
Tijdens de Liturgie van Lazaros-zaterdag, verheerlijkt de Kerk Christus als
“de Opstanding en het Leven“, Die nog voor Zijn eigen Lijden en Kruisdood Lazaros uit de doden heeft doen opstaan en daarmee de universele opstanding van de mensheid heeft bevestigd.
In de Goddelijke Liturgie van Lazaros-zaterdag wordt het ‘Trisagion’ van de Liturgie vervangen  door het doop-vers uit Galaten: “Gij allen, die in Christus zijt gedoopt zijt, hebt u bekleed met Christus” [Gal 3:27] .
Dit wijst op het Opstandings-karakter van deze viering.
Lazaros-zaterdag was ooit een van de weinige dagen in het Orthodoxe Kerkelijk Jaar waarop gedoopt werd. Door Lazaros’ opstanding uit de dood, werd Christus door de massa geprezen als de lang verwachtte Messias-Koning van Israël.
Zo kwam de profetie van het Oude Testament  in vervulling: “Jubel luid, gij dochter van Sion; juich, gij dochter van Jeruzalem! Zie, uw koning komt tot u, hij is rechtvaardig en zegevierend, nederig, en rijdende op een ezel, op een ezels-hengst, een ezelinnen-jong” [Zach. 9: 9; Joh 12: 12].
“Gelovigen, laat ons eenstemmig in de handen klappen; laat ons zoals de kinderen de twijgen van de deugden aan Christus brengen. Laat ons als schone doeken onze God-wel-gevallige werken voor Hem uitspreiden om Hem op mystieke wijze bij ons te ontvangen” [uit de kleine Vespers van deze dag].
De menigte begroette Hem met palmtakken in hun handen en riepen Hem toe met kreten van lof: “Hosanna! Gezegend is Hij Die komt in de naam van de Heer! De Zoon van David! De Koning van Israël!
Door deze verheerlijking van het volk, werden de Priesters en Schriftgeleerden er uiteindelijk toe gedreven “om Hem te vernietigen, om Hem ter dood te brengen” [Luc.19: 47, Joh.11: 53, 12: 10].

“In de hemel gezeten op de Troon, maar op aarde op een lastdier, hebt Gij, o Christus God, de hymne der Engelen en het gezang van de kinderen aanvaard, die tot U riepen: Gezegend Hij Die komt, om Adam weer te roepen” [Kondakion]. [Adam, die gehele mensheid vertegenwoordigt].

Maandag in de Grote en heilige week - de vijgenboom
“Iemand bezat een vijgenboom, die in zijn wijngaard was geplant,
en hij kwam om vrucht daaraan te zoeken en vond er geen.
En hij zei tot de wijngaardenier: Zie, het is nu al drie jaar, dat ik vrucht aan deze vijgenboom kom zoeken en ik vind ze niet. Hak hem om! Waarom zou hij de grond nutteloos beslaan?
Hij antwoordde en zei tot hem: Heer, laat hem nog dit jaar staan, ik zal er eerst nog eens omheen graven en er mest bij brengen, en indien hij in het komende jaar vrucht draagt, [dan is het goed,] maar anders, dan moet gij hem omhakken” [Luc.13: 6-9].

God de Vader, als de Eigenaar van de vijgenboom, verwachtte bekering en geloof van het [Joodse] volk over de drie jaren van de publieke bediening  van Zijn Zoon.
De Zoon van God, als een vriendelijke en zorgzame Herder, vroeg Zijn Vader om te wachten, terwijl Hij zou proberen de vijgenboom, het volk, opnieuw vruchtbaar te maken.
Maar Zijn inspanningen werden niet met succes bekroond en de vreselijke Profetie werd vervuld waarbij God de mensen die standvastig verzet tegen Hem tonen van Zich verwijdert.
De Heer Jezus Christus verbeeldt de vervulling van dit vreselijke ogenblik, op Zijn weg naar Jeruzalem, enkele dagen voor Zijn Lijden aan het Kruis. De vruchteloze vijgenboom die verdort groeide op langs de kant van de weg [Matth.21: 19].

Dinsdag in de Grote en heilige week - de Tien Maagden en de bruiloftszaal.

“Terwijl ze heengingen om olie voor hun lampen te kopen, kwam de Bruidegom, en die gereed waren, gingen met Hem de Bruiloftszaal binnen, en de deur werd gesloten.Later kwamen ook de andere maagden en zeiden:

Heer, Heer, doe ons open!
Maar Hij antwoordde en zeide: Voorwaar, Ik zeg u, Ik ken u niet.
Waakt dan, want gij weet de dag noch het uur“.
[Matth.25: 10-13]

Deze maagden hebben het goed gedaan, ze deden goede werken en gehoorzaamden God.
Zij verkrijgen de Heilige Geest hetgeen de olie [werken van barmhartigheid] is die de dwaze maagden ontbrak. De dwaze maagden worden dwaas genoemd omdat ze de noodzakelijke vrucht van de deugd vergaten. Dit is de genade van de Heilige Geest, zonder welke niemand wordt gered en niemand kan worden gered, want:
‘Het is door de Heilige Geest dat elke ziel herschapen wordt naar Gods beeld en gelijkenis, verheven wordt in deugdzaamheid en elke ziel wordt verlicht door de Trinitaire eenheid van de heilige Mysteriën’. De Heilige Geest bereidt de mens voor tot het naderen van de Troon van God.
“Ik zal onder hen wonen en Ik zal hun God zijn, en zij zullen Mijn volk zijn‘.
De olie in de lampen van de wijze maagden stelt het volharden in gebed en  goede werken voor. De olie die langdurig met heldere vlam brandt,
waardoor de maagden in staat zijn te wachten op de Bruidegom Die te middernacht komt, en met Hem het huis van vreugde mogen binnentreden.

Woensdag in de Heilige Week – Christus reageert op opschudding over een arme vrouw die Zijn voeten zalft met olie.

“De armen hebt gij immers altijd bij u en gij kunt hun weldoen, wanneer gij maar wilt; maar Mij hebt gij niet altijd. Zij heeft gedaan, wat zij kon; van tevoren heeft zij Mijn lichaam gezalfd voor de begrafenis.

Voorwaar, Ik zeg u, overal waar het Evangelie verkondigd zal worden, over de gehele wereld, zal ook tot haar gedachtenis gesproken worden van wat zij gedaan heeft” [Marc.14:7-9].
In de Avonddienst ontvangen de Orthodoxe gelovigen de ziekenzalving:
“Gij Die gezalfd zijt met de Myron van de Geest, Christus God, bevrijd ons van de bevlekkende hartstochten; en ontferm U over ons als de alleen Heilige en Menslievende”.

Witte donderdag
Op deze dag herinneren we;
- dat Christus Zichzelf met een doek omgordde en de voeten van Zijn Leerlingen waste.
- Vervolgens heeft Hij ons een Avondmaal in de Bruiloftszaal bezorgd, waarbij Hij ons in het Mysterie van Zijn heilig sterven heeft ingeleid. Hiermee verheerlijken wij Zijn kostbaar lijden en worden wij door Zijn Liefde voor ons uit het verderf gered.
De Goddelijke Liturgie bezit

Vergelijking tussen orthodox en rooms katholieke liturgie

Simeon de Nieuwe Theoloog (ca.949-1022), Griekse monnik, heilige in de orthodoxe kerk
Catechese 27 ; SC 113, p. 116-118

Zij die vrienden van God zijn en die Hem liefhebben, die Hem in zichzelf bezitten als een onschendbare schat van al het goede, ontvangen de gekwetsten en de vernederden met een onuitsprekelijke vreugde en geluk (Mt 5,10-12). Zij verdubbelen de liefde en de oprechte liefde voor hen die... hun dit alles laten ondergaan, alsof ze weldoeners zijn...

Hij die geen enkele val heeft gekend, de Heer Jezus onze God, werd geslagen, opdat de zondaars die Hem navolgden niet alleen vergiffenis zouden ontvangen, maar door hun gehoorzaamheid deelnemers aan zijn goddelijkheid worden. Hij die geen belediging aanvaardt in de nederigheid van zijn hart, hij die zich schaamt om het lijden van zijn Meester na te volgen, over Hem zal Christus ook schaamte hebben in het bijzijn van de engelen (Lc 9,26)...

Hij werd geslagen, overdekt met spuug, gekruisigd...: Sidder, mensen, en verdraag met vreugde de beledigingen die God ondergaan heeft voor uw heil. God ontvangt een klap van de laatste van zijn dienaren (Joh 18,22) om u een voorbeeld te geven van zijn overwinning; en u aanvaardt niet dezelfde behandeling door uw gelijken? Als u schaamte voelt bij het navolgen van God, hoe zult u dan ooit met Hem heersen? Als u gedurende het wachten op Hem niet geduldig bent bij de beledigingen, hoe zult u dan met Hem verheerlijkt worden in het Koninkrijk der hemelen?

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

5e zondag in de Vasten

Heilige Maria van Egypte

Lezingen :

Hebr.9,11-14

De eredienst van het nieuwe verbond
     [11] Maar* nu is Christus gekomen, de hogepriester van de komende goede dingen. Hij is door een verhevener en volmaakter tent, die niet gemaakt is door mensenhand - dat wil zeggen: ze behoort niet tot onze geschapen wereld - [12] eens en voorgoed het heiligdom binnengegaan, en niet met het bloed van bokken en kalveren maar met zijn eigen bloed heeft Hij een eeuwige verlossing verworven. [13] Want als het bloed van bokken en stieren en het bestrooien met de as van een vaars de verontreinigden kan heiligen zodat zij uiterlijk rein worden, [14] hoeveel te meer dan het bloed* van Christus. Door de eeuwige Geest heeft Hij zichzelf aan God geofferd als een smetteloos offer, dat ons geweten zuivert van dode werken, om de levende God te dienen.

Marcus : 10,32-45

Onderricht aan de twaalf apart
     [32] Ze trokken verder op hun weg naar Jeruzalem; Jezus ging voor hen uit. Ze waren ontdaan. Ook de mensen die volgden waren bang. Weer nam Hij de twaalf apart en begon hun te vertellen wat Hem zou overkomen: [33] 'Kijk*, we gaan op naar Jeruzalem en de Mensenzoon zal overgeleverd worden aan de hogepriesters en de schriftgeleerden, en ze zullen Hem ter dood veroordelen en overleveren aan de heidenen, [34] en zij zullen Hem bespotten, op Hem spugen, Hem geselen en ter dood brengen, en na drie dagen zal Hij opstaan.'
     [35] Toen kwamen Jakobus* en Johannes, de zonen van Zebedeüs, bij Hem: 'Meester, we willen U vragen iets voor ons te doen.' [36] Hij vroeg hun: 'Wat wil je dan dat Ik voor jullie doe?' [37] Ze zeiden Hem: 'Dat een van ons rechts en de ander links van U mag zitten, als U in uw heerlijkheid gekomen bent.' [38] Maar Jezus zei hun: 'Je weet niet wat je vraagt*. Kunnen jullie de beker* drinken die Ik drink, of gedoopt worden met de doop waarmee Ik gedoopt word?' [39] Ze zeiden Hem: 'Ja, dat kunnen wij.' Jezus zei hun: 'De beker die Ik drink, die zullen jullie drinken, en met de doop waarmee Ik gedoopt word, daarmee zullen jullie gedoopt worden, [40] maar rechts of links van Mij zitten - het is niet aan Mij om dat te vergeven. Dat wordt gegeven aan hen voor wie dat is weggelegd.'
     [41] Toen de tien dat hoorden, ergerden ze zich aan Jakobus en Johannes. [42] Daarop riep Jezus hen bij zich en zei: 'Jullie weten dat de erkende leiders van de volken heerschappij voeren over hen, en dat hun grote mannen hun gezag laten gelden. [43] Maar zo is het onder jullie zeker niet. Wie daarentegen groot wil worden onder jullie, moet jullie dienaar zijn; [44] wie onder jullie eerste wil zijn, moet slaaf van allen zijn. [45] Want ook de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.'

 TROPARION

In u, o Moeder, werd duidelijk gered Gods evenbeeld, want nadat hijn het Kruis aanvaard hebt om Christus na te volgen, leerde gij door uw voorbeeld om het vergankelijk vlees te verachten, maar te zorgen voor de ziel die onsterfelijk is. Daarom o heilige moeder Maria, verheugt zich uw geest met de Engelen

KONDAKION

Gij die eens van ontucht vervuld waart, zijt nu foor het berouw de bruid van Christus. Vol verlangen naar de levenswandel der Engelen, hebt gij de demonen overwonnen door het wapen des Kuizes. Daarom zijt gij, heerlijke Maria, nu verschenen als de Bruid des Konings.

Isaak de Syriër (7 e eeuw), monnik nabij Mossoel in het actuele Irak, heilige in de orthodoxe Kerk 
Hoofdstuk over de kennis, IV, 77-78 

      De mens die in vuur en vlam staat door de waarheid, heeft de waarheid nog niet leren kennen zoals ze is. Als hij deze werkelijk had vernomen dan zou hij het in vuur en vlam te staan door deze waarheid beëindigen. De gave van God en de kennis die door deze gave toegekend is, zijn nooit redenen om zich druk te maken of om zijn stem te verheffen, want de plaats waar de heilige Geest woont met liefde en nederigheid is een plaats waar alleen de vrede heerst...

      Als de ijver gebruikt werd om de mensen op te voeden, waarom zou God dan een lichaam bekleed hebben en zijn tederheid hebben gebruikt en nederige wijzen om de wereld te bekeren tot zijn Vader? En waarom zou Hij aan het kruis gehangen hebben voor de zondaars, en zou Hij zijn heilige lichaam overgeleverd hebben aan het lijden ten bate van de wereld? Ik beweer dat God dat slechts om één reden heeft gedaan: om de wereld zijn liefde te leren kennen, opdat ons vermogen om lief te hebben, die nog meer vergroot wordt door een dergelijke constatering, gevangen zou worden door zijn eigen liefde. Zodat de buitengewone kracht van het Koninkrijk der hemelen, die bestaat uit de liefde, een gelegenheid vindt om zich uit te drukken in de dood van zijn Zoon.. opdat de wereld deze liefde van God voor zijn schepping voelt. Als dat bewonderenswaardige gebaar geen andere reden had dan de vergiffenis van onze zonden, dan zou het al voldoende zijn om dat op een andere wijze te realiseren. Wie zou het geweigerd hebben als Hij dat met een eenvoudige dood, zonder meer erbij, had verwerkelijkt?

      Waar waren die beledigingen en bespuwingen voor nodig ?... O, levende Wijsheid! U hebt nu begrepen en gevoeld wat de reden van de komst van onze Heer was en van alles wat daaruit voort is gekomen, zelfs al voordat zijn heilige mond het ons duidelijk had uitgelegd. Er staat immers geschreven dat "God heeft de wereld zozeer liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven".

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

Heiligenleven

De heilige Serapion van Novgorod

De heilige Serapion, bisschop van Novgorod, was afkomstig uit de buurt van Moscou. Op wens van zijn ouders was hij gehuwd en hij werd priester gewijd. Na de dood van zijn vrouw verdeelde hij zijn vermogen onder de armen en werd monnik. Later werd hij tot hegoumen benoemd van de grote Sergei-Laura en in 1506 tot aartsbisschop van Novgorod. Daar kreeg hij twist met jozef van Wolokolamsk over de verdeling van kerk-en kloostergoederen. Deze liet zijn invloed in Moscou gelden en Serapion werd daarom naar Moscou geroepen, afgezet als bisschop van Novgorod, en geïnterneerd in een klooster van de stad

Na twee jaar bleek dat zijn verzet gerechtvaardigd was geweest. Er kwam een verzoening tot stand met Jozef Wolokolamsk, doch Serapion keerde niet terug naar Novgorod, doch bleef in de Sergei-Laura tot aan zijn dood in 1516

Uit : heiligenlevens voor elke dag. Uitg.Orthodox klooster DenHaag

EEN VENSTER OP DE ORTHODOXE KERK (boek)

BRUSSEL (KerkNet/KERK & leven) – Na een lange persoonlijke zoektocht ging de Gentse advocaat Ignace Peckstadt veertig jaar geleden over naar de orthodoxe Kerk. In 1975 werd hij tot priester gewijd en aangesteld tot rector van de orthodoxe parochie in Gent. Samen met zijn familie – een zoon is hulpbisschop, een andere zoon en schoonzoon zijn priester – is hij een van de steunpilaren van de orthodoxie in ons land.

In 2005 publiceerde Peckstadt een inleiding in het orthodoxe geloof en kerkelijke leven voor een groot publiek. Een van de opmerkelijkste passages was wellicht die waarin hij de geschiedenis van de evangelisatie en de vroege Kerk in onze streken tot vóór 1054, het jaar van de scheiding tussen de Kerken van Constantinopel en Rome, als onderdeel van de orthodoxie beschouwde. ‘Onze’ oude heiligen zijn dus ook hun’ heiligen.

In deze herziene uitgave een hoofdstuk van de hand van bisschop Athenagoras Peckstadt met het verhaal van de orthodoxe gemeenschappen in de Lage Landen. Al woonden hier al eeuwen Grieken en Russen, pas in de eerste helft van de negentiende eeuw kwam er een eerste orthodoxe gebedsruimte. Dat was ten behoeve van Anna Pavlovna, de Russische echtgenote van de Nederlandse vorst Willem II, die toen resideerde in het paleis in Brussel.

De eerste parochie kwam er in 1900 in Antwerpen voor Griekse handelaars en zeelui. Na 1945 migreerden nieuwe groepen gelovigen uit Oost-Europa en groeide de behoefte aan een Nederlandstalige orthodoxe liturgie. In 1985 werd de orthodoxie een door de Belgische staat erkende eredienst en werd het oecumenische patriarchaat van Constantinopel als representatief orgaan aangesteld. Momenteel telt België ruim vijftig orthodoxe parochies, waarvan tien autochtone. (eds)

Ignace Peckstadt, Een open venster op de orthodoxe Kerk, Averbode, Averbode, 2013, 312 blz., 23,50 euro.

4e zondag in de vasten

Zondag van de heilige Johannes Climax

Johanes Climax

Apostellezing : Hebr.4,13-20

Geen schepsel is voor Hem verborgen, alles ligt open en bloot voor de ogen van Hem aan wie wij rekenschap hebben af te leggen.

Jezus, onze hogepriester
     Nu wij een verheven hogepriester* hebben, een die de hemelse sferen is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten wij vasthouden aan onze belijdenis. Want wij hebben een hogepriester die in staat is om mee te voelen met onze zwakheden; Hij werd zelf op allerlei manieren op de proef gesteld, precies zoals wij, afgezien dan van de zonde. Laten wij daarom vrijmoedig naderen tot de troon van Gods genade, om barmhartigheid en genade te vinden en zo hulp te krijgen op de juiste tijd.

Evangelielezing : Marcus 9,17-31

Iemand uit de menigte gaf Hem ten antwoord: 'Meester, ik heb mijn zoon naar U meegenomen, omdat hij in de greep is van een stomme geest. Wanneer hij hem aangrijpt, knijpt hij hem de keel dicht, en dan staat het schuim hem op de mond, knarst hij met de tanden en wordt hij helemaal stijf. Ik vroeg uw leerlingen hem uit te drijven, maar ze waren er niet toe in staat.' Hij antwoordde hun: 'Ongelovig slag mensen! Hoelang moet Ik nog bij jullie blijven? Hoelang moet Ik jullie nog verdragen? Breng hem bij Me.' En ze brachten hem naar Hem toe. Zodra de geest Hem zag, liet hij hem stuiptrekken. Hij viel op de grond en rolde heen en weer met het schuim op zijn mond. Jezus vroeg zijn vader: 'Hoe lang heeft hij dat al?' Hij zei: 'Van kindsbeen af. Hij heeft hem ook al vaak in het vuur en in het water gegooid om hem te doden. Maar als U enigszins kunt, wees met ons begaan, kom ons te hulp.' Jezus zei tegen hem: 'Of Ik dat zou kunnen? Alles kan voor wie vertrouwen heeft.' Meteen riep de vader van de jongen uit: 'Ik heb vertrouwen. Kom mijn gebrekkig vertrouwen te hulp.' Toen Jezus zag dat de menigte toestroomde, bestrafte hij de onreine geest met de woorden: 'Stomme en dove geest, Ik beveel je, ga uit hem weg en kom niet meer in hem terug.' Onder gekrijs en veel stuiptrekkingen ging hij weg. Hij bleef achter als een lijk, zodat velen zeiden: 'Hij is dood.' Maar Jezus nam hem bij de hand en liet hem opstaan, en hij stond op.
     Thuisgekomen, alleen met zijn leerlingen, vroegen dezen Hem: 'Waarom konden wij die geest niet uitdrijven?' Hij zei tegen hen: 'Dit soort kun je niet anders uitdrijven dan met gebed.'

Onderricht aan de leerlingen
     Ze gingen daar weg en trokken door Galilea. Hij wilde niet dat iemand het te weten kwam, want Hij was bezig met onderricht aan zijn leerlingen. Hij zei tegen hen: 'De Mensenzoon wordt uitgeleverd en valt in de handen van mensen. Ze zullen Hem doden, en drie dagen na zijn dood zal Hij opstaan.

H. Germanus van Constantinopel (?-733), bisschop
In Domini corporis supulturam; PG 98, 251-260

“Het volk dat in duisternis ronddoolt ziet een schitterend licht. Zij die in het donker wonen worden door een helder licht beschenen” (Jes 9,1), het licht van de verlossing. Door de dood te zien die haar tiranniseerde en dodelijk verwonde, komt dit volk terug uit de duisternis naar het licht; van de dood gaat zij naar het leven.

Het hout van het kruis draagt Hem die het universum gemaakt heeft. Hij onderging de dood voor mijn leven, Hij die het universum draagt is aan een kruis genageld als een dode; Hij die de doden het leven heeft ingeblazen, blaast de laatste adem uit op het kruis. Het kruis brengt Hem geen schaamte, maar het is een trofee, ze bevestigt de totale overwinning. Hij zetelt als rechtvaardige rechter op de troon van het kruis. De doornenkroon die Hij op het hoofd draagt bevestigt zijn overwinning: “Houd moed: ik heb de wereld en de prins van deze wereld overwonnen, door de de zonde van de wereld weg te nemen.” (Joh 16,33; 1,29)

Dat het kruis een triomf mag zijn, roepen de stenen, deze stenen van de Calvarieberg waar, volgens de oude traditie van de vaderen, Adam, onze eerste vader, begraven is. “Adam, waar ben je? (Gn 3,9) roept Christus opnieuw op het kruis. Ik ben gekomen om je te zoeken en om je te kunnen vinden, heb Ik mijn handen uitgestrekt op het kruis. Met uitgestrekte handen keer Ik me tot de Vader om te danken dat Ik je heb gevonden, dan keer Ik me tot jou om je te omhelzen. Ik ben niet gekomen om over je zonde te oordelen, maar om je door mijn liefde voor de mensen te redden (Joh 3,17); Ik ben niet gekomen om je aan te klagen voor je ongehoorzaamheid, maar om je te zegenen met mijn gehoorzaamheid. Ik zal je bedekken met mijn vleugels en je zult een schuilplaats vinden in mijn schaduw, mijn trouw zal je bedekken met het schild van het kruis en je zult de het nachtelijk onheil niet meer vrezen (Ps 91, 1-5) want je zult de eeuwige dageraad kennen (Wijsh 7,10). Ik zal je leven zoeken dat verborgen is in de duisternis en in de schaduw van de dood (Lc 1,79). Ik zal geen rust hebben, totdat Ik, vernederd en afgedaald tot in de hellen om je te zoeken, je weer naar de hemel heb gebracht.”

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

 3^e zondag in de vasten

 Heilige Kruisverering

Eerste lezing :

Hebr.4,14-5,1-6

Jezus onze hogepriester
 4 -   [14] Nu wij een verheven hogepriester* hebben, een die de hemelse* sferen is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten wij vasthouden aan onze belijdenis. [15] Want*wij hebben een hogepriester die in staat is om mee te voelen met onze zwakheden; Hij werd zelf op allerlei manieren op de proef gesteld, precies zoals wij, afgezien dan van de zonde. [16] Laten wij daarom vrijmoedig naderen tot de troon van Gods genade, om barmhartigheid en genade te vinden en zo hulp te krijgen op de juiste tijd.

5 : [1] Want* elke hogepriester wordt genomen uit de mensen en aangesteld voor de mensen, om hen te vertegenwoordigen bij God, om gaven en offers op te dragen voor de zonden. [2] Hij is in staat onwetenden en dwalenden geduldig te verdragen, omdat hij ook zelf aan zwakheid onderhevig is; [3] daarom moet hij, als hij offers voor de zonden opdraagt, evengoed aan zichzelf denken als aan het volk. [4] En niemand kan zich die waardigheid aanmatigen; men moet evenals Aäron door God geroepen worden.
 [5] Zo* heeft ook Christus niet zichzelf de eer van het hogepriesterschap toegekend; dat heeft God gedaan, die Hem zei: Mijn Zoon ben jij, Ik heb je vandaag verwekt. [6] Zoals Hij ook elders zegt: Jij bent priester voor eeuwig, op de wijze van Melchisedek.

Evangelie :

Marcus 8,34,9,1

  [8 - 34] Hij riep de menigte met de leerlingen bij zich en zei tegen hen: 'Als iemand achter Mij aan wil komen, laat hij dan met zichzelf breken, zijn kruis opnemen en Mij volgen. [35] Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Wie zijn leven verliest vanwege Mij en de goede boodschap*, zal het redden. [36] Want wat baat het een mens heel de wereld te winnen maar zichzelf schade toe te brengen? [37] Want wat kan een mens geven in ruil voor zichzelf? [38] Want wie zich schaamt voor Mij en mijn woorden te midden van deze overspelige en afvallige generatie, over hem zal ook de Mensenzoon* zich schamen wanneer Hij, bekleed met de heerlijkheid van zijn Vader, komt met de heilige engelen.' 9-1] Ook zei Hij hun: 'Ik verzeker u, er zijn er hier die de dood niet zullen proeven voordat ze hebben gezien dat Gods koninkrijk met kracht gekomen is.'

Akatistos en mymnos tot de heilige Moeder Gods

(twaalf videos na elkaar)

eder Gods

Heiligenleven

Sofronios , patriarch van Jerusalem

Sofronios, patriarch van Jeruzalem

De heilige Sofronios, patriarch van Jeruzalem, bijgenaamd de Geleerde, was afkomstig uit Damascus, en monnik in het klooster van de heilige Theodosios de Grote. Zijn leraar was de bekende Joannes Moschos, met wie hij de kloosters en de kleuizenaars in de egyptische woestijn bezocht. Hun ervaringen legden zij neer in het boek :’De geestelijke weide’. Vervolgens gingen zij samen naar Rome waar moschos stierf. Hij had aan Sofronios de opdracht gegeven zijn lichaam mee te nemen naar de Sinaï of naar het Theodosios-klooster in Jeruzalem.                                    

Om zijn vroomheid en geleerdheid, die hem kracht verleenden in de strijd van de kerk tegen de Monofysieten en Monotheleten, werd hij tot patriarch gekozen in 634. Toen de Perzische koning Chosroës Jeruzalem ingenomen had, vluchtte Sofronios naar zijn vriend Joannes de Barmhartige in Alexandrië, die hem ondersteunde tot hij naar Jeruzalem kon terugkeren. Onder zijn leiding werd daar de synode gehouden, gericht tegen de Monotheleten, die bestreden dat er in Christus ook een menselijke wil was naast de goddelijke wil, omdat Hij alleen daardoor een volledig mens kan zijn.

Sofronios schreef ook het Leven van de heilige Maria van Egypte, stelde de ritus samen van de Grote Waterwijding, en componeerde verschillende hymnen die nog in de Diensten gebeden worden.

Opnieuw werd Jeruzalem ingenomne, nu door de Arabieren, onder kalief Omar. Sodronios ging naar hem toe en verkreeg de belofte dat het leven van de christenen gespaard zou worden. Maar desondanks begon Omar op grote schaal te plunderen en de inwoners te mishandelen. Sofronios stierf toe letterlijk van hartzeer, in 638.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag. Uitg. Orthodox klooster Den Haag

Homilie toegekend aan de heilige Cyrillus, bisschop van Alexandrië (380-444), kerkleraar 
Homilie gehouden op het concilie van Efeze in 431(vert. brevier) 

      Wees gegroet, Maria, u die de Moeder van God zijt, eerbiedwaardig kleinood van de hele wereld, onblusbare toorts, krans van maagdelijkheid, scepter van de juiste leer, onverwoestbare tempel, woonplaats van Hem die door geen ruimte wordt begrensd. Moeder en maagd, door u wordt in het heilig evangelie Hij die komt in de naam des Heren, gezegend genoemd (vgl. Mt. 21, 9).

      Wees gegroet, u die in uw maagdelijke schoot Hem hebt omvat die hemel en aarde niet kunnen omvatten. Door u wordt het kostbaar kruis over de hele wereld vereerd. Door u juicht de hemel van vreugde. Door u verheugen zich de engelen en de aartsengelen. Door u worden duivels op de vlucht gedreven. Door u is de verleider, de duivel, uit de hemel gevallen. Door u worden de gevallen schepselen weer in de hemel opgenomen. Door u is heel de schepping die in afgodendienst verstrikt was, weer tot de kennis van de waarheid gekomen. Door u ontvangen zij die geloven, het water van het doopsel en de olie van de vreugde. Door u zijn over de gehele wereld kerken gegrondvest. Door u worden volkeren tot bekering gebracht.

      Wat moet ik nog meer zeggen? Door u is het licht van de eniggeboren Zoon van God opgegaan over hen die in het duister en de schaduw van de dood gezeten zijn (vgl. Lc. 1, 79)... Wie van de mensen is bij machte Maria die alle lof waardig is, naar behoren te verheerlijken? Moeder en maagd is zij. Een wonder dat mij verbijstert. Maar wie heeft er ooit gehoord dat een bouwmeester gehinderd wordt in de tempel te wonen die hijzelf gebouwd heeft? Wie zou men ervan kunnen beschuldigen dat hij zijn dienares als zijn moeder beschouwt? Zie, alles verheugt zich. Moge het nu zo zijn dat wij ... de ondeelbare Drie-eenheid vrezen en vereren. Laten wij Maria, altijd maagd, Gods heilige tempel, bezingen, samen met haar Zoon, de onbevlekte bruidegom. 

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org