Rusland heropent kathedraal van revolutiebastion Kronstadt

Bron: belga.be© getty.

De Russische president Dmitri Medvedev heeft, samen met de orthodoxe patriarch Kirill, de gerestaureerde Sint-Nikolaskathedraal op de militaire vesting Kronstadt ingehuldigd na meer dan een eeuw sluiting. Kronstadt speelde een belangrijke rol in de revolutie van 1917, maar was in 1921 ook de wieg van een rebellie tegen het bolsjevistische bewind.

Medvedev verklaarde dat de matrozen van de Russische vloot in de kathedraal kunnen komen "bidden, hun strijdmakkers herdenken en de zegen voor nieuwe wapenfeiten ontvangen". "Niets versterkt het leger en marine meer dan spirituele eenheid", besloot de Russische president.
De constructie van de kathedraal van de Russische vloot begon in 1902 door tsaar Nikolas II. Kronstadt is een versterkte Russische havenstad op het eiland Kotlin in de Finse golf en beschermt Sint-Petersburg (Leningrad tijdens het Sovjettijdperk, daarvoor Petrograd). De vesting was een belangrijke plaats voor de revolutionaire beweging. In 1921 keerden echter duizenden ontevreden matrozen en burgers zich tegen het nieuwe Sovjet-bewind. De rebellie werd in bloed gesmoord.
De kathedraal werd in 1929 gesloten en diende achtereenvolgend als opslagruimte, bioscoop, concertzaal en een museum. De restauratiewerkzaamheden werden in 1995 opgestart.
De orthodoxe kerk kende een revival na de val van het communistische regime in 1991. Het geloof vond een steeds sterkere rol in het leger, vooral door toedoen van de politieke macht.

OECUMENISCHE PATRIARCH KRIJGT 'INTERNATIONAL FOUR FREEDOM AWARD 2012'

MIDDELBURG (KerkNet/Orthobel) – De oecumenische patriarch Bartholomeus ontvangt op zaterdag 12 mei 2012 in de Nieuwe Kerk in Middelburg de Internationale Four Freedoms Award 2012, in aanwezigheid van koningin Beatrix en minister-president Mark Rutte. Het Amerikaanse Franklin en Eleanor Roosevelt Instituut kent de onderscheiding toe aan personen die wereldwijd een substantiële, moedige en persoonlijke bijdrage leverden tot de vrijheid in de wereld. De prijs is genoemd naar de ‘Four freedoms’-toespraak van president Franklin Roosevelt.
De andere winnaars van dit jaar zijn de Braziliaanse oud-president Luiz Inácio Lula da Silva, het televisiekanaal Al Jazeera, mevrouw Ela Ramesh Bhatt (voor haar inzet voor onderdrukte vrouwen in India) en de Iraakse vicepremier en minister van Energie Hussain al-Shahristani.
Godsdienstvrijheid
Het Franklin and Eleanor Roosevelt Institute kent Bartholomeus I, de oecumenische patriarch van Constantinopel, de Four Freedoms Awards 2012 toe voor zijn inzet voor het fundamentele recht op godsdienstvrijheid, zowel voor de bevolking van zijn geboorteland Turkije als voor de volkeren van Midden- en Oost-Europa. Met paus Benedictus XVI levert hij bovendien een belangrijke bijdrage tot de dialoog gericht op verzoening tussen christenen, moslims en joden. Daarbij veroordeelt hij consequent elke vorm van fanatisme. Patriarch Bartholomeus I staat voor zijn inzet voor het milieu en tegen de opwarming van de aarde bekend als ‘de groene patriarch’.

(Kerknet)

PASEN !

AAN ALLE ORTHODOXE CHRISTENEN WENSEN WIJ EEN ZALIG EN GELUKKIG PAASFEEST !

LEZINGEN UIT DE GODDELIJKE LITURGIE :

Handelingen 1,1-8: Jezus' laatste opdracht en hemelvaart

 [1] Mijn * eerste boek, Teofilus, ging over alles wat Jezus heeft gedaan en geleerd, vanaf het begin [2] tot de dag waarop Hij in de hemel werd opgenomen, nadat Hij aan de apostelen die Hij had uitgekozen, door de heilige Geest zijn opdracht had gegeven. [3] Aan hen heeft Hij veertig* dagen lang herhaaldelijk bewezen dat Hij na zijn lijden weer in leven was. Hij vertoonde zich aan hen en sprak over het koninkrijk van God. [4] Toen Hij bij hen was, drukte Hij hun op het hart: 'Ga niet uit Jeruzalem weg, maar blijf wachten op de belofte van de Vader die jullie van Mij hebben gehoord; [5] immers, Johannes doopte met water, maar jullie zullen gedoopt worden in heilige Geest, binnen enkele dagen.' [6] Degenen die daar samengekomen waren, stelden Hem toen de vraag: 'Heer, herstelt* U in deze tijd het koninkrijk voor Israël?' [7] Maar Hij zei tegen hen: 'Het komt jullie niet toe de tijden of momenten te kennen die de Vader in zijn volmacht heeft vastgesteld; [8] maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en mijn getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, en tot het uiteinde van de aarde.'

Evangelie : Johannes, 1,1-17

 Hoofdstuk 1 [1] In* het begin was het woord*, en het woord was bij God, en het woord was God. [2] Het was in het begin bij God. [3] Alles* is door Hem ontstaan, en buiten Hem om is er niets ontstaan. Wat ontstaan was, [4] had leven in Hem, en het leven was het licht van de mensen. [5] Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis kon het niet aan. [6] Er is een mens geweest, een gezondene van God; zijn naam was Johannes. [7] Hij kwam als getuige: hij moest getuigen van het licht, opdat allen door hem tot geloof zouden komen. [8] Hij was niet het licht, hij moest getuigen van het licht. [9] Het* ware licht was er, dat elke mens verlicht en dat in de wereld* moest komen. [10] Het was in de wereld, een wereld die door Hem was ontstaan, en die wereld heeft Hem niet erkend. [11] In zijn eigen* huis is Hij gekomen, en zijn eigen* mensen hebben Hem niet opgenomen. [12] Aan diegenen die Hem toch opnamen, heeft Hij het vermogen gegeven om kinderen te worden van God: aan hen die geloven* in zijn naam. [13] Niet langs de weg van het bloed, niet door de begeerte van het vlees of door mannelijk streven, maar uit God zijn ze geboren. [14] Ja, het woord* is vlees geworden! Hij* is onder ons zijn tent komen opslaan en we hebben zijn heerlijkheid gezien, de heerlijkheid die Hij als eniggeboren* Zoon aan de Vader ontleende, vervuld als Hij was van genade en waarheid. [15] Van Hem legt Johannes getuigenis af en zijn verklaring luidt: 'Hem bedoelde ik toen ik zei: "Hij die na mij komt, is mijn meerdere, want vóór mij was Hij er al." ' [16] Van zijn volheid hebben wij allen ontvangen, genade op genade. [17] wet gegeven door Mozes, de genade en de waarheid zijn gebracht door Jezus Christus.

Pasen is het onbegrijpbaar wonder

van de onderste steen boven,

van rotsen die water geven,

van woestijn waar brood te rapen valt.

Pasen is de doortocht

over de moerassen van de Rietzee

naar het Land van Hoop

Pasen is de uittocht

uit het land van slavernij.

Pasen is opstanding,

Verrijzenis,

nieuw leven.

Auteur onbekend

Goede Vrijdag in de goede week

Goede Vrijdag Zet mij even stil bij Goede Vrijdag

Zet mij even stil op Golgotha Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk

Iemand die moest sterven in mijn plaats Maar toch, toch wil ik me Uw lijden beseffen

 Toch, toch dank ik U dat U mij kwam redden!

U liep de extra mijl En stierf aan het kruis U ging door de hel

En ik mag naar huis U streed de zwaarste strijd En toch hield U stand Mijn leven ligt bevrijd In Uw doorboorde hand

Kom me tegemoet Heer in mijn denken Kom me tegemoet in al mijn trots

 Ik red het liefst mezelf En daarom denk ik dat Uw dood vaak met mijn leven botst

Maar toch, toch wil ik me Uw lijden beseffen

 Toch, toch dank ik U dat U mij kwam redden!

Het is Goede Vrijdag en ik mag naar huis Het is Goede Vrijdag en nu ben ik thuis

Matthijn Buwalda

De Ed’le Jozef

De ed’le Jozef heeft u van het kruis genomen

U o Heer

In smetteloos welriekend linnen heeft hij U gehuld.

Toen Gij in ’t dodenrijk zijt afgedaald

O onsterfelijk leven

Hebt Gij hades vernietigd door uw God’lijk licht

De Myrondraagsters kwamen aan Uw graf

O Heer en God

Maar de engel aan het graf sprak hun toe

Zie deze myronbalsem is passend

voor wie gestorven zijn

Maar Christus is de onvergankelijke Heer

Verraden door een vriend, onteerd, bespot, veroordeeld om eerloos te sterven. Gij antwoordt niet en wacht omdat gij weet dat waarheid overwinnen zal op duisternis en haat. Gij neemt op U het kruis van smaad en schande. Uw handen dragen hout dat weegt onder de last van liefdeloosheid, kwade wil. Verloochend door een vriend, terwijl de haan driemaal zal kraaien gaat gij, gebukt, de stad uit naar de berg, gehoorzaam als een lam. Uw liefde wint het op de haat Gij gaat de weg van kruis en zelfverloochening. Verminkt, vertrapt, draagt Gij de lasten van ontelbaar velen. Gij valt en weet wat het betekent ont-kracht, ont-luisterd en ont-eerd te zijn. Toch staat Gij op, gesteund, gedragen door het woord van Hem, de Ene die in U gelooft. Eén ogenblik een zee van pijn een druppel eeuwigheid van mateloze liefde. De woorden blijven steken in een onmachtig handgebaar. Wat kan haar nog bewegen dit dodenpad mét U te gaan? Gij kijkt haar aan en zij heeft het begrepen. Haar ogen zeggen ‘ja’ – zij laat U verder gaan Gij hebt aanvaard dat iemand hulp aanbood. De vreemdeling wordt vriend en deelgenoot in dit onmenselijk lijden. Ontmoeting wordt vertroosting wederzijds en Simon is sindsdien een ander mens. Zij durft het aan, baant zich een weg doorheen het kluwen van een wilde menigte, trotserend onbegrip en hoon. Ofschoon zij nauwelijks U kennen kan reikt zij haar hart en handen aan bewogen door de macht die mede-lijden heet. En Gij blijft staan – heel even – genoeg om haar erbarmen dankbaar te ondergaan. Zij zal dit nooit vergeten want uw gelaat, de afdruk, donker op het witte lijnwaad, draagt zij voor altijd met zich mee. Kostbaar geschenk, tastbaar nalatenschap voor eeuwen Gij valt een tweede maal. Wat weegt het zwaarst? Doodsangst of onverschilligheid van hen die U omringen? De pijn die in het lichaam snijdt of alles wat uw ziel, uw hart bezwaart? Geweld heeft veel gezichten. Maar Gij staat recht, gaat verder op de weg en draagt met liefde onze smart. Gij wordt geraakt, staat stil bij het verdriet van anderen. Nog vindt Gij woorden en gebaren die zegen en vertroosting zijn. Ween niet, althans niet over Mij, zegt Gij, maar heb verdriet om alles wat niet liefde is, om wat haar kwetst, verminkt en ondermijnt. En midden uw oneindig leiden zegt Gij: vrees niet en blijf in Mij. De wijnstok zal weer bloeien en vruchten dragen, honderdvoud. Gij valt een derde maal en voelt weerom de harde grond, de hardheid van uw mensen. Maar sterker dan de zwakheid van uw gefolterd lichaam spreekt uw wil, uw liefdedrang om één te zijn met wat uw Vader wil. Gij staat weer recht vóór ons, om onzentwil gehoorzaam tot de dood. Gij strompelt voort, gebroken, tot aan het altaar op de heuvel. Weerloos en beroofd van alles wat U toebehoorde, zelfs het kleed wordt weggenomen en niets geeft nog beschutting. En om uw naadloos kleed wordt grimmig hard gedobbeld. Toch blijft Gij voor God zelf de welbeminde Zoon. Gij zegt: bekleed u met gerechtigheid en tooi u met barmhartigheid want alles wat gij doet aan wie de minsten zijn, dat hebt gij ook aan Mij gedaan. Het is het derde uur als zij U kruisigen. Onzinnig is dit hout waarmee Gij één wordt nu en hoe uit-zinnig moet de liefde zijn die God zijn mensen toedraagt. Nog steeds wordt Gij gekruisigd in wie verdrukt, vervolgd, gepijnigd wordt. Nog steeds spreidt Gij uw handen uit in dit gebaar van geven en vergeven, van liefdevol ontvangen. Dit is het negende, het zwaarste uur, het uur van duisternis en eenzaamheid ten dode toe, verlatenheid en angst gekruid met bitterheid. Maar ook het uur dat Gij de geest, uw eigen leven hebt gegeven aan wie het dierbaarst bleven: de Moeder krijgt een Zoon, de Zoon ziet plots zijn Moeder! Uur van de dood maar meer nog: uur van leven!

Grote donderdag in de Goede week

Prokimen - ps 2

De vorsten zijn samengeschoold tegen de Heer en tegen Zijn Christus.

Waarom woeden de heidenen, en zinnen de volken op ijdelheid ?

Ik ben door Hem als Koning gesteld over Sion, Zijn heilige berg. (1 Kor 11,23-32)

ALLELUIA Ps 40

Zalig hij die zorg draagt voor behoeftigen en armen : ten dage van onheil zal de Heer hem bevrijden.

Mijn vijanden spreken kwaad over Mij : wanneer zal Hij sterven en zal Zijn Naam vergeten zijn ?

Zelfs Mijn vriend, op wie ik vertrouwde, die Mijn brood met Mij at, heeft zijn hiel tegen Mij opgeheven.

Evangelielezing van grote Donderdag :

21] Tijdens de maaltijd zei Hij: 'Ik verzeker jullie, een van jullie zal Mij overleveren.' [22] Buitengewoon bedroefd als ze waren, begonnen ze Hem één voor één te vragen: 'Ik ben het toch niet, Heer?' [23] Hij gaf hun ten antwoord: 'Wie met Mij zijn hand in de schaal doopt, die zal Mij overleveren. [24] De Mensenzoon gaat wel heen zoals over Hem geschreven staat, maar wee die mens door wie de Mensenzoon overgeleverd wordt. Het zou beter zijn voor die mens, als hij niet geboren was.' [25] Judas, die Hem wilde overleveren, reageerde: 'Ik ben het toch niet, rabbi*?' Hij zei tegen hem: 'Jij hebt het gezegd.' [26] Tijdens de maaltijd nam Jezus een brood*, sprak de zegenbede uit, brak het, gaf het aan zijn leerlingen en zei: 'Neem en eet, dit is mijn lichaam.' [27] Ook nam Hij een beker, sprak het dankgebed uit en gaf hun die met de woorden: 'Drink er allen uit, [28] want dit is mijn bloed van het verbond, dat voor velen wordt vergoten tot vergeving van zonden. [29] Ik zeg jullie: vanaf nu zal Ik niet meer drinken van deze vrucht van de wijnstok, tot de dag waarop Ik met jullie de nieuwe oogst zal drinken in het koninkrijk van mijn Vader.' [30] Na het zingen van de psalmen* gingen ze de stad uit, naar de Olijfberg.
Ze zullen allemaal ten val komen
[31] Toen zei Jezus tegen hen: 'Deze nacht nog zullen jullie allemaal ten val komen vanwege Mij, want er staat geschreven: Ik zal de herder treffen, en de schapen van de kudde zullen verstrooid worden. [32] Maar na mijn opwekking zal Ik jullie voorgaan naar Galilea.' [33] Petrus reageerde daarop en zei: 'Al komen ze allemaal ten val vanwege U, ik zal nooit ten val komen.' [34] Jezus zei Hem: 'Ik verzeker je, in deze nacht, nog voordat de haan kraait, zul je Me drie keer verloochenen.' [35] Petrus zei Hem: 'Ook al moet ik samen met U sterven, ik zal U niet verloochenen.' In deze trant spraken alle leerlingen.
In Getsemane
[36] Toen ging Jezus met hen naar een plek die Getsemane* genoemd wordt, en Hij zei tegen zijn leerlingen: 'Ga hier zitten, terwijl Ik daar ga bidden.' [37] Hij nam Petrus* en de twee zonen van Zebedeüs met zich mee en begon bedrukt en onrustig te worden. [38] Toen zei Hij tegen hen: 'Ik ben dodelijk bedroefd. Blijf hier, en blijf wakker met Mij.' [39] Hij ging een eindje verder, wierp zich voorover en bad: 'Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan Mij voorbijgaan. Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.'

Turkey to reopen Halki seminary, Obama says

Halki seminary

http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w_articles_wsite1_1_26...
  
Turkey has decided to reopen a former Greek Orthodox seminary on an island off the Istanbul coast, according to a statement made by US President Barack Obama.

“I am pleased to hear of his decision to reopen the Halki seminary,” the American President said after a meeting with Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan on the eve of a two-day nuclear security summit in Seoul on Sunday.

 The European Union has said re-opening Halki seminary, a centre of Orthodox scholarship for more than a century until Turkey closed it down in 1971, is key if Ankara is to prove a commitment to human rights and pluralism and advance its membership bid.

 During the meeting in Seoul, the two leaders discussed ways to press Syrian President Bashar al-Assad to step aside, including non-lethal assistance to the opposition and getting Iran to stop supporting Assad’s regime.

 Obama is expected to visit Turkey for the second time in June, Erdogan said.
 
ekathimerini.com , Monday March 26, 2012 (10:29)

Laat ons hopen dat het ditmaal waar is !

"DE HEER GEEFT, DE HEER NEEMT, GEZEGEND DE NAAM DES HEREN!"

[Job 1:21]

May his soul and the souls of all the departed faithful by God's mercy rest in peace

His Holiness SHENOUDA III

Patriarch & Pope of Alexandria & All Africa

3 August 1923 - †17March 2012

De overleden Paus  werd opgebaard op zijn troon

Laat rusten †, o Heiland, de ziel van Uw dienaar tezamen met de zielen van de rechtvaardigen, en behoud hem bij U in het eeuwige leven, o Menslievende.

In Uw woningen, Heer, waar al Uw heiligen rusten, breng daar ook de ziel van Uw dienaar, want Gij alleen zijt de Menslievende.

Eer aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest

Gij zijt de God Die tot in de hades is nedergedaald om de geboeiden van hun ketenen te bevrijden.

Doe nu ook rusten † de ziel van Uw dienaar Patriarch Shenouda.

Nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Gij alreine en ongerepte Maagd die God zonder man hebt gebaard: † bid tot Hem, dat zijn ziel mag worden gered.

Ontferm U over ons, o God, volgens Uw grote ontferming, wij bidden U: verhoor ons en ontferm U.

Heer ontferm U.

Bidden wij om rust voor de ziel van de ontslapen dienaar Gods heilige Vader Shenouda †, en om de vergeving van al zijn zonden, vrijwillig en onvrijwillig begaan.

Heer ontferm U.

Dat de Heer God zijn ziel daar moge brengen, waar de rechtvaardigen rust genieten.

Heer ontferm U.

Om de barmhartigheid Gods, het hemelse Koninkrijk en om de vergeving van zijn zonden, bidden wij Christus, onze onsterfelijke Koning en God.

Geef ons o Heer.

God van de geesten en van alle vlees, Die de dood hebt vertreden, de duivel vernietigd en aan de wereld het leven hebt geschonken, breng nu Zelf tot rust, Heer, de ziel van Uw ontslapen dienaar † heilige Vader Shenouda, in een plaats van licht, een plaats van verkwikking, een plaats van rust, waar alle smart, droefheid en verzuchtingen verdreven zijn: vergeef hem iedere zonde die hij door woorden, daden of gedachten heeft begaan, als goede en menslievende God: er bestaat immers geen mens die leeft zonder te zondigen: Gij alleen toch zijt de Zondeloze, Uw gerechtigheid duurt tot in eeuwigheid en Uw wood is waarheid. Want Gij zijt de opstanding, en het leven, en de rust van Uw ontslapen dienaar heilige vader Shenouda, o Christus onze God, en aan U zenden wij de lof, † evenals aan Uw eeuwige Vader, en Uw alheilige, goede en levendmakende Geest, nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen. Amen

(uit de 1e Panichida gebed]

Busongeval in Zwitserland

De orthodoxe kerk in ons land betuigt zijn medeleven aan de families van de slachtoffers. Metropoliet Panteleimon van Belgie, exarch van het Oecumenisch Patriarchaat van Konstantinopel, drukt samen met de orthodoxe kerk in ons land zijn condoleances uit aan koning Albert II en toont zijn solidariteit en steun aan de families van de slachtoffers.

GEBED

Onze vragen God, Vader van ons mensen, kunnen U niet vreemd zijn, want Gij weet dat onze kinderen ons zö dierbaar blijven.
Zegen de herinneringen aan onze overleden kinderen, houd hun namen levend in ons midden.
Help ons dat wij elke dag een beetje meer leren leven met eenzaamheid en gemis.
Vul ons hart met zachtmoedigheid en begrip zodat wij elkaar kunnen blijven troosten.
Dat vragen wij U door Christus onze Heer
Amen.

Wij delen in het oneindige verdriet dat zoveel mensen treft naar aanleiding van het busongeval in Zwitserland

Moge God hen bijstaan

FOTO'S VAN DE PLECHTIGE VIERING VAN DE DAG VAN DE ORTHODOXIE IN DE ORTHODOXE KATHEDRAAL VAN BRUSSEL 2012

KLIK OP DE ICOON

OECUMENISCHE PATRIARCH HEEFT ‘HISTORISCH’ GESPREK MET TURKSE PARLEMENTSLEDEN

BRUSSEL (KerkNet/La Croix) – De oecumenische patriarch Bartholomeus kreeg gisteren de kans om gedurende veertig minuten de problemen en moeilijkheden toe te lichten waarmee de religieuze minderheden in Turkije kampen. De patriarch was te gast bij de parlementscommissie die de nieuwe Turkse grondwet uitwerkt. Die grondwet vervangt de grondwet van het Turkse leger uit 1982. 99% van de Turkse bevolking is moslim. De religieuze minderheden vertegenwoordigen samen 100.000 gelovigen. In het verleden werden zij al te vaak als tweederangsburger behandeld. Onder druk van de Europese Unie en met het oog op een mogelijk EU-lidmaatschap worden de erkende religieuze minderheden nu bij het opstellen van de nieuwe grondwet betrokken.
De oecumenische patriarch benadrukte tijdens zijn ontmoeting met de parlementsleden in Ankarra het historische karakter van dit gesprek. Het is de eerste keer sinds de oprichting van de Turkse Republiek dat minderheden zo nauw bij de besluitvorming worden betrokken. “Wij wensen dat dit een grondwet wordt van iedereen. Wij willen geen tweederangsburger zijn. Wij willen niets meer dan de erkenning van onze rechten in het nieuwe Turkije, wij wensen slechts gelijk te worden behandeld”, zei de patriarch.
De patriarch presenteerde tijdens de ontmoeting een achttien pagina’s tellend document, dat de belangrijkste eisen herhaalde van de erkende religieuze minderheden in Turkije. De voornaamste eis is die van de erkenning van de gewetens- en godsdienstvrijheid. De patriarch drong ook aan op een duidelijk juridisch statuut voor de Kerken en de steun van de overheid voor de kerkelijke activiteiten op het vlak van het onderwijs en de cultuur. Kort voor de patriarch had Kuryakos Ergün, de voorzitter van de Stichting voor het Syrisch-orthodoxe klooster Mor Gabriel, aangeklaagd dat de 15.000 Arameeërs en Assyriërs in de regio van Tur Abdin nog steeds tevergeefs op hun erkenning en de uitvoering van het ‘Verdrag van Laussanne’ van 1923 wachten. ”Dat verdrag erkent de rechten van niet-islamitische minderheden in Turkije. In de praktijk bezitten enkel de Grieks-orthodoxen, Armeniërs en Joden religieuze en culturele rechten.”
Volgens de Franse krant ‘La Croix ‘ bestaat er bij Turkse christelijke minderheden een gematigd optimisme over de nieuwe grondwet, al is de commissie niet verplicht om met hun aanbevelingen rekening te houden. Het oecumenische patriarchaat van Constantinopel stelt zich afwachtend op. Een woordvoerder van het patriarchaat zei gisteren dat er in het verleden vele contacten waren met ministeries en vertegenwoordigers van de overheid. “De bedoelingen waren steeds goed. Maar al te vaak werden beloften niet nagekomen.”

(Kerknet)

‘Wij verklaren ons solidair met allen die lijden onder discriminatie, geweld en vervolging’

Boodschap van de synaxe van primaten van de orthodoxe kerken in het Midden Oosten

Het is met een boodschap van waarheid en hoop dat de primaten van de orthodoxe Kerken van de oude stichting, waarvan het territorium zich uitstrekt over de landen van het Midden Oosten hun topbijeenkomst hebben besloten (synaxe) die plaats vond in de Phanar, zetel van het oecumenisch patriarchaat, te Istambul (oude Constantinopel), van 1 tot 3 september laatstleden. De belangrijkste thema's waren de politieke en sociale crisis die sedert het begin van dit jaar is begonnen in verschillende regio's van het land, en het gevaar dat dit kan meebrengen voor het leven van de christelijke gemeenschappen die sterk verzwakt zijn in deze regio als gevolg van de gestegen persoonlijke sentimenten en de onverdraagzaamheid. Deze boodschap drukt de bezorgdheid uit van de orthodoxe Kerken voor de evolutie van de situatie in het Midden Oosten en ze doet een beroep op de religieuze en politieke verantwoordelijken van deze regio, maar ook op diegenen in de gehele wereld, tot dialoog, respect , vrijheid en de rechten van de volkeren alsook voor de bescherming van het leefmilieu.

De primaten van de oude orthodoxe patriarchaten en de autocefale Kerk van Chyprus aan de volheid van hun Kerken en aan alle mensen van goede wil !

Beste broeders en zusters in Christus, verheug u ten allen tijde in de Heer

Wij zeggen dank aan God op elk moment, voor u allen, wanneer wij u gedenken in onze gebeden. Wij brengen zonder ophouden in tegenwoordigheid van onze God en Vader, de kracht van uw geloof in herinnering alsook het liefdeswerk, de bestendigheid van uw hoop, die het werk zijn van onze Heer Jezus Christus (1 Th.1,2-3)

Daartoe uitgenodigd door het woord van de apostel Paulus, volgens hetwelke in de Kerk van Christus : ‘indien één lid lijdt, alle leden deelhebben aan zijn lijden; indien één lid verheerlijkt wordt, alle leden delen in zijn vreugde’ (1 Cor.12,26). Wij zijn daarom verenigd in de historische zetel van het oecumenisch patriarchaat, op uitnodiging en in de aanwezigheid van de eerste onder ons in rang en eer, opdat wij de liefde van Christus die ons bindt zouden beleven in alle tijden en vooral in de tijden van beproeving en lijden.

De christelijke wortels van het Midden Oosten

Aan ons, die de verantwoordelijkheid werd toevertrouwd van het bestuur en de pastorale leiding van de historisch gezien oudste Kerken, gesticht door de apostelen van Christus en als autocefaal erkend door de oecumenische concilies van de ene en ondeelbare Kerk, zijn wij hier verenigd om weer aan te knopen met het oude gebruik van dergelijke bijeenkomsten alsook om een uitwisseling van opinies te houden in de liefde en de wederzijdse ondersteuning, rekening houdend met de recente gebeurtenissen in de geografische plaatsen waarin het de Goddelijke Voorzienigheid heeft behaagd onze Kerken te doen groeien sedert de verst achterons liggende tijden.

De Kerk van Christus, als historische realiteit, is ontstaan door de wil van de goddelijke Voorzienigheid, in het gebied genaamd Midden Oosten. Haar stichter en het fundament is Onze Heer Jezus Christus, geboren te Bethlehem in Judea (Mt 2,1). Het is op deze plaats dat Hij zijn twaalf leerlingen en apostelen heeft gekozen. Hij heeft hen het bevel gegeven om allereerst zijn evangelie te prediken in deze regio (Mt10,6), waar hij vervolgens geleden heeft en is verrezen, en waar de eerste Kerk werd gesticht, deze van Jeruzalem, vanwaar zijn apostelen zijn uitgegaan om zijn leer ‘aan alle natiën’ te verkondigen (Mt.28,19). Het is in deze regio dat de eerste grote centra van het christianisme – de kerken van Alexandrië, Antiochië, van Jeruzalem en van Chyprus – zijn gesticht en vruchten hebben gedragen, en waar het geheel van het ene en ondeelbare kerk systeem werd ingesteld.

De toekomst van de christenen van het Oosten bedreigd

Het is in deze streken dat de Kerk van Christus, en meer in het bijzonder de heilige orthodoxe Kerk haar meest intense wortels heeft. Deze streken zijn geheiligd door het bloed van de martelaren die ten onder zijn gegaan voor de verdediging van het orthodoxe geloof, en door de tranen van de heilige en eerbiedwaardige Vaders die uitblonken in ascese. Niemand heeft het recht dit te ontkennen, en de machten van deze wereld, wie ze ook zijn, moeten met respect dit feit erkennen. De christenen van de orthodoxe Kerken van het Midden Oosten leven in deze regio sedert eeuwen en geen enkele 'etnische zuivering' of 'religieuze zuiveringsactie' kan zich ertegen verzetten of, in elk geval, hun vrije bestaan of activiteit verhinderen zonder de meest elementaire mensenrechten te schenden .

Conform het bijbelse principe, volgens hetwelke 'aan de heer is de aarde en allen die er wonen'(Ps.23,1). De orthodoxe Kerk heeft nooit verhinderd om met personen van een andere religieuze overtuiging vreedzaam samen te leven in deze regio. Zelfs als de aarde waarop zij sedert eeuwen leefden door middel van macht zijn veroverd door andere religies. De orthodoxe Kerk heeft de middelen gevonden om zich aan te passen en vreedzaam samen te leven met de gelovigen van deze andere religies. De religieuze onverdraagzaamheid is nooit een karaktertrek geweest van de orthodoxie.

Ongelukkiglijk groeit in ons tijdperk de angst voor de ander, van hen die verschillend zijn , en word intenser. De christenen, vooral diegenen die leven in de territoria van het Midden Oosten, riskeren het slachtoffer te worden van deze situatie. In vele gevallen worden de christenen gezien als 'tweederangsburgers'. In andere gevallen, worden heel wat cultusplaatsen, waaronder vele historische en culturele monumenten geprofaneerd, zelfs verwoest, beperkingen worden opgelegd voor wat betreft de liturgische celebraties en de pastorale vorming van de klerus. daarbij voegen zich nog de tijdelijke gewelddadige acties tegen de chistelijke gemeenschappen tot de moord toe van sommige van hun leden door fanatici die voortkomen uit extremistische religieuze kringen. Wel te verstaan, het spreekt vanzelf dat de christenen zelf, waar ze zich ook bevinden, de plicht hebben om de cultusplaatsen van de andere confessionele gemeenschappen te respecteren.

Intensiveren van de dialoog van verzoening

Wij, orthodoxe christenen, wij geloven in de Schrift, die zegt dat 'de volmaakte liefde de vrees bant' (1 Jn 4,18). Wij hebben geen schrik van anderen, welke ook hun geloof is. Wij geven hen een accolade als een broeder en verwachten van hen hetzelfde. Terzelfdertijd hebben wij niet opgehouden bescherming te vragen waar wij recht op hebben van de kant van de staten waar wij leven. Wij hebben de overtuiging dat het hier gaat over de best mogelijke oplossing van de problemen van het Midden Oosten die zoveel lijdt, zoals aan diegenen van de rest van de wereld.

Daarom moeten wij de dialoog versterken zowel op het interchristelijk niveau als op het interreligieuze. Het oecumenisch patriarchaat voert reeds vele jaren een interreligieuze dialoog van dit type met de andere monotheistische religies, als toepassing van de beslissingen van de 3e panorthodoxe préconciliaire consultatie (1986). Wij drukken onze goedkeuring en onze steun uit voor dit initiatief, vooral in deze moeilijke tijden, nu het geweld de regio teistert (van het Midden Oosten), waar het bevel tot liefde en de boodschap van vrede voor de eerste maal weerklinkt.

"Wij begrijpen het verlangen van de volkeren die politieke vrijheid en de verdediging van de rechten van de mens vragen"

Ons richtend tot de politieke en religieuze leiders van het Midden Oosten en de ganse wereld, roepen wij hen op om pricipes en condities te scheppen ten voordele van de vreedzame coëxistentie tussen de verschillende religieuze tradities. Terzelfdertijd verklaren wij ons solidair met allen die lijden onder discriminatie, geweld of vervolging. Wij voelen mee met het lijden van onze broeders die geweld moeten ondergaan, met het lijden van onschuldige slachtoffers die getroffen worden door gewapende conflicten, met het lijden van vele mannen en vrouwen die gedwongen worden hun heimat te verlaten en de bittere weg moeten gaan van de ballingschap. Wij begrijpen het verlangen van de volkeren die politieke vrijheid vragen en de verdediging van de rechten van de mens, en wij roepen de betreffende regeringen op om zonder tanen de verzekering te geven dat deze rechten worden gerespecteerd.

De Kerk komt niet tussen in politieke zaken, zij 'geeft aan Caesar wat van Caesar is en aan God wat van God is' (Mt 22,21). De politiek, die een middel is om de problemen van de mensen op te lossen, maakt deel uit van een andere sfeer die niet die is van de Kerk, de Kerk heeft hiermee niets te maken. Maar de kerk kan niet onverschillig blijven ten overstaan van deze problemen alsook tegenover de fundamentele principes, antropologische en sociologische die zich voordoen en die om een regeling vragen, met name wanneer deze problemen een bedreiging vormen of die de waardigheid van de menselijke persoon als 'beeld van God' in gevaar brengen (Gn 1,26) of als schepping die als 'zeer Goed' door God is beoordeeld.

Een 'ecologisch manifest van de Middelandse zee aannemen.

Het laatste punt dat wij naar voor willen brengen betreft het vraagstuk van de bescherming van onze natuurlijke leefomgeving, waar het belang ervan niet goed wordt geapprecieerd onder druk van actuele politieke, sociale en economische problemen in de regio van het Midden Oosten en dus gezien wordt als van secundair belang. Het gaat hier dan om een valse en gevaarlijke waarneming.

De verwoesting van de natuurlijke omgeving reduceert elk economisch en sociaal succes verkregen als gevolg van de politieke veranderingen waarvoor het bloed vloeit de dag van vandaag in een bittere strijd, tot niets. Het is omdat wij dit goed begrijpen dat wij hebben besloten om de voorstellen die gedaan worden door het oecumenisch patriarchaat om een samenkomst van de religieuze verantwoordelijken voor te bereiden en te houden, en dit in een nabije toekomst. Een ontmoeting met de verantwoordelijken van de religies van de regio, tijdens dewelke een soort van ecologische variant van het 'Charta van de Middelandse zee' op punt zal worden gezet en aangenomen. Zo ,zal de orthodoxe Kerk niet alleen zijn plicht doen tegenover de wereld die door God werd geschapen, maar zij zal ook bijdragen tot de vreedzame coëxistentie en de samenwerking van de religies in deze regio die vandaag de dag wordt verscheurd door conflicten.

Beste broeders en kinderen van de Heer!

"Wij roemen ook in de verdrukkingen, daar wij weten dat de verdrukking volharding uitwerkt, en de volharding beproefdheid, en de beproefdheid hoop; en de hoop maakt niet beschaamd, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door de heilige Geest, die ons gegeven is" (Rm 5,3-5).

Uit SOP 361 - oktober 2011

Vertaling : Kris Biesbroeck

^{Voorbereiding van het 14e west Europees Orthodox Congres te Straatsburg}

Het 14e west Europees orthodox congres zal gehouden worden van 26 tot 28 mei 2012 te Straatsburg, zo heeft de orthodoxe fraterniteit in Europa de 15e oktober meegedeeld. Het algemeen thema van dit congres draagt als titel ‘De waarheid zal u vrijmaken’, een citaat uit het Evangelie van Johannes (Jn 8, 32), en draagt ook de titel van het boek van patriarch BARTHOLOMEÜS I dat de weerslag is van het onderhoud met de franse orthodoxe theoloog Olivier Clément (overleden). Het congres zal geopend worden met een uitwisseling van gedachten in een algemene bijeenkomst en uiteengezet door Noël Ruffieux (Zwitserland). Dit zal vervolgd worden door een reeks van ateliers met betrekking tot de voorbereiding van het komende panorthodoxe concilie. Het belangrijkste deel van het congres zal vervolgens bestaan uit een uitdieping van het thema ‘De Waarheid zal u vrijmaken’ dank zij drie andere onderrichtingen, eveneens gehouden in een plenaire bijeenkomst en gepresenteerd respectievelijk door Despina PRASSAS (Verenigde Staten), Georges NAHAS (Libanon) en Christos Yannaras (Griekenlandp). Dit congres, dat om de drie jaar wordt georganiseerd sedert 1971,en dat gaat rond conferenties, ontmoetingen en het gemeenschappelijk gebed vormen een sterke tijd, waaruit meer en meer de realiteit van een orthodoxie op weg naar de opbouw van een locaal ingeplante orthodoxie duidelijk wordt. Het is ook belangrijk, zoals de verantwoordelijken van de orthodoxe Fraterniteit er aan herinnert, dat de totaliteit van het volk van God zich betrokken voelt met de voorbereidende arbeid en deelneemt aan de bezinning over de thema’s die er zullen aangesneden worden.

Drie van de vier aangekondigde sprekers zijn goed bekend bij de orthodoxen van het Westen. Georges NAHAS, theoloog, wiskundige en didacticus, Doktor van de universiteit Paris V-René Descartes, is deken geweest van de faculteit van kunsten en sociale wetenschappen (1988-1995), vervolgens van het instituut voor theologie Heilige Johannes van Damascus (2005-2010), van de universiteit van Balamand (Libanon), waarvan hij vandaag de vice-prsident is. Hij is ook achtereenvolgens secretaris generaal geweest van de Breweging voor orthodoxe jongeren van het patriarchaat van Antiochië (MJO) van 1976 tot 1982. Hij was president van Syndesmos, de wereldwijde federatie van orthodoxe jongeren van 1980-1986, en directeur van het tijdschrift van theologie en orthodoxe spiritualiteit An-Nour dat verschijnt in Beirouth.

Noël RUFFIEUX is een Zwitserse orthodoxe leek die de didactiek van de franse taal heeft gedoceerd te Freiburg alsook de franse literatuur aan het college van het heilig Kruis in dezelfde stad. Hij is medestichter van de locale orthodoxe parochie, waarvan hij de verantwoordelijke leek was gedurende 21 jaar. Hij was eveneens stichter van de orthodoxe stem(Voix orthodoxe), een driemaandelijks bulletin die gepubliceerd wordt door het franstalig vicariaat van het diocees van Zwisterland van het oecumenisch patriarchaat en waarvan hij de redactie op zich heeft genemen tot in 2005. Vandaag is hij lid van het redactiecommissie van het orthodox tijdschrift Contacts . Gedurende vele jaren was hij gedeputeerde van de Grote Raad en van de grondwetgevende vergadering van het kanton Freiburg.

Christos Yannaras is een alom bekende filosoof en theoloog in het Westen. Hij is emeritus professor van het instituut voor sociale wetenschappen te Athene en lid van de internationale Academie van religieuze wetenschappen. Hij heeft veel bijgedragen tot de vernieuwing van de orthodoxe theologie in de loop van de veertig laatste jaren, voornamelijk door zijn boeken die in verschillende talen zijn vertaald, waaronder het frans : 'De afwezigheid en de onkenbaarheid van God volgens de areopagitische geschriften en Martin Heidegger' ( De l'absance et de l'inconnaissance de Dieu d'après les écrits aréopagitiques et Martin Heidegger . Cerf 1971), De vrijheid van de moraal ( La liberté de la morale - Labor et Fides 1983), Filosofie zonder onderbreking (Labor et fides, 1986), Het levendig geloof van de Kerk. Inleiding op de orthodoxe theologie (La Foi vivante de l'Eglise. Introduction à la théologie orthodoxe - Cerf 1989), Waarheid en éénheid van de Kerk (Vérité et unité de L'Eglise - Axios, 1990).

Despina PRASSAS is een griekse theologe die in de Verenigde Staten woont. Zij is gediplomeerde van het Instituut van orthodoxe theologie van het Heilige Kruis te Boston (Massachusetts). Zij heeft een doctoraatsthesis gemaakt in de historische theologie aan de katholieke universiteit van Amerika, te Washington en vervolgens heeft zijn theologie gedoceerd aan het providence College, te Providence (Rhode Island), en kerkgeschiedenis aan het instituut van het Heilig Kruis, zij is gespecialiseerd in de patrologie en geëngageerd in de oecumenische dialoog, voornamelijk in de schoot van verschillende programma's en commisies van de oecumenische Raad van Kerken (COE), alsook in het nadenken over de vraag en de plaats van de vrouw in de Kerk.

Het europees orthodox congres vormt een sterk moment, het is een bijeenkomen rond hun bisschoppen, klerus en leken van verschillende landen, voornamelijk uit Frankrijk en West-Europa (België, Nederland, Groot-Brittannië, Zwitserland, Duitsland, Italië, Spanje, Griekenland...) maar ook uit Oost Europa ( Rusland, Oekraïne, Roemenië, Bulgarije). Meer dan zevenhonderd personen hebben aan het laatste congres deelgenomen, die gehouden werd in mei 2009 te Amiens (Somme) over het thema "De Schepping in onze handen gelegd". Gesticht in 1960 verzamelt de orthodoxe Fraterniteit personen en bewegingen die zich verstaan in de toenadering onder orthodoxen, over de nationale en ethnische verschillen heen, opdat zij het getuigenis van hun Kerk zouden verzekeren in de landen waar zij leven en rekening houdend met de hedendaagse realiteiten.

Uit: SOP 362 - november 2011

Vertaling : Kris Biesbroeck

‘Wij verklaren ons solidair met allen die lijden onder discriminatie, geweld en vervolging’

Boodschap van de synaxe van primaten van de orthodoxe kerken in het Midden Oosten

Het is met een boodschap van waarheid en hoop dat de primaten van de orthodoxe Kerken van de oude stichting, waarvan het territorium zich uitstrekt over de landen van het Midden Oosten hun topbijeenkomst hebben besloten (synaxe) die plaats vond in de Phanar, zetel van het oecumenisch patriarchaat, te Istambul (oude Constantinopel), van 1 tot 3 september laatstleden. De belangrijkste thema's waren de politieke en sociale crisis die sedert het begin van dit jaar is begonnen in verschillende regio's van het land, en het gevaar dat dit kan meebrengen voor het leven van de christelijke gemeenschappen die sterk verzwakt zijn in deze regio als gevolg van de gestegen persoonlijke sentimenten en de onverdraagzaamheid. Deze boodschap drukt de bezorgdheid uit van de orthodoxe Kerken voor de evolutie van de situatie in het Midden Oosten en ze doet een beroep op de religieuze en politieke verantwoordelijken van deze regio, maar ook op diegenen in de gehele wereld, tot dialoog, respect , vrijheid en de rechten van de volkeren alsook voor de bescherming van het leefmilieu.

De primaten van de oude orthodoxe patriarchaten en de autocefale Kerk van Chyprus aan de volheid van hun Kerken en aan alle mensen van goede wil !

Beste broeders en zusters in Christus, verheug u ten allen tijde in de Heer

Wij zeggen dank aan God op elk moment, voor u allen, wanneer wij u gedenken in onze gebeden. Wij brengen zonder ophouden in tegenwoordigheid van onze God en Vader, de kracht van uw geloof in herinnering alsook het liefdeswerk, de bestendigheid van uw hoop, die het werk zijn van onze Heer Jezus Christus (1 Th.1,2-3)

Daartoe uitgenodigd door het woord van de apostel Paulus, volgens hetwelke in de Kerk van Christus : ‘indien één lid lijdt, alle leden deelhebben aan zijn lijden; indien één lid verheerlijkt wordt, alle leden delen in zijn vreugde’ (1 Cor.12,26). Wij zijn daarom verenigd in de historische zetel van het oecumenisch patriarchaat, op uitnodiging en in de aanwezigheid van de eerste onder ons in rang en eer, opdat wij de liefde van Christus die ons bindt zouden beleven in alle tijden en vooral in de tijden van beproeving en lijden.

De christelijke wortels van het Midden Oosten

Aan ons, die de verantwoordelijkheid werd toevertrouwd van het bestuur en de pastorale leiding van de historisch gezien oudste Kerken, gesticht door de apostelen van Christus en als autocefaal erkend door de oecumenische concilies van de ene en ondeelbare Kerk, zijn wij hier verenigd om weer aan te knopen met het oude gebruik van dergelijke bijeenkomsten alsook om een uitwisseling van opinies te houden in de liefde en de wederzijdse ondersteuning, rekening houdend met de recente gebeurtenissen in de geografische plaatsen waarin het de Goddelijke Voorzienigheid heeft behaagd onze Kerken te doen groeien sedert de verst achterons liggende tijden.

De Kerk van Christus, als historische realiteit, is ontstaan door de wil van de goddelijke Voorzienigheid, in het gebied genaamd Midden Oosten. Haar stichter en het fundament is Onze Heer Jezus Christus, geboren te Bethlehem in Judea (Mt 2,1). Het is op deze plaats dat Hij zijn twaalf leerlingen en apostelen heeft gekozen. Hij heeft hen het bevel gegeven om allereerst zijn evangelie te prediken in deze regio (Mt10,6), waar hij vervolgens geleden heeft en is verrezen, en waar de eerste Kerk werd gesticht, deze van Jeruzalem, vanwaar zijn apostelen zijn uitgegaan om zijn leer ‘aan alle natiën’ te verkondigen (Mt.28,19). Het is in deze regio dat de eerste grote centra van het christianisme – de kerken van Alexandrië, Antiochië, van Jeruzalem en van Chyprus – zijn gesticht en vruchten hebben gedragen, en waar het geheel van het ene en ondeelbare kerk systeem werd ingesteld.

De toekomst van de christenen van het Oosten bedreigd

Het is in deze streken dat de Kerk van Christus, en meer in het bijzonder de heilige orthodoxe Kerk haar meest intense wortels heeft. Deze streken zijn geheiligd door het bloed van de martelaren die ten onder zijn gegaan voor de verdediging van het orthodoxe geloof, en door de tranen van de heilige en eerbiedwaardige Vaders die uitblonken in ascese. Niemand heeft het recht dit te ontkennen, en de machten van deze wereld, wie ze ook zijn, moeten met respect dit feit erkennen. De christenen van de orthodoxe Kerken van het Midden Oosten leven in deze regio sedert eeuwen en geen enkele 'etnische zuivering' of 'religieuze zuiveringsactie' kan zich ertegen verzetten of, in elk geval, hun vrije bestaan of activiteit verhinderen zonder de meest elementaire mensenrechten te schenden .

Conform het bijbelse principe, volgens hetwelke 'aan de heer is de aarde en allen die er wonen'(Ps.23,1). De orthodoxe Kerk heeft nooit verhinderd om met personen van een andere religieuze overtuiging vreedzaam samen te leven in deze regio. Zelfs als de aarde waarop zij sedert eeuwen leefden door middel van macht zijn veroverd door andere religies. De orthodoxe Kerk heeft de middelen gevonden om zich aan te passen en vreedzaam samen te leven met de gelovigen van deze andere religies. De religieuze onverdraagzaamheid is nooit een karaktertrek geweest van de orthodoxie.

Ongelukkiglijk groeit in ons tijdperk de angst voor de ander, van hen die verschillend zijn , en word intenser. De christenen, vooral diegenen die leven in de territoria van het Midden Oosten, riskeren het slachtoffer te worden van deze situatie. In vele gevallen worden de christenen gezien als 'tweederangsburgers'. In andere gevallen, worden heel wat cultusplaatsen, waaronder vele historische en culturele monumenten geprofaneerd, zelfs verwoest, beperkingen worden opgelegd voor wat betreft de liturgische celebraties en de pastorale vorming van de klerus. daarbij voegen zich nog de tijdelijke gewelddadige acties tegen de chistelijke gemeenschappen tot de moord toe van sommige van hun leden door fanatici die voortkomen uit extremistische religieuze kringen. Wel te verstaan, het spreekt vanzelf dat de christenen zelf, waar ze zich ook bevinden, de plicht hebben om de cultusplaatsen van de andere confessionele gemeenschappen te respecteren.

Intensiveren van de dialoog van verzoening

Wij, orthodoxe christenen, wij geloven in de Schrift, die zegt dat 'de volmaakte liefde de vrees bant' (1 Jn 4,18). Wij hebben geen schrik van anderen, welke ook hun geloof is. Wij geven hen een accolade als een broeder en verwachten van hen hetzelfde. Terzelfdertijd hebben wij niet opgehouden bescherming te vragen waar wij recht op hebben van de kant van de staten waar wij leven. Wij hebben de overtuiging dat het hier gaat over de best mogelijke oplossing van de problemen van het Midden Oosten die zoveel lijdt, zoals aan diegenen van de rest van de wereld.

Daarom moeten wij de dialoog versterken zowel op het interchristelijk niveau als op het interreligieuze. Het oecumenisch patriarchaat voert reeds vele jaren een interreligieuze dialoog van dit type met de andere monotheistische religies, als toepassing van de beslissingen van de 3e panorthodoxe préconciliaire consultatie (1986). Wij drukken onze goedkeuring en onze steun uit voor dit initiatief, vooral in deze moeilijke tijden, nu het geweld de regio teistert (van het Midden Oosten), waar het bevel tot liefde en de boodschap van vrede voor de eerste maal weerklinkt.

"Wij begrijpen het verlangen van de volkeren die politieke vrijheid en de verdediging van de rechten van de mens vragen"

Ons richtend tot de politieke en religieuze leiders van het Midden Oosten en de ganse wereld, roepen wij hen op om pricipes en condities te scheppen ten voordele van de vreedzame coëxistentie tussen de verschillende religieuze tradities. Terzelfdertijd verklaren wij ons solidair met allen die lijden onder discriminatie, geweld of vervolging. Wij voelen mee met het lijden van onze broeders die geweld moeten ondergaan, met het lijden van onschuldige slachtoffers die getroffen worden door gewapende conflicten, met het lijden van vele mannen en vrouwen die gedwongen worden hun heimat te verlaten en de bittere weg moeten gaan van de ballingschap. Wij begrijpen het verlangen van de volkeren die politieke vrijheid vragen en de verdediging van de rechten van de mens, en wij roepen de betreffende regeringen op om zonder tanen de verzekering te geven dat deze rechten worden gerespecteerd.

De Kerk komt niet tussen in politieke zaken, zij 'geeft aan Caesar wat van Caesar is en aan God wat van God is' (Mt 22,21). De politiek, die een middel is om de problemen van de mensen op te lossen, maakt deel uit van een andere sfeer die niet die is van de Kerk, de Kerk heeft hiermee niets te maken. Maar de kerk kan niet onverschillig blijven ten overstaan van deze problemen alsook tegenover de fundamentele principes, antropologische en sociologische die zich voordoen en die om een regeling vragen, met name wanneer deze problemen een bedreiging vormen of die de waardigheid van de menselijke persoon als 'beeld van God' in gevaar brengen (Gn 1,26) of als schepping die als 'zeer Goed' door God is beoordeeld.

Een 'ecologisch manifest van de Middelandse zee aannemen.

Het laatste punt dat wij naar voor willen brengen betreft het vraagstuk van de bescherming van onze natuurlijke leefomgeving, waar het belang ervan niet goed wordt geapprecieerd onder druk van actuele politieke, sociale en economische problemen in de regio van het Midden Oosten en dus gezien wordt als van secundair belang. Het gaat hier dan om een valse en gevaarlijke waarneming.

De verwoesting van de natuurlijke omgeving reduceert elk economisch en sociaal succes verkregen als gevolg van de politieke veranderingen waarvoor het bloed vloeit de dag van vandaag in een bittere strijd, tot niets. Het is omdat wij dit goed begrijpen dat wij hebben besloten om de voorstellen die gedaan worden door het oecumenisch patriarchaat om een samenkomst van de religieuze verantwoordelijken voor te bereiden en te houden, en dit in een nabije toekomst. Een ontmoeting met de verantwoordelijken van de religies van de regio, tijdens dewelke een soort van ecologische variant van het 'Charta van de Middelandse zee' op punt zal worden gezet en aangenomen. Zo ,zal de orthodoxe Kerk niet alleen zijn plicht doen tegenover de wereld die door God werd geschapen, maar zij zal ook bijdragen tot de vreedzame coëxistentie en de samenwerking van de religies in deze regio die vandaag de dag wordt verscheurd door conflicten.

Beste broeders en kinderen van de Heer!

"Wij roemen ook in de verdrukkingen, daar wij weten dat de verdrukking volharding uitwerkt, en de volharding beproefdheid, en de beproefdheid hoop; en de hoop maakt niet beschaamd, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door de heilige Geest, die ons gegeven is" (Rm 5,3-5).

Uit SOP 361 - oktober 2011

Vertaling : Kris Biesbroeck

DRIEHONDERD RELIGIEUZE LEIDERS NAAR ASSISI III

‘Bijeenkomst viert kwarteeuw interreligieuze dialoog’

VATICAAN (KerkNet/VIS/AFP) – Voor de interreligieuze ontmoeting op donderdag 27 oktober a.s. in het Italiaanse Assisi wordt een 300-tal religieuze leiders, waarvan een 200-tal niet-christelijke, uit de hele wereld verwacht. Dat is vandaag in Rome bekendgemaakt op de persvoorstelling van 'Assisi III', zoals de ontmoeting van 27 oktober a.s. wordt bestempeld. Op het einde van de bijeenkomst in Sinrt-Franciscus' stad zullen 14 afgevaardigden van verschillende geloofsgemeenschappen hun engagement voor de vrede hernieuwen .

Onder de gasten uit een 50-tal verschillende landen zijn er 69 islamitische geestelijken en 60 boeddhistische leiders, onder meer enkele die voor het eerst China mogen verlaten, maar evenzeer Joodse leiders, jaïn, sikhs, bahaï en zelfs afgevaardigden van de animistische godsdiensten. Ook de anglicaanse aartsbisschop van Canterbury Rowan Williams en de oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel zullen er zijn. De vermoedelijk opvallendste afwezigen zijn de dalai lama, de grootsjeik van de Al-Azhar-Universiteit en –moskee in Caïro (Egypte). Het Russisch-orthodoxe patriarchaat van Moskou is vertegenwoordigd door metropoliet Aleksandr.

Kardinaal Peter Kodwo Appiah Turkson, de voorzitter van de Pauselijke Raad Rechtvaardigheid en Vrede, en aartsbisschop Pier Luigi Celata, de secretaris van de Pauselijke Raad voor de Interreligieuze Dialoog, onderstreepten vanmiddag dat de bijeenkomst in Assisi in het verlengde ligt van de historische ontmoeting in 1986, die toen op initiatief van paus Joannes Paulus II plaatsvond. Kardinaal Turkson verzekerde dat de organisatoren erover waken dat men niet nogmaals het verwijt van syncretisme krijgt, zoals in 1986 na de eerste interreligieuze bijeenkomst. Die ontmoeting bleek wel de start van een kwarteeuw interreligieuze dialoog en samenwerking. Al worden ook vandaag nog godsdienst en de naam van God jammer genoeg vaak misbruikt.

(Kerknet)

KATHEDRAAL HEILIGE ALEXANDER NEVSKY
TE PARIJS

DE 150e VERJAARDAG VAN DE INWIJDING

Waren eveneens in het heiligdom aanwezig, Zijn Eminentie Metropoliet Emmanuel van Frankrijk, president van het AEOF; Zijn Excellentie Bisschop Luka (hiërarch van het Patriarchaat van Servië in Frankrijk), Zijn Eminentie Metropoliet Joseph ( hiërarch van het Patriarchaat van Roemenië in Frankrijk) en zijn hulpbisschop Marc. Vele voorname genodigden zijn gekomen om deel te nemen aan deze herdenkingsliturgie, naast vele gelovigen, waaronder Mgr Gérard Daucourt, Bisschop van Nanterre (Rooms Katholieke Kerk), Pater Gérard Escudier, gedelegeerde van het Rooms-Katholieke diocees van Parijs voor de Oecumene, mevrouw Michèle Alliot-Marie, gedeputeerde van de Atlantische Pyreneeën en oud minister, dhr.Olivier Poupard, raadsman in religieuze zaken van het ministerie van Buitenlandse Zaken enz.

MOSKOU VREEST VOOR VOORTBESTAAN ORTHODOXIE IN MIDDEN-OOSTEN

BRUSSEL (KerkNet/Interfax) – Metropoliet Hilarion van Volokolamsk, de verantwoordelijke van het Russisch-orthodoxe patriarchaat van Moskou voor de relaties met andere landen en christelijke Kerken, vreest voor het voorbestaan van het orthodoxe christendom in het Midden-Oosten. Hij stelt een groeiende vijandigheid vast tegen christenen in de regio, zelfs in landen als bijvoorbeeld Egypte, die als een geslaagd model voor het samenleven van de verschillende geloofsgemeenschappen werden beschouwd.

De orthodoxe kerkleider voorspelt een nieuwe exodus van christenen, tenzij Arabische politici erin snel afdoende maatregelen nemen. “Wij maken ons zorgen om de bescherming van de christelijke heiligdommen in de regio. Maar onze grootste zorg zijn de christenen. Hun leven wordt onmogelijk gemaakt, ze worden bedreigd en soms worden ze gewoon omgebracht door extremisten.”
Metropoliet Hilarion maakte ook aan de sjeik van de Al-Azhar-universiteit in Caïro zijn bezorgdheid duidelijk: “Radicalisme, fundamentalisme en extremisme bedreigen zowel het christendom als de islam.”

(Kerknet)

MONASTIEK OVERLEG OVER ORTHODOXE SPIRITUALITEIT

BRUSSEL (KerkNet/SIR/Cathobel) – In het Italiaanse Bose start woensdag de negentiende internationale conferentie van orthodoxe spiritualiteit, waarin dit jaar ‘Gods Woord in het geestelijk leven’ centraal staat. De jaarlijkse bijeenkomst van monniken, Bijbelgeleerden en specialisten van de orthodoxie vindt plaats op initiatief van de monastieke gemeenschap van Bose, in samenwerking met de orthodoxe Kerken. Vanuit ons land neemt de gewezen abt van Chevetogne Michel Van Parys aan het overleg deel.

De oecumenische bijeenkomst brengt afgevaardigden van de rooms-katholieke Kerk, het Russisch-orthodoxe patriarchaat, Oosterse en Oosters-katholieke Kerken, evenals delegaties van de anglicaanse Kerk en de Conferentie van Europese Kerken (CEK) voor uitwisseling samen. Dit jaar nemen ook de anglicaanse aartsbisschop Rowan Willams en Olav Fiske Tveit, de algemene secretaris van de Wereldraad van Kerken, aan de uitwisseling deel. De deelnemers buigen zich onder meer over het belang van de Bijbel voor de orthodoxe theologie, de relatie tussen de historisch-kritische methode en een kerkelijke lezing van de Bijbel en de relatie tussen exegese en geestelijk leven.

(Kerknet)

+BARTHOLOMEUS

Door de genade van God

Aartsbisschop van Constantinopel, het Nieuwe Rome en

Oecumenisch Patriarch.

Dat de genade en de vrede

van Onze Heer  en God en Verlosser Jezus Christus

Schepper van alle dingen

zij met geheel zijn Kerk

Welbeminde kinderen in de Heer,

            Vandaag strekt ons de genade van God tot eer, bij het begin van dit nieuwe kerkelijk jaar, een nieuwe cyclus van feesten, waaruit wij putten aan de bronnen van de zegeningen. Zo worden wij opgeroepen  een spirituele strijd te voeren om de belofte , heiligen te worden, dit wil zeggen “naar de gelijkenis met God’ te realiseren.

            Echter, vandaag, de 1^e september, wordt de eerste dag van het kerkelijk jaar toegewijd aan het initiatief van het Oecumenisch Patriarchaat namelijk dit van het gebed voor ons leefmilieu. Zo een beslissing is in niets tegengesteld ,aan het begin van het kerkelijk jaar; het gaat, voor alles, om een spirituele strijd die leidt tot een goede verandering van de mens en bijdraagt aan de verbetering van zijn relaties met de leefomgeving en de gevoeligheid van de mens ten gunste van zijn bescherming en zijn  veiligheid.

            Zo loven wij vandaag de heilige naam van God, want hij begunstigt de mensheid met de gave van de natuur,  hij onderhoudt ze en ondersteunt ze, voor zover hij de natuur innerlijk omvormt waarin de mens zich kan ontwikkelen, lichaam en ziel. Tegelijk kunnen wij niet zwijgzaam blijven voor het feit dat de mens deze gave van God niet meer eert zoals het zou moeten en ze integendeel vernietigt door  gulzigheid of nog : door doelstellingen die zuiver egoïstisch zijn.

            Onze leefomgeving is samengesteld, zoals wij weten, uit de aarde, het water, de zon, de lucht,en de ganse fauna en flora. De mens heeft de mogelijkheid om de natuur te exploiteren voor zijn eigen goed, maar binnen bepaalde limieten. Immers, zijn daden moeten gezien worden door het prisma van de duurzame ontwikkeling, door de mogelijkheid om de verbruikte energie te reproduceren, door de bescherming van alle levende wezens, de dieren en de schepping. Bovendien is een  goede manier om de exploitatie van de natuur onder ogen te zien ook een gebod van God aan de mens. Het is hem gegeven nog voor de zondeval. Het overschrijden van deze limiet is ongelukkiglijk karakteristiek voor de twee laatste eeuwen van de geschiedenis van het menselijk geslacht. Dit fenomeen vernietigt de harmonie van de natuurlijke systemen van de leefomgeving, het leidt tot een oververzadiging en ontbinding van de schepping, maar ook van de mens, die niet kan leven in een ecosysteem waarvan het evenwicht onherstelbaar vernietigd is. Het resultaat van zo een verschijnsel maakt de weg vrij voor de uitbreiding en verspreiding van ziekten, voor de verontreiniging van voedingswaren, en dit als gevolg van menselijke ingrijpen.

            Op onze dagen is het van belang om de belangrijke betekenis van de bossen en de flora in het algemeen te onderlijnen ten voordele van de duurzaamheid van het aardse ecosysteem, en op dezelfde wijze voor het behoud van de waterbronnen. Men moet ook de grote bijdrage  van de dieren niet onderschatten voor dit goed functioneren. De dieren zijn altijd de grote vrienden van de mens geweest en beantwoorden aan zijn behoeften, want zij voorzagen en voorzien nog altijd de mens van voedsel, kleding, en als transportmiddel. Zij zijn ook bescherming en gezelschap. De mensen en de dieren  hebben een zeer nauwe band met elkaar, zoals ook de gebeurtenis van de schepping het bewijst, waar mensen en dieren op dezelfde dag zijn geschapen (Gen 1,24-31), of nog, wanneer God aan Noach beveelt om tijdens de zondvloed een koppel van elk dier te behouden (Gen 6,19) is karakteristiek. Immers, God toont een bijzondere zorg aan het redden van het dierenrijk. In het leven van de heiligen  vinden wij vele aanduidingen die handelen over de buitengewone relatie tussen de Heiligen en de wilde dieren. Deze laatsten onderhouden echter in andere omstandigheden zich niet vriendschappelijk met de mens. Dit is echter niet te wijten aan hun slechte natuur, maar wel aan de weerstand van de mens ten overstaan van Gods genade en als gevolg daarvan, aan zijn conflictsituatie met de elementen, de dieren en de andere levende wezens van de natuur. Anderzijds beïnvloeden de consequenties van het verval van de relaties van Adam en Eva te overstaan van hun schepper deze van de leefomgeving : “De aarde zal vervloekt zijn omwille van u. Zwoegend zult u van hem eten, alle dagen van uw leven. Distels en doornen zal hij voortbrengen, met veldgewas moet gij u voeden. In het zweet zult gij werken voor uw brood, tot gij terugkeert naar de grond waaruit gij genomen zijt” (Gen 3,17-19). De verzoening van de mens met God houdt ook de verzoening in met de elementen van de natuur.

            Het is evident in deze zin, dat de goede relaties van de mens ten overstaan van de leefomgeving zich ontwikkelen wanneer, parallel hiermee zijn goede relaties met God zich ontwikkelen. Het synaxarion geeft ons een bekende gebeurtenis weer dat goed bekend is uit het leven van de Heilige Antonios de Grote, die, tot de leeftijd van 90 jaar gekomen, besloot, door de inspiratie van een engel van God, om zich te laten wegcijferen in de woestijn en een andere anachoreet, de Heilige Paulus van Thebe, ging opzoeken opdat hij door hem spirituele troost zou ontvangen. Hij ging drie dagen op weg,  en ontdekte sporen van wilde dieren, voor hij viel voor een leeuw. Deze laatste maakte voor hem een kalme buiging en leidde de Heilige Antonios de Grote naar de grot van de Heilige Paulus, waar hij hem vond terwijl hij zich liet bedienen door wilde dieren. Een raaf bracht hem zijn dagelijks brood ! De dag zelf van het bezoek van de Heilige Antonios de Grote bracht hij een dubbele portie voor hem en zijn bezoeker !

            Deze heiligen, die goede relaties hadden ontwikkeld met God, hadden dezelfde relaties met alle dieren uit de natuur. Deze schepping van goede relaties ten overstaan van God moet onze voornaamste bekommernis uitmaken, en in dit perspectief moeten wij onze eigen relaties met de wereld der dieren , met de planten en de bloemen en het geheel van de levenloze dingen weer op hun juiste  plaats zetten. Zo is ook de liefde voor de dieren geen steriele sociale gebeurtenis voor onze welbeminde dieren, ongelukkiglijk dikwijls vergezeld met de ongevoeligheid voor het lijden van andere mensen, die naar het beeld van God zijn gemaakt, maar het resultaat van onze goede relaties met de Schepper van alle dingen.

            Dat de Schepper van alle goed, van het heelal en van de aarde, van zijn ecosysteem, voor ons allen een bron van inspiratie mag zijn opdat wij ons op barmhartige wijze zouden gedragen tegenover elk element van de natuur, met een liefdevol hart ten overstaan van alles : mensen, dieren en planten. Want zoals de Heilige Isaak de Syriër het zei  antwoordend op deze vraag : “Wat is een liefdevol hart ?” “Een liefdevol hart is een hart die strijdt voor gans de schepping, voor de mensen, voor de vogels die een prooi zijn, voor de dieren en voor het geheel van  het geschapene. Tranen vloeien ter hunner gedachtenis en herinnering. Omwille van de grootheid van zijn liefde, beklemt zijn hart en het is niet mogelijk om het minste lijden te verdragen of te verstaan, zelfs het minste dat zich in de schepping manifesteert (Heilige Isaak de Syriër, Traité Ascétique, 81).

            Het is in deze geest van medelijden voor gans de schepping dat wij de gave die God , als meester van de schepping,aan ons heeft gegeven zullen eren door onze vaderlijke genegenheid te tonen voor zijn elementen, waaraan wij zullen gehoorzamen nadat wij onze eigen welwillende  bereidheid hiervoor hebben ingezien. Zij beantwoorden dus met filantropie en dienstvaardigheid aan onze behoeften.

                                                                                  De 1^e september 2011

                                   +BARTHOLOMEUS van Constantinopel

                                   Vurige voorspreker bij God

OECUMENISCHE PATRIARCH OP BARRICADEN VOOR LEEFMILIEU

BRUSSEL (KerkNet/Tertio) – Volgens de oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel, deze week aan het woord in het weekblad ‘Tertio’, beseffen niet alleen burgers maar ook de regeringsleiders dat woorden alleen niet volstaan om ons zieke leefmilieu te genezen, ondanks de vage afspraken in de compromistekst waarover 194 landen het eens werden tijdens de VN-klimaattop in Cancún in Mexico vorig jaar. De patriarch benadrukt in ‘Tertio’ dat de planeet ons gemeenschappelijk huis is dat we met grote zorg moeten koesteren. “Het is onze opdracht christenen en niet-christenen, en vooral de jongeren te sensibiliseren voor de toekomst van onze planeet.”

Patriarch Bartholomeus: “We staan onafwendbaar voor de uitdaging een antwoord ten gronde te formuleren op de ecologische crisis. Die is zonder voorgaande en bedreigt ernstig de hele wereld. Theologisch gesproken betekent dit dat we berouw moeten tonen voor de manier waarop we de impact van de verkwistende milieuvervuiling hebben genegeerd. We hebben geen andere keuze dan onze levensstijl kritisch te evalueren en radicaal om te buigen. Dat vereist offers, met als eerste het afstand doen van luxegoederen.”

Hilversum (Van onze redactie) 19 juli 2011 -De Russisch-Orthodoxe Kerk heeft geen ambitie om de staatskerk van Rusland te worden. Dat heeft een woordvoerder van het patriarchaat van Moskou verklaard in reactie op uitkomsten van een opiniepeiling waaruit zou blijken dat een derde van de Russen hiernaar verlangt.

OECUMENISCHE PATRIARCH HULDIGT CHRISTELIJKE KERK IN TURKIJE IN

BRUSSEL (KerkNet/RadVat) – De oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel leidt zondag de herinhuldiging van een christelijk kerkje. De vervallen orthodoxe kerk werd gerestaureerd op kosten van het stadsbestuur van Gülsehir in Cappadocië. Dat is uitzonderlijk omdat de kosten van kerkgebouwen in principe door de Turkse staat of de christelijke kerken zelf worden gedragen. Voor de plechtigheid van zondag worden orthodoxen uit heel Turkije en zelfs Griekenland verwacht. Gülsehir ligt niet ver van de Griekse grens. Vele Griekse inwoners uit de streek werden in 1923 door de Ottomanen gedwongen om de regio te verlaten en zich in de streek van Thessaloniki te vestigen. 

GROENE PATRIARCH ROEPT OP TOT ECOLOGISCHE VERANTWOORDELIJKHEID

BRUSSEL (KerkNet/SIR/LaCroix) – De oecumenische patriarch Bartholomeus pleitte tijdens een bezoek aan Frankrijk voor meer respect voor de natuur en een ecologische bekering. De ‘groene’ patriarch klaagde de minachting voor de planeet aan door een irrationeel verbruik van de bodemrijkdommen en een ongecontroleerde energieconsumptie.

Verwijzend naar de ecologische ramp met de kerncentrales in Fukushima (Japan) bekritiseerde hij de manier waarop de mens met de natuur omgaat. “Zo’n gedrag is een zonde ten aanzien van onze Schepper en de mens zelf. De armsten betalen de hoogste prijs voor de verstoring van de ecologie, waarvoor anderen verantwoordelijk zijn. Zonder een bekering van het hart heeft geen enkele maatregel effect, omdat enkel de symptomen en niet de oorzaken worden bestreden.”

Tijdens een ontmoeting met meer dan vijftig politieke, economische en sociaal-culturele prominenten vestigde de orthodoxe kerkleider er later nog de aandacht op dat wij dankzij de vernietiging van de natuur weliswaar in onze materiële behoeften kunnen voorzien, maar tegelijk brengen wij het welzijn en zelfs de toekomst van de volgende generaties in gevaar. Ons tekort aan ecologische gevoeligheid lijdt tot een gebrek aan grondstoffen, grote migratiegolven en mogelijkerwijs gewelddadige conflicten en geopolitieke crisissen. “De verstoring van het milieu moet ons aansporen tot een bezinning over de principes en de waarden die de wereld moeten regeren.”

(Kerknet)

Aan allen een zalig en gezegend Nieuw Jaar 2011

Kerken en Monasteria op Lesbos

Voor foto's : KLIK op de foto

Lesbos is met een oppervlakte van 1630 km3het derde grootste eiland van Griekenland, met ongeveer 97.000 inwoners. Wat de natuur betreft, is het zeker één van de mooiste eilanden in de Egeïsche zee. De bergen zijn er niet hoog, maar hebben fraaie contouren. De hoogste berg, de Olympos is 967 m hoog. De kust is een opeenvolging van baaien, waarvan er twee diep in het land dringen : de golf van Kalloni, de grootste, en de golf van Geras.

Door velen wordt het eiland Mitilini genoemd, naar zijn hoofdstad, om daarmee de associatie met het begrip Lesbisch te vermijden : en dichteres, Sappho genaamd was nu eenmaal lesbisch (of toch niet !?). Om die reden werd zij verbannen naar het eiland Lefkas. Daar is ze van de klippen in zee gesprongen en verdronken.

Over het land verspreid vinden we heel veel Kerken, kerkjes en monasteria.

Onlangs had ik het geluk er enkele te kunnen gaan bezoeken, waarvan ik hier het verslag en de foto’s geef.

PETRA

In het Noorden van het eiland vinden we het mooiste dorp van het eiland ‘Mithimna’ of ook wel Molivos genoemd. Het is misschien ook wel een van de oudste dorpen die Griekenland ons te tonen heeft. Het is een stadje dat reeds in de ouheid kunstenaars wist te inspireren.

Op een vijftal km verder komen we in het pytoreske dorp PETRA. De kleine aanlegplaats van Achilles tijdens de troyaanse oorlog.. Het dorp wordt gedomineerd door een grote rots, die misschien ooit als meteoriet uit de hemel is komen gevallen. Waarschijnlijk heeft het dorp, omwille van die rots zijn naam gekregen (Petra=rots). Bovenop de rots staat de Panagia Glykofilousa-kerk die gebouwd werd in 1747. Volgens een mythe legde eens op een nacht een koopvaardijschip uit galaxidi aan bij de eilandjes tegenover Petra. Op het schip bevond zich een icoon van de Moeder Gods. Gedurende de nacht verdween de icoon en men zag een vreemd schijnsel op de top van de rots. Zij gingen op zoek naar de icoon, en vonden die uiteidelijk terug op de top van de rots. Dit voorval herhaalde zich de volgende nacht, en toen besloten zij de icoon op de top van de rots achter te laten. Er werd een kerk gebouwd waarin de icoon haar plaats kreeg.

Ongeveer aan de voet van de rots bevindt zich de Agios Nicolaoskerk, een  enkelschepige basiliek uit de 17^e eeuw. Binnenin bevinden zich prachtige 17^e eeuwse muurschilderingen. Spijtig dat het kerkje er zo verwaarloosd bij ligt.

Er is nog een derde Kerk in Petra : de grote Agios Georgos Kerk, een drieschepige  basiliek gebouwd in 1888, voornamelijk van een grijze steensoort van vulkanische oorsprong.

Aan de westelijke kust van het eiland vinden we een paar zeer interessante kerken en monasteria terug.

Vooreerst, in de nabijheid van het dorp Filia treffen wij het vrouwenklooster Mirsiniotissas  aan. Het is een mooi en stemmig monasterie met een lange binnentuin omgeven door de kloostergebouwen. In de Kerk, toegewijd aan de Moeder Gods, ligt de heilige Ignatios Agalianos begraven, de stichter van dit klooster en tevens de stichter van het daar dichtbij gelegen monasterie Limonos. De zusters van het klooster maken schitterend handweefwerk en rozenwater. Voor het klooster Limonos is een herdenkingsveld aangelegd met ongeveer een zestigtal kleine kerkjes, geschonken door mensen uit Lesbos als aandenken voor de slag bij Klapados op 5-8 oktober 1912, waarbij de Turkse bezetter werd verslagen. Het klooster Limonos zelf werd door de Turken ongemoeid gelaten, mits ze extra belastingen betaalden. Sommige van deze kerkjes zijn echte juwelen, met prachtige fresco’s. Andere hebben dan weer een vervallen indruk. Merkwaardig is, dat er nog steeds bijgebouwd worden. Het klooster Limonos zelf  ziet er nogal bouwvallig uit. Er zijn twee kerken , een indrukwekkende kloosterbibliotheek (maar kon niet bezocht worden), een museum van oude kerkelijke geschriften , kerkelijke voorwerpen , iconen, de relieken van de Heilige Ignatios en  veel andere Orthodox-kerkelijke zaken. In eerste kerk bevinden zich prachtige, waarschijnlijk nog recente muurschilderingen. Regelmatig kan men er de relieken van de stichter en Heilige Ignatios vereren. Het Katholikon, gewijd aan de Heilige Ignatios, is een driebeukige basiliek met een houtgesneden iconostase en 18^e eeuwse muurschilderingen.

De verdere nieuwe uitbreidingen van het klooster omvatten een psychiatrisch ziekenhuis, een bejaardenthuis en een internaat. De zusters van het nabijgelegen vrouwenklooster komen geregeld hier hulp bieden.

Verder de westkust volgens, komt men door een dor, bijna onherbergzaam landschap. Geen of weinig begroeiingen meer, prachtige, zij het dorre landschappen . We passeren eerst nog voorbij het momenteel verlaten klooster van Perivoli, gebouwd op een groene locatie naast de droogliggende Voulgaris rivier. Op de hoogste top van de ruwe berg Ordymnos vinden we het Ypsilos-klooster. Twee smalle cementen stijle weggetjes leiden naar boven. Vroeger was dit klooster enkel via trappen te bereiken. Eens de ingangspoort binnen komt men echter als het ware in een oase van groen en stilte. De kloosterkerk  heeft een prachtige iconostase, en schittert van frisheid.

SIGRI

 Vanaf het Ypsilos-klooster gaan we richting Sigri. Onderweg passeren wij het versteende woud. Het toenmalig woud met mammoetbomen werd twintig milioen jaren geleden onder vulkanische as bedolven en vesteende later door de werking van kiezelzuurhoudend bronwater.

Sigri ligt op het uiterste westpunt van het eiland. Het spreekwoordelijke einde van de wereld. Tot 1922 waren de meeste bewoners moslim. Bij de bevolkingsruil in dat jaar werd hun plaats ingenomen door Griekse bewoners van het eiland Tenedos, het huidige Turkse Gökçedda. De Agios Triadakerk (was gesloten), een opvallend rechthoekkig gebouw, werd door de Turken als moskee gebouwd. Bij gebrek aan een klokketoren hangen de klokken aan de trap. Er is ook nog een klein mooi byzantijns kerkje met mooie muurschilderingen.

 Oostkust :

 Mandamados : Moni Txiarchis.

Dit monasterie is een bekende bedevaartplaats voor de heilige Aartsengel Michaël. De wonderbare icoon is geboetseerd uit met bloed doordrenkte modder. Het is een icoon in reliëf, en is achtergebleven na een vreselijke slachting onder de monniken in de 12^e eeuw. Slechts één monnik wist met de hulp van de Heilige Aartsengel Michaël te ontkomen. Als dank maakte hij een beeld van de Heilige Aartsengel. De traditie wil dat als men een munt tegen het voorhoofd van de Engel drukt, de wens van de pelgrim uitkomt.

 Moni Agios Rafaêl ( vrouwenklooster) : bekendste bedevaartplaats van Lesbos.

Het wordt ook wel het ‘Lourdes’ van Lesbos genoemd. In 1959 vond een boer bij graafwerken voor de bouw van een kapel een graf. In het dorp circuleerden al geruime tijd verhalen over dorpsbewoners die droomden over een klooster dat door de Turken was verwoest en waarbij de kloosterlingen waren vermoord. Op9 april 1463 was inderdaad een klooster door de Turken aangevallen en de stoffelijke resten die in het graf werden gevonden, werden geïdentificeerd als die van de Martelaren Rafaël, Nicfolaos en de 12 jarige Irini. Op deze plek verrees een vrouwenklooster in 1936. het groeide al snel uit tot het ‘Lourdes’ van lesbos (ten zien aan de vele krukken in de nis) Rond de drie verdiepingen tellende kerk (een buiten of benedenkerk, en twee kerken boven elkaar) staan grote gastenverblijven, eetzalen en scholen).

 Mytilini : hoofdstad van Lesbos

 Hier bezochten wij de twee grootste kerken : de H. Therapon kerk en de Kerk van de Metropoliet

 De Heilige Theraponkerk : Zij zou gebouwd zijn, waar in de oudheid het Asclepion was. Men begon met de bouw in  1860. Het is een drieschepige basilica met neo klassieke elementen en Renaissance-invloeden. Er zijn waardevolle iconen. Naast de kerk staat een klein kerkje, maar heb niet kunnen achterhalen aan wie het gewijd is.

 In het Noordelijk stadsdeel staat de grote Metropolieten-kerk en de residentie van de Metropoliet. Zij werd gebouwd aan het einde van de 16^e eeuw en het begin van de 17^e eeuw. Het is een drieschepige basiliek in kruisvorm. De iconostase van de kerk is één van de fraaiste werken van laat-Byzantijnse houtsnijkunst. Voor de ingang staat de klokketoren gebouwd van roodachtige gehouwen stenen uit Sarmousak.

Byzonder aan de toren is dat het een Gotische toren is.

 Agios Georgos : een mooie kerk in het centrum (verboden te fotograferen)

 Besluit :

 Lesbos is rijk aan mooie kerken en Monasteria.

Spijtig genoeg hebben we ze niet allemaal kunnen bezoeken, maar toch wel de mooiste en belangrijkste.

Kris Biesbroeck

Orthodox studiecentrum

ingezegend