16-08-07

Homelie Patriarch Bartholomeüs

HOMELIE VAN ZIJNE HEILIGHEID DE OECUMENISCHE PATRIARCH BARTHOLOMEUS 1e

UITGESPROKEN TIJDENS DE GODDELIJKE LITURGIE GECELEBREERD OP HET FEEST VAN DE APOSTEL ANDREAS IN DE PATRIARCHALE KERK VAN DE HEILIGE GEORGES

 

          Wij hebben de zegen ontvangen van Gods genade, Heiligheid, om binnen te treden in de vreugde van het Koninkrijk om ‘het ware licht te zien en de hemelse Geest te ontvangen’. Iedere celebratie van de goddelijke liturgie is een dynamische en geïnspireerde concelebratie van de hemel en de geschiedenis. Iedere goddelijke liturgie is tegelijk een herdenken van het verleden en een wachten op het Koninkrijk. Wij zijn er van overtuigd dat wij nogmaals gedurende deze liturgie meegevoerd worden in drie verschillende richtingen : naar het Koninkrijk der hemelen waar de engelen celebreren, naar de liturgie die doorheen de eeuwen gecelebreerd is geworden en naar het Koninkrijk dat wij van God verwachten.

 

          Deze buitengewone band van de hemel met de aarde betekent dat de orthodoxe liturgie de mystieke ervaring is en de intieme overtuiging dat ‘Christus was, is en met ons zal zijn’, Want er  bestaat een overbreekbare band in Christus tussen het verleden, het heden en de toekomst. Op deze manier is de liturgie méér dan een terug in de herinnering brengen  van woorden  en daden van Christus. Het is de realisatie van de tegenwoordigheid van Christus zelf die beloofd heeft daar te zijn waar twee of drie in Zijn naam verenigd zijn.

 

          Daarin herkennen wij dat de grondregel van het gebed deze is van het geloof (lex orandi lex credendi), dat het onderricht over de persoon van Christus en de Heilige Drieeenheid een onuitwisbare indruk heeft nagelaten, een ondoorgrondelijk dogma, ‘een mysterie dat ons is geopenbaard’, volgens de oordeelkundige uitdrukking van de heilige Basilios de Grote. Het is daarom dat de liturgie ons de noodzaak doet inzien van de eenheid in geloof, evenals in het gebed. Vanaf dat moment, buigen wij ons in diepe nederigheid en berouw voor de Levende God en Onze Heer Jezus Christus waarvan wij de al-heilige naam dragen en waarvan wij nochtans het  kleed zonder naad hebben verdeeld. Wij belijden in diepe droefheid dat wij nog altijd niet in éénheid de heilige sacramenten kunnen celebreren. En wij bidden dat eenmaal de tijd mag komen dat deze sacramentele eenheid volledig zal gerealiseerd zijn.

 

          Nochtans, Heiligheid en beste broeders en zusters in Christus, deze celebratie van de hemel en de aarde, van de eeuwigheid en de tijd, brengt ons allen samen dank zij de gezegende aanwezigheid vandaag, onder alle heiligen,van de voorgangers van onze nederige persoon : de heiligen Gregorius de Theoloog en Johannes Chrisostomos. Het is een zegen om de relieken van deze grote heiligen van de Geest te vereren nadat ze twee jaar geleden met liefde aan deze heilige kerk werden teruggegeven door de gelukzalige paus Johannes-Paulus II .Wij hebben toen, ter gelegenheid van ons patroonsfeest hun heilige relieken in ons midden geplaatst op de patriarchale troon, al zingende : ‘zie uw troon’, zo zijn wij ook vandaag verenigd in hun levendige aanwezigheid en hun eeuwige gedachtenis, om de heilige liturgie te vieren welke de naam draagt van de heilige Johannes Chrisostomos.

 

          Aldus vereenzelvigt onze eredienst zich met de heuglijke celebratie in de hemel en de geschiedenis. Immers, zoals Johannes Chrisostomos het zelf zegt :’Het is samen dat de hemelse en de aardse wezens een feestelijke bijeenkomst vormen; het is één enkele dankzegging, éénzelfde vrolijkheid, éénzelfde vrolijk hart’ (Homelie over Ozias, I,1,35-37.SC 277,45-46). De hemel en de aarde offeren een gebed, een feest, een doxologie. De goddelijke liturgie is zowel het hemels koninkrijk en ons tehuis, ‘een nieuwe hemel en een nieuwe aarde’(Apoc.21,1), het fundament en het centrum waar alles zijn ware betekenis krijgt. De liturgie leert ons onze horizonten en onze inzichten te verruimen. Ze leert ons met anderen te leven in liefde, ondanks onze verschillen, ondanks onze scheidingen. In haar edelmoedige handdruk omhelst ze de ganse goddelijke schepping. Het universum wordt één ‘kosmische liturgie’ om de leer van Maximus de Belijder te citeren. Deze vorm van liturgie zal nooit zichzelf hebben overtroffen noch voorbijgestreefd.

 

          Ten overstaan van de hemelse gaven en de barmhartigheid waarvan God het bewijs levert ten opzichte van de mens, kunnen wij slechts één antwoord geven : de Eucharistie. Immers, eucharistie en doxologie zijn het enige antwoord dat de mensen aan hun schepper moeten richten. Want aan Hem behoort de glorie, de eer en de aanbidding : Vader, Zoon en Heilige-Geest, nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen.

 

          Heel in het bijzonder welt in ons hart een warme dankzegging op tot God, want Zijne Heiligheid Benedictus XVI de broeder bisschop van het Oude Rome, met de eerbiedwaardige personen die hem vergezellen, is vandaag aanwezig bij deze plechtige herdenking van de Apostel Andreas, stichter en patroon van deze kerk. Wij begroeten nogmaals met dankbaarheid deze aanwezigheid als een zegen van God, als een teken van broederlijke liefde en een eer ten overstaan van  gans onze kerk. Als een teken ook van onze gemeenschappelijke wil om te volharden op de weg waarvoor wij ons geëngageerd hebben, om de volle communio van onze kerken te herstellen, in geestelijke liefde en trouw aan de waarheid van het Evangelie en aan de gemeenschappelijke traditie van onze Vaders. Dit is Zijn wil en Zijn bevel. Amen

 

Vertaling : Kris B

 

         

21:53 Gepost in theologie | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.