05-11-08

Vieren in Roemenië

 

VIEREN IN ROEMENIË

 

 

 Het was een eer om daar te zitten. Ik zag de geestelijke honger op de gezichten ...'


Wie zijn onze oosters-orthodoxe geloofsgenoten en wat kunnen we in deze pluriforme tijd van hen leren? Een groep 'Urban Mission'-studenten verdiept zich in de oosterse orthodoxie. Journaliste Gea Gort reist met hen mee en doet enkele malen verslag. Vandaag vanuit Roemenië (slot).

In Turkije lijkt de Orthodoxe Kerk maar net te overleven; dit staat in schril contrast met Roemenië. Hier zijn vandaag de straten vol met mensen, vanwege een christelijke feestdag. Het is de dag ter ere van St. Dumitru, de beschermheilige van Bukarest. Het lijkt of Lazarus uit het graf is opgestaan, zegt een van de studenten in onze bus. Hij doelt op de Roemeens-Orthodoxe Kerk na het communisme.

 In het straatbeeld is vandaag te zien dat 85 procent van de 31 miljoen Roemenen zichzelf orthodox noemt. In de openlucht wordt een dienst - de 'Goddelijke Liturgie', zoals de orthodoxen de eucharistie benoemen - gehouden. Velen hebben de nacht op het plein voor het Patriarchaat doorgebracht om de viering van dichtbij te beleven. Reisleider Vader Mihai leidt de studenten langs politieagenten naar een ereplatform, vlak naast de kleurrijk geklede bisschoppen, waar ze uitzicht hebben over de mensenzee op het plein.

Iconen en relikwieën
Na de viering krijgen de studenten de gelegenheid eer te betonen aan de relikwieën van onder meer de apostel Paulus, die vanuit Griekenland zijn meegebracht. Ze raken de relikwieën aan; ze kussen is voor de protestanten in de groep nog een stap te ver.

,,Ik ben opgevoed met het idee dat het kussen van iconen afgoderij is, maar ik doe mijn best mijn westerse bril af te zetten'', zegt Elaine Moore (57), die in Colorado (VS) in het gevangenispastoraat werkt. ,,Dit is hun traditie. Ik heb intussen begrepen dat ze de iconen en relikwieën niet aanbidden, maar dat de levens van de heiligen hen inspireren om een heilig leven te leiden. Ik bekijk het zo: we zijn allemaal pelgrims, die verschillende wegen bewandelen. Ik voel me als Afro-Amerikaanse aangetrokken tot de pinksterbeleving; ik houd van dansen en van rockmuziek. Dat is in sommige kringen ook niet acceptabel.,,

,,Het was een eer om daar te zitten'', reflecteert een andere student. ,,Ik zag de geestelijke honger op de gezichten en vroeg me af wat sommige ouderen op dat plein hebben doorgemaakt onder het communisme. Wij evangelischen kijken zo gemakkelijk op hen neer en vinden hun rituelen leeg en niet meer van deze tijd.'' De Amerikaanse methodist stopt even en vervolgt dan met emotie in zijn stem: ,,Maar wij leven zo comfortabel; we zijn arrogant en denken het allemaal beter te weten.''

De reis gaat later op de dag verder naar Iasi, een stad in de noordoostelijke provincie Moldavië, die Vader Mihai 'het Jeruzalem van Roemenie' noemt.

Het kloosterbestaan leeft in Moldavië; theologische scholen en honderden kerken dragen bij aan het geestelijke klimaat in het land. Het gebied is misschien geestelijk rijk, maar kent economische problemen evenals andere plattelandsgebieden. In Bukarest rijden Porsches door de straten, maar op het platteland zit volgens de hulporganisatie World Vision soms wel negentig procent van de bevolking zonder werk; een derde moet van minder dan een euro per dag rondkomen.

De Nederlandse Anita Delhaas geeft leiding aan het werk van de organisatie in Roemenië. Zij vertelt over initiatieven waarbij ze betrokken is: ,,In samenwerking met andere organisaties en de Orthodoxe Kerk hebben we een volledig Bijbels curriculum voor de kinderen en jongeren ontwikkeld. We worden nu mede gefinancierd door de overheid om zestienduizend priesters in het land te kunnen trainen om met dit lesmateriaal aan de slag te gaan. Het curriculum behandelt thema's als gebed, groeien in Jezus en aanbidding.''

Het is binnen de orthodoxe wereld niet overal zoals in Roemenië, wat de geestelijke honger en de openheid naar het Westen betreft. ,,Andere Orthodoxe Kerken kunnen veel geslotener zijn'', erkent de presbyteriaanse dominee Robert Calvert. Hij werkt in Rotterdam, waar hij contact heeft met vier van de zes orthodoxe parochies. Calvert is mede-initiatiefnemer van deze studiereis naar de oosterse orthodoxie. Hij vindt het belangrijk om in de hedendaagse multiculturele steden contact te onderhouden met kerken vanuit de verschillende etnische en traditionele achtergronden. Hij kan tevreden zijn: diverse busreizigers willen in hun stad contact gaan zoeken met orthodoxe kerken.

 Bron : ND

21:55 Gepost in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.