06-08-09

Johannes van Damascus : Op een hoge berg waar ze helemaal alleen waren

H. Johannes van Damascus (ca. 675-749), monnik, theoloog, Kerkleraar
Homilie voor het feest van de Transfiguratie; PG 96, 545

 

Johannes van Damascus54

"Op een hoge berg waar ze helemaal alleen waren"


      Vroeger op de berg Sinaï, openbaarden de rook, de storm, de duisternis en het vuur (Ex 19,16v) de extreme toegeeflijkheid van God, en liet zien dat Degene die de Wet gaf, ontoegankelijk was... en dat de Schepper zich alleen liet kennen door zijn werken. Maar nu is alles vervuld van licht en schittering. Want de Maker en de Heer van alle dingen is uit de schoot van de Vader gekomen. Hij heeft zijn eigen verblijf niet verlaten, dat wil zeggen: zijn zetel in de schoot van de Vader, maar Hij is nedergedaald om met de slaven te zijn. Hij heeft de toestand van een dienaar aangenomen, en Hij is mens geworden in zijn natuur en zijn gedrag (Fil 2,7), opdat God, die onbegrijpelijk is voor de mensen, begrepen wordt. Door zichzelf en in zichzelf toont Hij de pracht van de goddelijke natuur.

      Vroeger had God de mens in eenheid met zijn genade gemaakt. Toen Hij de Geest van leven had ingeblazen bij de nieuwe mens die van klei gemaakt was, toen Hij hem het beste van zichzelf had gegeven, heeft Hij hem met zijn eigen beeld en gelijkenis vereerd (Gn 1,27). Hij heeft hem Eden gegeven als verblijfplaats en heeft van hem de nabije broer van de engelen gemaakt. Maar aangezien wij verward werden en het goddelijk beeld lieten verdwijnen onder de modder van onze ongeordende begeertes, is de Barmhartige een tweede verbond met ons aangegaan, veel zekerder en bijzonderder dan de eerste. Hij bleef in zijn goddelijke verhevenheid, maar aanvaardde ook wat onder Hem was, en schiep zelf de mens; Hij vermengde het archetype met het beeld, en nu toont Hij in haar zijn eigen schoonheid.

      Zijn gelaat straalt als de zon, want in zijn goddelijkheid wordt Hij geïdentificeerd met het immateriële licht ; daarom werd Hij de Zon van Gerechtigheid (Ml 3,20). Maar zijn kleding werd wit als sneeuw, want ze ontving de heerlijkheid door de bekleding en niet door vereniging, door relatie en niet van nature. En "een wolk bedekte hen met zijn schaduw", wat de straling van de Heilige Geest waarneembaar maakt.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

De commentaren zijn gesloten.