01-03-10

Patriarchale en Synodale Encycliek van Bartholomeüs I

Patriarchale en Synodale Encycliek  op de zondag van de Orthodoxie

(21 februari 2010)


 

BARTHOLOMEOS
 

Bartholomeus1

 

Bij Gods Genade

Aartsbisschop van Constantinopel-Het Nieuwe Rome

en Oecumenisch Patriarch

ten dienste van de volheid van de Kerk, Genade en Vrede

Van onze Heer en Heiland Jezus Christus 

Onze hoogst heilige orthodoxe Kerk herdenkt vandaag haar eigen feestdag en - vanaf deze historische en zwaarbeproefde zetel van het Oecumenisch Patriarchaat - richt de Moederkerk van Constantinopel haar zegen, liefde en zorg tot al haar trouwe en toegewijde geestelijke kinderen over de hele wereld, en nodigt hen uit te concelebreren in het gebed.

Gezegend zij de naam des Heren! Diegenen die doorheen de eeuwen hebben gepoogd de kerk te onderdrukken door middel van diverse, zichtbare en onzichtbare vervolgingen, die probeerden de kerk te vervalsen met hun ketterse leerstellingen, die de kerk tot zwijgen wilden brengen door haar stem en getuigenis te onderdrukken; zij allemaal bleven zonder succes . De wolken van martelaren, de tranen van de asceten en de gebeden van de heiligen beschermen de kerk geestelijk, terwijl de Trooster en de Geest der Waarheid haar leidt tot de volheid van de waarheid.

Vanuit haar plichts- en verantwoordelijkheidsbesef en in weerwil van vele hindernissen en problemen spant het Oecumenisch Patrairchaat zich als de Eersttronende Kerk van de orthodoxie in om de eenheid van de Orthodoxe Kerk te beschermen en te bevorderen, opdat wij met één stem en vanuit één hart het orthodoxe geloof van onze vaderen mogen belijden, ook in onze tijd. Immers, de Orthodoxie is geen museumschat die geconserveerd moet worden, het is een ademtocht van het leven die moet worden doorgegeven en tot alle mensen moet doordringen. Orthodoxie is altijd van nu, zolang wij haar uitdragen in nederigheid en haar interpreteren in het licht van de existentiële noden en de zoektocht van de mensheid in elke historische periode en culturele omstandigheden.

Hiertoe moet de Orthodoxie in een constante dialoog verkeren met de wereld. De Orthodoxe Kerk is niet bevreesd voor de dialoog, omdat de waarheid niet bang is voor dialoog. Bovendien, indien de Orthodoxie zich zou opsluiten en niet in dialoog zou treden met de buitenwereld, zou zij haar missie ontkrachten en niet langer de "katholieke" en "oecumenische" Kerk zijn. Zij zou daarentegen een introverte en zelfgenoegzame groepering worden, een "getto" aan de zijlijn van de geschiedenis. Dit is de reden waarom de grote kerkvaders nooit de dialoog met de geestelijke cultuur van hun tijd uit de weg gingen- ja zelfs niet met de heidense afgodsdienaars en filosofen van hun wereld -deze daarmee beïnvloeddend en transformerend, en leverden zo aan ons een werkelijk oecumenische kerk over.

Vandaag de dag is de Orthodoxie geroepen om de dialoog met de buitenwereld te blijven voeren, ten einde haar het getuigenis en de levengevende adem van ons geloof aan te bieden. Echter deze dialoog kan zich niet tot de buitenwereld uitstrekken alvorens hij niet eerst de christelijke wereld heeft doorlopen. Derhalve moeten wij om te beginnen als christenen onder elkaar praten om onze verschillen op te lossen, zodat ons getuigenis naar de wereld uiteindelijk geloofwaardig zal zijn. Onze inspanningen voor de vereniging van alle christenen is de wil en het gebod van onze Heer, die vóór Zijn Passie tot Zijn Vader bad "dat allen [namelijk Zijn discipelen] één mogen zijn, opdat de wereld gelooft, dat Gij mij gezonden hebt." (Johannes 17:21) Als de Heer zo'n strijd levert voor de eenheid van Zijn discipelen zouden wij dan onverschillig kunnen blijven over de eenheid van alle christenen? Dit zou een misdadig verraad en overtreding van Zijn goddelijke gebod betekenen.

Het is om deze redenen dat het Oecumenisch Patriarchaat, met instemming en participatie van alle lokale Orthodoxe Kerken, al tientallen jaren officiële Panorthodoxe theologische dialogen voert met de grootste christelijke kerken en confessies. Het doel van deze dialogen is om in een geest van liefde te bespreken wat christenen verdeelt, zowel in termen van het geloof als in termen van de organisatie en het leven van de Kerk.

Deze dialogen, samen met alle andere inspanningen voor vreedzame en broederlijke relaties van de Orthodoxe Kerk met andere christenen, wordt momenteel helaas op onaanvaardbaar fanatieke wijze aangevochten - althans volgens de normen van een echt orthodox ethos - door bepaalde kringen die zich als "zeloten" (ijveraars) en verdedigers van de orthodoxie afficheren. Alsof alle patriarchen en Heilige synoden van de Orthodoxe Kerken over de hele wereld, die met algemene stemmen besloten tot het voeren en ondersteunen van deze dialogen, niet orthodox waren. Maar deze tegenstanders van alle inspanningen voor het herstel van de eenheid onder de christenen stellen zich boven bisschoppelijke synoden van de Kerk, op het gevaar af zelfs schisma's binnen de Kerk  te veroorzaken.

In hun polemische argumentatie schrikken deze critici van het herstel van de eenheid onder de christenen er niet voor terug om de werkelijkheid te vervalsen ten einde onrust en verwarrring te zaaien onder de gelovigen. Zo verzwijgen zij het feit dat de theologische dialogen worden gevoerd met unanieme toestemming van alle Orthodoxe Kerken, en vallen alleen het Oecumenisch Patriarchaat hier op aan. Ze verspreiden valse geruchten als zou een unie tussen de rooms-katholieke en orthodoxe Kerken op handen zijn, terwijl ze goed weten dat de verschillen die besproken worden in deze theologische dialogen talrijk zijn en een langdurig debat vereisen; bovendien, eenwording wordt niet bepaald door theologische commissies, maar door Synodes. Zij beweren dat de Paus de orthodoxen wel zal onderwerpen, alleen omdat die laatsten de dialoog met de rooms-katholieken aangaan! Zij veroordelen diegenen die deze dialogen voeren als "ketters" en "verraders" van de orthodoxie, louter en alleen omdat zij praten met niet-orthodoxen en hen zo laten delen in de schat en de waarheid van ons orthodoxe geloof. Zij spreken neerbuigend over alle inspanningen voor verzoening tussen christenen en het herstel van hun eenheid als over de "pan-ketterij van de oecumene", zonder het minste bewijs dat de Orthodoxe Kerk in haar contacten met niet-orthodoxen de leerstellingen van de oecumenische concilies en de kerkvaders heeft verlaten.

Geliefde kinderen in de Heer, Orthodoxie heeft geen behoefte aan fanatisme of onverdraagzaamheid  om zichzelf te beschermen. Wie gelooft dat in de orthodoxie de waarheid is, hoeft niet bang te zijn voor dialoog, want de waarheid is nog nooit in gevaar gebracht door dialoog. En nu we in onze tijd zien hoe alle mensen ernaar streven hun geschillen via dialoog op te lossen, kan de Orthodoxie toch niet met intolerantie en extremisme te werk gaan? U moet het volste vertrouwen hebben in uw Moederkerk. De Moederkerk heeft immers het orthodoxe geloof door de eeuwen heen bewaard en zelfs naar andere landen overgebracht. In onze tijd vecht de Moederkerk er onder moeilijke omstandigheden voor om de Orthodoxie eerbiedwaardig en levend te houden in de gehele wereld.

Vanuit het Patriarchaat van Constantinopel, dit heilige Centrum van de Orthodoxie, omarmen wij u allen liefdevol en zegenen u vaderlijk, en bidden dat u in gezondheid de reis door de heilige periode van berouw en ascese moge doormaken die bekend als de Heilige en Grote Vasten. En dat u zodoende waardig moge worden de reine Passie en de glorieuze Verrijzenis van onze Heiland en Heer te vieren met alle trouwe orthodoxe christenen over de hele wereld.

Zondag van de Orthodoxie 2010

+ Bartholomeus van Constantinopel

10:54 Gepost in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.