10-05-10

Maximos de Belijder

Heiligenleven

Maximos de belijder

 

Maxime de belijder (+662)

Maximos de Belijder

Maximos werd de Belijder genoemd om de moed te onderlijnen met dewelke hij het lijden  moest ondergaan omwille van zijn doctrinele overtuigingen. Hij werd geboren te Constantinopel in 580 en, nadat hij secretaris aan het hof was geweest trok hij zich rond 613 terug om zich aan het monastieke leven te wijden. De perzische invasie die Constantinopel bedreigde leidde hem naar Creta, vervolgens naar Cyprus en tenslotte naar Afrika (632) Hij kwam tussenbeide in de controverse over de twee nature van Christus. Hij hield daarover in 645 een publiek debat tegen de bisschop van Constantinopel Pyrrhus. Om de monothelistische ketterij te bestrijden, organiseerde hij met paus Martinus Ie het 1e Concilie van Lateranen in 649. Maar Keizer Constantijn II liet hen beiden arresteren en naar Constantinopel overbrengen. De paus werd veroordeeld in 653 en in ballingschap gezonden naar Crimé waar hij twee jaar later stierf. Maximos werd weggevoerd naar Tracië, werd veroordeeld om gegeseld te worden en men sneed hem de tong af en het rechter hand. Tenslotte werd hij verbannen in de Caucasus, naar Lazica aan de zwarte zee, waar hij stierf in 662, meer dan tachtig jaar oud. Het concilie van Constantinopel van 680 herstelde de heilige Maximos en zijn leer in ere. Zijn gedachtenis werd terug in het licht gesteld door de theoloog Hans urs van Balthasar.

 Uit: Icônes et saints d'Orient.

 

De commentaren zijn gesloten.