17-05-10

Heiligenleven : Daniël de Styliet

Heiligenleven

De heilige Daniël de Styliet.

 

Daniël de styliet

De heilige Daniël de Styliet was één der eerste navolgers van de heilige Simeon de Styliet. Hij was geboren in de buurt van Samosate (Syrië) als de afgebeden vrucht na een lang kinderloos huwelijk. Toen hij 5 jaar oud was, brachten zijn ouders hem, volgens hun gelofte, naar het klooster terwijl hij nog niet gedoopt was, opdat hij tegelijk Christen en monnik zou worden. De hegoumen liet hem een van de boeken halen die daar lagen om voorgelezen te worden. De jongen  deed wat hem gezegd was en bracht het Boek Daniël mee : zo kreeg hij zijn naam.

Hij was nog te jong om als monnik te leven, daarom werd hij weer aan zijn ouders meegegeven en hij bleef bij hen tot hij 12 jaar was. Toen was de jonge Daniël niet meer te houden : hij liep weg naar het klooster en smeekte de hegoumen hem op te nemen en hij zei dat hij veel liever wilde sterven als hij het harde leven niet kon verdragen dan terug te gaan. Hij werd nu toegelaten maar mocht nog geen habijt dragen. Toen kwamen Daniëls ouders en zij overreedden de hegoumen de opname te vervroegen omdat de jongen hiertoe zo klaarblijkelijk was voorbestemd.

Daniël werd al spoedig de vertrouweling van de hegoumen en deze nam hem eens mee op reis naar Antiochië en, op verzoek van de jonge monnik, naar de heilige Simeon. Daar mocht hij de pilaar beklimmen en hij werd hartelijk verwelkomd en gezegend door de Styliet die met hem sprak over de liefde van God.

Daniël bleef in het klooster tot aan de dood van de hegoumen, maar toen de monniken hem daarna als diens opvolger wilden kiezen, vertrok hij naar Simeon de Styliet die hem een paar weken bij zich hield en toen wegzond. Daniël wilde toen de heilige plaatsen gaan bezoeken maar werd weerhouden door de oorlogstoestand in Palestina; daarom ging hij naar Constantinopel, in 452. Hij nam zijn intrek in een oude heidense tempel om rechtstreeks te strijden tegen de demonen die hier hun wijkplaats hadden, en verbleef daar negen jaar min of meer als een Dwaas om Christus. Toen werd hij gevonden door Sergios, de verzorger van de overleden Simeon de Styliet, die door hem met zijn mantia naar Constantinopel gezonden was.

Daniël had in deze jaren vrienden gemaakt onder de bewoners en één van hen bouwde nu een zuil voor hem op een heuvel bij de Bosforus. Daniël vestigde zich daarop terwijl Sergios hem diende zoals hij dat vroeger met Simeon had gedaan. De zuil werd spoedig een attractie voor vele nieuwsgierigen.Er werden ook allerlei zieken heengebracht en op de zuil gehesen, waar Daniël hun de handen oplegde en vaak genas. Ook Patriarch Gennadios, die Daniël al vanaf diens komst goed gezind was, liet zich op de zuil brengen en wijdde hem tot priester. Nu vierde Daniël de heilige Mysteriën op zijn zuil.

Toen hij eens verschillende dagen aan een sneeuwstorm was blootgesteld en daarna meer dood dan levend op zijn zuil verbleef, bouwde keizer Leo een forsere zuil met een hutje om zonodig in te schuilen. Ook liet de keizer, op Daniëls verzoek, de relieken van Simeon brengen welke in een kapelletje werden ondergebracht aan de voet van de zuil. Er kwamen leerlingen, er werden cellen gebouwd, en zo werd de grondslag gelegd voor het in latere tijden imposante klooster van de heilige Daniël.

Na de dood van keizer Leo kwam Basiliskos aan het bewind, die een edict uitvaardigde tegen het concilie van Chalcedon, en overal ketterse bisschoppen aanstelde. Er kwam een opstand onder leiding van patriarch Akakios. Daniël kwam op diens herhaald en steeds dringender verzoek van zijn zuil, en daar hij niet meer lopen kon, werd hij in een draagkoets toegevoegd aan de troepen die Basiliskos achtervolgden. Deze viel op den duur in hun handen en stierf in de gevangenis met vrouw en kind de hongerdood. Hij werd opgevolgd door Zeno die, evenals vroeger keizer Leo, niets ondernam zonder eerst Daniël te raadplegen.

Intussen was Daniël oud geworden. Hij schreef een laatste vermaning aan zijn monniken :

"Mijn kinderen en broeders - mijn kinderen omdat ik uw geestelijke vader ben; mijn broeders omdat God onze gemeenschappelijke Vader is - ik ga nu op weg naar onze gemeenschappelijke Vader. Ik houd teveel van u dan dat ik u zou achterlaten als wezen die treuren om het verlies van hun vader. Ik draag u daarom over aan de zorg van onze Hemelse Vader, Die zowel mij als u geschapen heeft; Die alles wat bestaat met wijsheid heeft gemaakt; Die hemelen heeft neergebogen om af te dalen; Die voor ons gestorven en verrezen is. Hij zal bij u wonen en voor alle kwaad behoeden...."

Voor de laatste maal vierde Daniël de Goddelijke Liturgie, buiten, in de koude winternacht, onder het schijnsel van de sterren. Enkele uren later was hij stervende, in aanwezigheid van de toegesnelde patriarch Eufemios.

Het was de 11e december van het jaar 493. Daniël was 84 jaar oud en werd begraven aan de voet van zijn zuil.

 

Uit : Heiligenleven voor elke dag - Uitg. Orthodox klooster Den Haag

De commentaren zijn gesloten.