05-07-10

Heilige Laurentius van Rome

Heiligenleven

 De Heilige Laurentius van Rome

Laurentius van Rome icoon 2

 

 Volgens zeggen moet hij rond het jaar 230 ergens in Spanje geboren zijn. Historisch gesproken is het zeker dat Laurentius een van de zeven diakens was van de stad Rome ten tijde van paus Sixtus II († 258; feest 6 augustus). Ingevolge een decreet van keizer Valerianus (253-260) werd hij - evenals vele andere kerkelijke ambtsdragers (bisschoppen, priesters, diakens, voorlezers enz.) - zonder enige vorm van proces onthoofd. Door de indrukwekkende wijze, waarop hij zijn marteldood onderging, bracht hij zijn gevangenbewaarder Hippolytus († 258; feest 13 augustus), Romanus Ostiarius en achttien andere soldaten en bewakers tot geloof in Christus.

De heilige Laurentius, was de diaken van paus Sixtus. Toen deze op weg was naar het executieveld, tijdens de vervolging van Veleriaan, kon Laurentius, die zich onder de samengestroomde menigte bevond, zijn tranen niet bedwingen en hij riep hem toe ;"Waarom laat ge mij achter, heilige Vader ? Gij behoort toch niet het offer op te dragen zonder uw diaken ?" Sixtus wendde zich tot hem met de woorden : "Mijn zoon, over drie dagen zul je mij volgen".

Men had vastgesteld dat Laurentius de schatbewaarder was van de kerk. Hij werd daarom gearresteerd met de opdracht het kerkbezit in te leveren. Laurentius vroeg een dag tijd om alles bijeen te brengen. Heel de nacht trok hij door de armste wijken van de stad om al wat in de kerk aanwezig was aan de behoeftigen uit te delen,en 's morgens verscheen hij voor het gerecht, gevolgd door een hele stoet van armen, kreupelen  en blinden. "Ziedaar de schatten van de kerk" zei hij.

Hij werd tot een gruwelijke dood veroordeeld : levend geroosterd te worden boven een klein vuur. Hij werd vastgebonden op het gloeiende rooster en leed zonder een enkele klacht te uiten. Integendeel, zijn gelaat straalde als dat van een engel, in innerlijke vreugde. Hij wist zelfs spottend tegen zijn beulen te zeggen : "Keer me maar om, deze kant is gaar".

Zo stierf hij op deze dag in het jaar 258. Hij werd begraven in de zandgroeve aan de Via Tiburtia, op het goed van de weduwe Cyriaca, naast de lichamen van de heilige Hippolytus en de priester Justinus. Zijn gedachtenis werd spoedig gevierd in alle delen van de Kerk als van de beroemste romeinse martelaar.

Met hem wordt herdacht de gevangenisbewaarder Hippolytus, die door de moed waarmee Laurentius de martelingen verduurd had, tot het inzicht van de waarheid was gekomen, en daarom eveneens ter dood was gebracht.

Kondakion :

Het goddelijk vuur brandde in uw hart, heeft het vuur der aardse gevoelens tot as verbrand. Gij zijt de standvastigheid der lijdenden, goddragende martelaar Laurentius. Tijdens de marteling hebt gij vol geloof geroepen : Niets kan mij scheiden van Christus' Liefde.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag . Uitg.orth.klooster  H. Johannes de doper - Den Haag

De commentaren zijn gesloten.