31-01-11

De heilige Theodosius de Grote

Heiligenleven

 

De heilige Theodosius de Grote

 

 

Theodosius de Grote1.jpg

Theodosius de Grote

 

De heilige Theodosius de Grote, de eerste Cenobiet. Als jongeman trok hij weg uit Cappadocië op bedevaart naar het Heilig Land, en ook om de beroemde woestijnvaders in Syrië te bezoeken. Zo kwam hij bij de heilige Semeon de Styliet, de Zuilbewoner, in de streek van Antiochië. Deze voorzegde hem dat  hij aan het hoofd van veel kloosters zou komen te staan om veel zielen aan de macht van de duivel te ontrukken. Theodosius geloofde daar niet in, want  heel zijn verlangen ging uit naar een geestelijk leven in volkomen eenzaamheid. Na een periode van opleiding leefde hij inderdaad geheel alleen in een grot bij een kleine oase, waar enkele dadelpalmen groeiden en waar wat groenten kon worden gekweekt. Bij de schaarse contacten met bezoekers bleek echter dat hij de gave van geestelijke leiding bezat, en toen hij, na lang aandringen van hun zijde, eenmaal enkelen van hen als leerling had aanvaard, was de toevloed van nieuwe zoekenden niet meer tegen te houden. Er ontstond een grote gemeenschap waarvoor Theodosius een kerk moest bouwen, verschillende monnikshuizen, een hospitaal en een groot gastenhuis. Zo ontstond het eerste klooster dat werd ingericht volgens de ideeën van de heilige Basilios, waarbij werd uitgegaan van een gemeenschappelijk leven. God zegende zichtbaar deze levenswijze, want hoewel de toekomst er vaak dreigend uitzag door de armoede van de grond die niet in staat was te voorzien in de behoeften van zulk een menigte broeders, nog vermeerderd door grote aantallen armen en pelgrims, werd het dreigend gebrek telkens weer afgewend door de gebeden van de heilige, waardoor de voorraden vaak op wonderbare wijze werden aangevuld. Veel monniken uit zijn klooster werden ook gekozen als bisschop, of als abten van andere kloosters, zodat de voorspelling van de heilige Simeon letterlijk in vervulling ging. Door dit alles werd Theodosius een man van gezag, ook op kerkelijk terrein, en speelde hij ook een beslissende rol in de strijd tegen de ketterijen van Eutyches en de Monofisieten. Daarom werd hij ook deer de keizer in ballingschap gezonden, maar deze gedwongen ontberingen konden zijn  lichaam niet breken dat door zoveel vrijwillige askese was gehard. Hij stierf, 105 jaar oud, in 529 en werd met grote eerbied begraven in de grot waarin hij zo lang had geleefd.

Uit: Heiligenleven voor elke dag. Uitg.Orthodox klooster Den Haag

 

De commentaren zijn gesloten.