30-04-17

Symeon de Nieuwe Theoloog : "Hij, die God heeft gezonden, spreekt de woorden van God"

border épa.jpg

Simeon de Nieuwe theoloog.jpg

Symeon de Nieuwe Theoloog

 

Simeon de Nieuwe Theoloog (ca 949-1022), Griekse monnik  :

 

"Hij, die God heeft gezonden, spreekt de woorden van God"

De Heer heeft tegen ons gezegd: "Doorgrond de Schrift" (Joh 5,39). Doorgrond het dus en onthoud met veel precisie en veel geloof wat de Schrift zegt. Op die wijze kent u duidelijk de wil van God en zult u in staat zijn om het goede van het kwade te onderscheiden, zonder u te vergissen, in plaats van te luisteren naar zomaar een geest en meegenomen te worden door schadelijke gedachten.

Wees er zeker van, zusters en broeders, dat niets zo gunstig voor uw heil is als het beoefenen van de goddelijke voorschriften van de Heer... We hebben altijd veel vrees, geduld en volharding in het gebed nodig, opdat ons de betekenis van een woord van de Meester geopenbaard wordt, opdat wij de grote verborgen mysteriën zullen kennen tot in de kleinste woorden, en opdat we klaar zijn om ons leven te geven voor een klein teken, een jota, van de geboden van God (cf Mt 5,18).

Want het woord van God is als een tweesnijdend zwaard (Heb 4,12) die de ziel bijsnijdt en elke begeerte en alle instincten van het vlees wegsnijdt. Nog meer dan dat wordt ze ook een brandend vuur (Jr 20,9) als ze het vuur in onze ziel oprakelt, als ze ons alle droefheden van het leven minacht en de beproevingen als vreugde beschouwt (Jac 1,2), als, tegenover de dood waar alle andere mensen beducht voor zijn, zij ons er naar laat verlangen en het leven laat omhelzen door ons het middel te geven om er te komen.

www.dagelijksevangelie.org

 

5654501d51bab6160439b066e31f7c99.jpg

27-04-17

3e zondag na Pasen : de myrondraagsters

ZONDAG VAN DE MYRONDRAAGSTERS

en de heilige Jozef van Arimathea

3e zondag na Pasen

gview4.png

myrondraagsters bij het graf van Jezus.jpg

De myrondraagsters

Jozef van Arimathea23.jpg

Jozef van Arimathea

 

Lezingen van de zondag :

 

Apostellezing:

Handelingen,6, 1-7

Zeven medewerkers gekozen; groei van de gemeente
In die dagen, toen het aantal leerlingen steeds groter werd, begonnen de hellenisten te mopperen op de Hebreeën; ze vonden dat hun weduwen bij de dagelijkse ondersteuning* werden achtergesteld. De twaalf riepen daarop de hele groep leerlingen bij elkaar en zeiden: 'Het is onverantwoord dat wij het woord van God verwaarlozen om te kunnen zorgen voor de ondersteuning. Zie daarom uit, broeders, naar zeven personen uit jullie midden, die goed bekend staan, vol van de Geest en van wijsheid. Hen zullen wij dan met deze taak belasten, terwijl wíj ons blijven toeleggen op het gebed en de bediening van het woord.' De hele groep stemde met dit voorstel in. Zij kozen Stefanus, een man vol geloof en heilige Geest, en verder Filippus, Prochorus, Nikanor, Timon, Parmenas en Nikolaüs, een proseliet uit Antiochië. Ze droegen hen voor aan de apostelen, en die legden hun na gebed de handen op.
Het woord van God bleef zich verbreiden; het aantal leerlingen in Jeruzalem werd nog veel groter, en ook een grote groep priesters aanvaardde het geloof.

Evangelie :

Marcus 15,43 - 16,8

de dag vóór de sabbat - durfde Jozef van Arimatea, een vooraanstaand lid van de raad, die zelf ook leefde in de verwachting van het koninkrijk van God, het aan om naar Pilatus te gaan en het lichaam van Jezus te vragen. Pilatus was verbaasd dat Hij al dood zou zijn, en hij riep de centurio bij zich en vroeg hem of Hij al gestorven was. Toen hij dat van de centurio vernomen had, gaf hij het lijk aan Jozef. Deze kocht een linnen doek, nam Hem van het kruis af, en wikkelde Hem in het linnen; hij legde Hem in een graf dat in de rots was uitgehouwen, en hij rolde een steen voor de ingang van het graf.

De vrouwen bij het graf
Toen de sabbat voorbij was, kochten Maria van Magdala, Maria van Jakobus, en Salome kruiden om Hem te gaan zalven. In alle vroegte op de eerste dag van de week gingen ze na zonsopgang naar het graf. Ze zeiden tegen elkaar: 'Wie zal voor ons de steen bij de ingang van het graf wegrollen?' Toen ze opkeken, zagen ze dat de steen weggerold was; hij was overigens buitengewoon groot. Toen ze het graf binnengingen, zagen ze rechts een jongeman zitten met een wit kleed om, en ze schrokken hevig. Maar hij zei hun: 'Schrik niet. U zoekt Jezus van Nazaret, die gekruisigd is. Hij is tot leven gewekt, Hij is niet hier. Kijk, hier is de plaats waar ze Hem neergelegd hadden. Maar ga tegen zijn leerlingen en tegen Petrus* zeggen: "Hij gaat u voor naar Galilea. Daar zult u Hem zien, zoals Hij u gezegd heeft." ' Ze vluchtten naar buiten, van het graf weg, bevend van angst en buiten zichzelf. Ze zeiden niemand iets, want ze waren bang.

 

TROPARION :


De rechtvaardige Jozef nam Uw allerzuiverste Lichaam van het Kruis. Hij wikkelde het met zuivere specerijen in een zuiver linnen doek; daarna legde hij Het in een nieuw graf. Maar Gij, Heer, zijt opgestaan op de derde dag en schenkt aan de wereld de grote genade.


Eer ...nu...


De Engel bij het graf riep tot de Myrondraagsters : Myron past voor gestorvenen. Christus echter bleef vrij van bederf. Roept daarom luide : "de Heer is opgestaan en schenkt aan de wereld de grote genade.


KONDAKION :


Toen Gij tot de Myrondraagsters het ‘verheug u' riep, kwam er een eind aan de klacht van de Voormoeder Eva, door Uw Opstanding, Christus God. En Gij hebt aan Uw Apostelen bevolen om te verkondigen : De Verlosser is opgestaan uit het graf.

 

Wat betekent Myron en Myrondraagsters ?

Myron betekent ‘geur'. Het is een geurige en zeer kostbare olie. Rijke mensen lieten er hun doden mee inwrijven. Samen met andere kruiden balsemde men het lichaam, zodat het kon bewaard blijven. De Myron zorgde voor een aangename geur.

Myron wordt ook voor veel andere gelegenheden gebruikt : doopsel , Myronzalving (vormsel), inwijding altaar van een nieuwe Kerk , bij een wijding enz...

Olie maakt ook sterk, soepel :

Bijvoorbeeld bij Aaron. Dan druipte de olie over zijn baard tot op zijn kleed. Het moest hem sterken om zijn hogepriesterschap te kunnen dragen.

Myrondraagsters : dat zijn dan de vrouwen die aan het graf aankwamen om Jezus lichaam met Myron in te wrijven.

Myron heeft ook nog voor de Kerk een andere betekenis voor ogen : het wordt gewijd door de bisschop. In feite heeft elke autokefale kerk (is elke Kerk die zelf zijn opvolgers kiest : bv. het Patriarchaat van Constantinopel, de Kerk van Griekenland , enz...) het recht om zelf de Myron te wijden, maar bijna alle kerken betrekken het uit Constantinopel. Dat doen ze om de éénheid van de Orthodoxie aan te tonen. In elke plaatselijke Kerk wordt dus Myron gebruikt die van dezelfde hoofdkerk afkomstig is.

De myronzalving noemt men ook : CHRISMATIE : de grote zalving door de Heilige Geest om kracht en sterkte in het geloof.

 

tekst ç!è.jpg

 

placide Deseill :Het spirituele leven

border gege.jpg

Het spirituele leven

Door

Archimandriet Placide Deseille

Het fundament van ons leven in Christus is het doopsel. Wanneer wij dit sacrament ontvangen, ontvangen wij de genade van de Heilige Geest. Het verspreidt in ons een licht en een innerlijke kracht die ons in staat stelt te breken met het kwaad, om de bekoringen van het egoïsme te verwerpen, de geest van genot en heerschappij. Het is in deze zin dat het doopsel ons doet sterven aan de zonde en ons doet verrijzen met Christus tot een nieuw leven.

Maar het doopsel deelt ons dit nieuw leven niet mee in haar uiteindelijke staat, in haar volle rijpheid. Het geeft ons alleen de kiem, en dit zaad neergelegd in onze harten kan slechts groeien en zich ontwikkelen indien wij er onze vrije bijdrage toe leveren.

Het doopsel laat in ons een neiging voor het genot en de egoïstische voldoening voortbestaan. Het is dus nodig dat wij luisteren naar het Woord van God zoals het ons door de Kerk is overgeleverd en door onze gebeden de Heer smeken om ons ter hulp te komen. Dan zullen wij onze slechte neigingen kunnen beheersen om te gehoorzamen aan dat wat God ons vraagt, zelfs indien wij er de smaak ervan niet aanvoelen noch de lust. Immers, in dit stadium van het spirituele leven kunnen wij nog niet het bewustzijn hebben van dit nieuwe leven dat in ons verblijf houdt, wij kunnen nog niet op een duidelijke wijze de smaak voor het goede begrijpen, de aantrekkingskracht voor de dingen van hierboven. Het ontwaken van deze "spirituele gevoeligheid" is een gave van God en wordt slechts verleend aan hen die lange tijd een "onzichtbare strijd" hebben geleverd. In afwachting kan alleen het geloof en het Woord van God ons toestaan om met zekerheid datgene te kennen wat goed is en wat kwaad is. De genade komt ons op een reële wijze te hulp, maar wij "voelen" het nog niet. Wij zijn overigens niet aan onszelf overgelaten in het begrijpen van het Woord van God. Het is immers niet datgene wat wij uit onszelf kennen, dat wat wij aanvoelen of het ons bevalt of ons goed lijkt, dat noodzakelijk waar en goed is. De waarheid openbaart zich slechts aan hen die verenigd zijn in de liefde, aan hen die samen slechts één hart en één geest hebben in Christus. Met andere woorden : het is alleen de Kerk die het Woord van God van haar Heer kan verstaan, in het licht van de Heilige Geest. Wanneer alle christenen gedurende de eeuwen en op de verschillende plaatsen, op een bepaalde wijze het Woord van God hebben begrepen en er op een beslissende wijze de eisen ervan in eensgezindheid hebben ervaren, dan is dit een teken dat de Heilige geest aan het werk is, dat het verstaan van het Woord dat aan de Kerk is overgeleverd van Hem komt. Er zich van verwijderen om zijn eigen opinie te volgen, of deze van een afzonderlijke groep, zou zondigen betekenen tegenover de liefde, het zou een "spirituele broedermoord" zijn .

Laat ons niet geloven dat er in de schoot van het Godsvolk een "evolutie van de gewoontes" zou bestaan die datgene wat "door allen en overal" in de Kerk geleerd is als voorbijgestreefd en ouderwets zou zijn. Wanneer het gaat over fundamentele punten zoals bijvoorbeeld, de noodzaak van het gebed, de betekenis van het vasten, de christelijke opvatting van het huwelijk en het seksuele leven, het absolute respect en de liefde voor elke menselijke persoon, de weigering van abortus, de euthanasie en het racisme kunnen wij zeggen dat er alleen gedragingen zijn die christelijk zijn en gedragingen die het niet zijn, dit geldt zelfs voor een redelijk groot aantal mensen die zichzelf christenen noemen of geloven dit te zijn . Het christendom kent geen willekeurige verboden noch "taboe's"; maar er bestaat een manier van leven die overeenstemt met het zaad van het goddelijk leven dat wij ontvingen bij het doopsel, dat eruit voortvloeit en helpt om het te ontwikkelen, en een manier van leven die het doodt.

Zeker, de christen blijft een zondaar. Maar voor de zonde bestaat een remedie : het berouw. Indien wij onze zonde erkennen, als wij ze in het diepste van onszelf betreuren, indien wij de goddelijke vergeving afsmeken, indien wij ons daadwerkelijk inspannen om ons te bekeren, dan zal God ons te hulp komen en ons vergeven. Maar als wij ons proberen te rechtvaardigen..als wij het kwade "goed" noemen en het goede "kwaad" dan sluiten wij ons van het berouw af, dan begaan wij de zonde tegen de Geest.

In de Kerk is er geen verschil tussen "moraal" en "spiritualiteit", er wordt geen minimumeis opgelegd aan allen en geen buitengewone eisen die het privilege zouden zijn van een elite. De Heer zegt tot allen "Wees volmaakt zoals uw hemelse Vader volmaakt is". De volle ontwikkeling van ons leven als zonen van God en leden van de Kerk dat begonnen is bij het doopsel is de wet van elk christelijk leven. Het is geen wet die ons van buitenaf zou worden opgelegd, een wet geschreven op stenen tafels zoals ze werden gegeven aan Mozes, het is een wet die ingeschreven staat in onze harten door de Heilige Geest van liefde dat ons werd gegeven. In zekere mate verschillen de middelen om dit in de praktijk om te zetten volgens zijn levenssituatie en persoonlijke voorwaarden die de zijne zijn; maar het doel is hetzelfde voor allen : getransfigureerde mensen te zijn door de kracht van de Heilige Geest, naar het beeld van de enige Zoon.

Vertaling : Kris Biesbroeck

10:12 Gepost in theologie | Permalink | Commentaren (0)

26-04-17

Justinus : De eerste historische getuigenis van de christelijke doop, in Rome in het midden van de tweede eeuw

 

border tsts (2).jpg

H. Justinus (ca. 100-160), filosoof, martelaar
Eerste Apologie )

 

justinus filosoof.jpg

Justinus filosoof

 

De eerste historische getuigenis van de christelijke doop, in Rome in het midden van de tweede eeuw

 

Als wij door Christus tot nieuwe mensen zijn geschapen, wijden wij ons aan God toe. Over het verloop van deze toewijding wil ik hier handelen. Allen die met vaste overtuiging geloven in de waarheid van onze christelijke leer en verkondiging, moeten de belofte doen dat zij daarnaar willen leven. Ter voorbereiding daartoe leren wij hen door gebed en vasten God om vergeving te vragen voor hun vroegere zonden, terwijl wij met hen mee bidden en vasten. Vervolgens worden zij door ons naar een plaats gebracht waar water is. Daar worden zij in een soort wedergeboorte, zoals ook wij zelf herboren zijn, opnieuw geboren. Want in de naam van God de Vader en Heer van het heelal, en van onze Zaligmaker Jezus Christus, en van de heilige Geest ondergaan zij daar de afwassing met water.

Christus heeft immers gezegd: “Als u niet herboren wordt, kunt u het rijk der hemelen niet binnengaan”. Dit kan onmogelijk betekenen dat wie eenmaal geboren is, in de schoot van zijn moeder moet terugkeren: dat is voor iedereen duidelijk. Door de profeet Jesaja is beschreven hoe zij die gezondigd hebben en boete doen, voortaan de zonden kunnen vermijden. Aldus heeft hij gesproken: “Wast u, reinigt u! Uit mijn ogen met uw misdaden! Houdt op met kwaad doen. Leer liever het goede te doen... Kom, laat ons de zaak afhandelen, zegt God de Heer. Zouden uw zonden die als scharlaken zijn, wit kunnen worden als sneeuw? ... (Jes. 1,16v). Van de apostelen hebben wij hierbij de volgende verklaring gekregen. Bij onze natuurlijke geboorte zijn wij, buiten ons medeweten en buiten onze wil, verwekt uit menselijk zaad, door de gemeenschap van onze ouders. ... Wij willen echter geen kinderen van dwang en onwetendheid blijven, maar kinderen van vrijheid en kennis worden en vergeving verkrijgen van vroeger bedreven zonden. Daarom wordt in het doopwater over de mens die gekozen heeft voor de wedergeboorte en berouw betoont over zijn zonden, de naam van God, de Vader en Heer van het heelal, uitgesproken. Alleen deze Naam wordt gebruikt door degene die de dopeling naar het badwater leidt. Want een andere naam voor de onnoembare God kan niemand uitspreken...

Dit waterbad wordt ‘verlichting' genoemd, omdat zij die deze ervaring ondergaan, geestelijk worden verlicht. Ook in de naam van Jezus Christus die gekruisigd is onder Pontius Pilatus, en in de naam van de heilige Geest die door de profeten alles over Jezus vooraf heeft verkondigd, wordt de mens die verlicht wordt, gedoopt.

www.dagelijksevangelie.org

bezinning psalm 62

tekst 1 (2).jpg

24-04-17

heiligenleven : de heilige Arsenii van Tver

border a14.jpg

HEILIGENLEVEN

 

De heilige Arsenii bisschop van Twer

 

Arsenios bisschop van Tver.jpg

Heilige Arsenii bisschop van Twer

 

De heilige Arsenii, bisschop van Twer, zijn geboortestad. Na de dood van zijn ouders had hij al zijn bezittingen weggeschonken aan de armen en was monnik geworden in het Holenklooster van Kiev. Hij bekleedde daar verschillende bedieningen die hij bijzonder zorgvuldig waarnam in strikte gehoorzaamheid en echte ootmoed. Hij was een groot kenner van de kerkelijke wetten maar vooral van de Heilige Schrift. Verder was hij altijd bezig en nooit zonder werk. Dit trok de aandacht van de metropoliet van Kiev, de heilige Kyprianos, die hem hiërodiaken wijdde. Hij maakte hem tot zijn secretaris en nam hem mee op zijn kerkelijke inspectietochten. Hij stelde hem ook aan tot zijn zaakwaarnemer wanneer hij zelf afwezig was.
Intussen was in Twer grote onenigheid ontstaan tussen de daar zetelende bisschop ende groothertog. Er kwam daar een synode van bisschoppen bijeen om de zaak te beoordelen, maar men slaagde er niet in de vrede te herstellen. De bisschop werd toen afgezet en Arsenii werd gekozen in diens plaats, hoewel hij zich daar sterk tegen verzette, zowel uit ootmoed als omdat deze toestand van twist hem in het geheel niet aanstond. Maar met vereende krachten haalde men hem over en in 1390 werd hij bisschop gewijd door drie metropolieten en vier bisschoppen.
De eerste jaren van zijn bestuur waren geheel gewijd aan het bijleggen van de twisten in het Twer-gouvernement, en het herstel van de onderlinge liefde, eenheid en eensgezindheid. Meer dan diplomatiek overleg droeg hiertoe bij zijn gloedvolle verkondiging van het Evangelie. Met vaderlijke warmte ontving hij allen die hem bezochten en voortdurend vermaande hij allen in de heilige diensten. En nooit liet hij iemand vertrekken zonder een troostend of opwekkend woord.
Hij ondersteunde zijn werk en zijn gebed door een steeds ascetischer leven, om zijn vlees geheel te onderwerpen aan de geest, maar tegelijk kwam er een steeds grotere warmte in zijn omgang met de armen, die hij bijstonden beschermde. Hij leefde zo mee met hun noden dat verschillende wanhopige zieken genazen door zijn gebed.
Ook aanvaardde hij zijn verantwoordelijkheden in het geheel van de kerk: hij nam deel aan bisschopswijdingen en aan concilies in Moskou waar opgetreden werd tegen ketterse leerstellingen. Maar vooral zette hij zich in voor de bouw en het herstel van kerken. Het was de tijd dat de houten kerken vervangen werden door stenen gebouwen. Want hoe schoon de houtbouw ook was, die kerken waren te gevaarlijk door het grote brandrisico, al was het maar door blikseminslag.
Onder zijn leiding kwam ook de bouw van het Heilige Sabbas-klooster van Twer tot stand in 1397-1398, dat een van de voornaamste verbindingsschakels was met de berg Athos. En een grote groep geleerden uit dit klooster werkte in de grote Laura van de heilige Athanasios aan de vertaling van de liturgische teksten.
Het was ook de tijd van de in Rusland opkomende hesychastische beweging gemarkeerd door figuren als de heilige Sergios van Radonesj, en bisschop Arsenii steunde deze geestelijke opbloei waar hij maar kon, zodat Twer een geestelijk centrum werd in het gouvernement.
Dit alles versterkte natuurlijk ook het geestelijk gezag van Arsenii, zodat hem steeds verering ten deel viel. Om zich zijn eigen sterflijkheid en de betrekkelijkheid van al onze aardse verrichtingen voor ogen te stellen, liet hij een grote steenklomp in zijn cel brengen, waarin hij zelf zijn sarcofaag uithieuw, en waarin hij ook begraven werd. Hij stierf in het jaar 1409.

 

bijbeltekst_5_2.jpg

Gregorios van Narek

border bbed (2).jpg

H. Gregorius van Narek (ca. 944- ca. 1010), monnik en Armeens dichter : 

 

 Gregorius van Narek2.jpg

 Gregorius van Narek

 

U hebt met kracht gevochten voor mijn redding...

 

Barmhartige God, die vol medelijden bent en een vriend van de mensen (Wijsh 9,1)... Als U spreekt, is niets onmogelijk, zelfs datgene dat onmogelijk leek voor onze geest: U geeft een heerlijke vrucht terug in ruil voor de harde doornen van dit leven...

Heer Jezus Christus, adem van ons leven (Klaagl 4,20) en schittering van onze schoonheid..., licht en gever van licht, U hebt geen plezier in het kwade, U wilt niet dat een mens verloren gaat, U wenst nooit de dood (Ez 18,32). U bent niet onrustig door zorgen en ook niet onderworpen aan woede; U bent niet wisselvallig in uw liefde, noch veranderlijk in uw barmhartigheid; U verandert nooit in uw goedheid. U keert uw rug niet toe, U keert uw gelaat niet af, maar U bent geheel licht en welwillend om te redden. Als U wilt vergeven, kunt U dat; als U wilt genezen, bent U daartoe machtig; als U wilt bezielen, bent U daartoe in staat; als U genade wilt geven, bent U overvloedig; als U de gezondheid terug wilt geven, bent U bedreven... Wanneer U wilt vernieuwen, bent U de Schepper; wanneer U wilt verrijzen, bent U God... Wanneer, voordat we het U zelfs vragen, U uw hand uit zult reiken, U hebt geen enkel tekort... Als U me zekerheid wilt geven, wanneer ik wankel ben, bent U de rots; als U me te drinken wilt geven, bent U de bron; als U wilt openbaren wat verborgen is, bent U het licht.

U hebt met kracht gevochten voor mijn redding..., U hebt alle lijden van de straffen, die wij verdiend hebben, op uw onschuldig lichaam genomen, opdat, door het voorbeeld te worden, U door een barmhartige handeling toont dat U ons draagt.

 

Christus met TEKST.jpg

23-04-17

heiligenleven : de heilige Dositheos

border5825.jpg

Heiligenleven

De heilige Dositheos

 

 

Dositheos heilige.jpg

De heilige Dositheos was page bij een generaal van het byzantijnse leger, in het begin van de zesde eeuw. Hij was een aardige jongen en maakte deel uit van een gezin dat klaarblijkelijk maar heel oppervlakkig christen was, want hij had nog nooit iets over God en het eeuwige leven gehoord. Wel had hij horen spreken over de stad Jeruzalem en hij was nieuwsgierig geworden, en op zijn verzoek gaf de generaal hem mee aan een van zijn vrienden die van plan was de heilige plaatsen te bezoeken. Zo kwam hij ook in de kerk die in Gethsemane was gebouwd. In de narthex bevond zich een uitbeelding van de hel. Dositheos was door dat merkwaardige schouwspel zeer getroffen en hij keek er vol aandacht naar. Plotseling stond er naast hem een statige vrouw, in purper gekleed, die hem uitleg gaf over het lot der verdoemden. Dositheos werd angstig en vroeg hoe hij aan zulk een lot kon ontkomen. De vrouw zeide hem: ‘Vast, eet geen vlees, en bid onophoudelijk’, waarna zij verdwenen was.
De jongen hield zich daaraan, maar toen de soldaten uit het gezelschap hem zo zagen leven, zeiden ze: ‘Zoiets past niet in de wereld, dan moet je in een klooster zijn’. En ofschoon Dositheos geen flauw idee had wat een klooster was, vroeg hij daarheen gebracht te worden. En zo kwam hij terecht in het klooster van Seridos bij Gaza, in het zuiden van Palestina.
Abt Seridos vond het een nogal twijfelachtig geval, maar hij stelde hem in handen van de toen nog jonge, heilige Dorotheos, die aan het hoofd stond van de ziekenafdeling. Deze zag de onschuld en de goede wil van Dositheos en werkte heel geleidelijk aan zijn opvoeding. Hij liet hem helpen bij de ziekenverzorging, een afdeling die een aantal monniken volkomen in beslag nam. De zware ascese van weinig afwisselend en zelden eten, met daarbij het gebrek aan voldoende nachtrust door de diensten en de persoonlijke nachtwaken, waren oorzaak van veel ziekten onder de monniken. Dositheos deed dit werk met hart en ziel en was slechts af en toe bitter bedroefd wanneer hij zich door een lastige zieke tot ongeduld had laten verleiden.
Maar wat Dorotheos vooral in hem wilde bereiken was het volkomen verzaken aan de eigen wil, het blijmoedig volbrengen van alles wat hem werd opgedragen en het nooit iets voor zichzelf zoeken. Daar worden enige typerende voorbeelden van opgenoemd in zijn levensverhaal. Toen hij een mantel nodig had, gaf Dorotheos hem een oude, en de handige Dositheos verstelde deze zo netjes dat die weer als nieuw leek. Toen kreeg hij opdracht die aan een zieke te geven. En dat deed de jongen, zonder enig blijk van protest of wrevel. En dat niet slechts eens, maar herhaalde malen achter elkaar.
Deze volkomen overgave bracht hem rechtstreeks tot een grote volmaaktheid. In het vijfde jaar van zijn kloosterleven liep hij een tuberculeuze besmetting op van een bijzonder kwaadaardig type, zodat zijn gezondheidstoestand met grote snelheid achteruit ging. Een tijdlang kon hij nog het Jezusgebed zeggen tot hij ook daarvoor te zwak werd. Zijn aan alle kanten pijnlijk lichaam moest in een laken gedragen worden. Hij kon nog alleen maar innerlijk zich in Christus’ tegenwoordigheid stellen. Tenslotte werd hij zo door uitputting overmand dat hij verlof vroeg om te mogen sterven. Maar zijn geestelijke vader maande hem aan geduld te hebben en vol te houden, en pas na enkele dagen, toen Dositheos zei dat hij niet meer kon, en aan het einde van zijn krachten was, liet de grote oudvader Barsanoefios hem zeggen: ‘Ga in vrede, neem plaats bij de Heilige Drie-eenheid en bid voor ons’.
Zo was hij door zijn bewonderenswaardige levenswijze van volkomen overgave, zonder dat hij enige opvallende daad of ascese had verricht, in enkele jaren gegroeid tot een grote graad van heiligheid.

'heiligen voor elke dag' orth klooster Den Haag

 

78bf445cfe285a69cffdea61c08d337e.jpg

 

 

22-04-17

Thomaszondag

border a21.jpg

 

2e zondag na Pasen

 

THOMASZONDAG

 

feestdag van de heilige Gregorius de Grote



ongelovige THOMAS.jpg

Het verhaal ,van de apostel Thomas

 

LEZINGEN :

Handelingen 5,12-20 :

5,[12] Door de handen van de apostelen gebeurden er vele tekenen en wonderen onder het volk. Eensgezind bevonden zij zich allen in de Zuilengang van Salomo. [13] Geen buitenstaander durfde zich met hen in te laten, maar het volk sprak met grote waardering over hen. [14] Steeds weer sloten zich mensen aan die in de Heer geloofden, grote groepen mannen en vrouwen; [15] zelfs droeg men de zieken de straat op en legde hen daar neer op een bed of een matras, in de hoop dat wanneer Petrus voorbijkwam in ieder geval zijn schaduw* op een van hen zou vallen. [16] Ook de bevolking uit de steden rondom Jeruzalem stroomde in groten getale toe; ze brachten zieken mee en mensen die te lijden hadden van onreine geesten, en allen werden genezen.

Hernieuwd optreden tegen de apostelen deert hen niet
[17] De hogepriester echter en heel zijn aanhang, de partij van de sadduceeën, werden vervuld met jaloezie; [18] ze arresteerden de apostelen en zetten hen in de stadsgevangenis. [19] Maar een engel van de Heer opende 's nachts de deuren van de gevangenis, bracht hen naar buiten en zei: [20] 'Jullie moeten weer naar de tempel gaan om aan het volk het nieuwe leven* te verkondigen.'

 

( Gregorius de Grote :Handelingen 12,1-11 :
12 ,1 Omstreeks die tijd legde koning Herodes de hand op enkele leden van de Kerk om hen te mishandelen. 2Jakobus, de broer van Johannes, liet hij met het zwaard ter dood brengen. 3Omdat hij bemerkte dat dit de Joden aangenaam was, liet hij ook nog Petrus gevangen nemen. Het was juist in de dagen van het ongedesemde brood. 4Toen hij hem in handen had gekregen, wierp hij hem in de gevangenis en liet hem bewaken door vier groepen soldaten, elk van vier man. Het was zijn bedoeling Petrus na het paasfeest voor het volk te leiden. 5Terwijl Petrus in de gevangenis zat, werd door de Kerk vurig voor hem tot God gebeden. 6In de nacht voordat Herodes hem wilde laten voorleiden, lag Petrus met twee kettingen vastgebonden te slapen tussen twee soldaten, terwijl ook voor de poort van de gevangenis wacht werd gehouden. 7Opeens stond een engel des Heren bij hem en was de cel hel verlicht. Hij stootte Petrus in de zij, wekte hem en sprak: “Sta vlug op.” Meteen vielen de kettingen van zijn handen. 8Vervolgens zei de engel: “Doe uw gordel om en bind uw sandalen onder.” Petrus deed het. De engel hernam: “Sla uw mantel om en volg mij.” 9Hij ging mee naar buiten zonder nog te beseffen dat het werkelijkheid was wat de engel deed; hij meende een visioen te zien. 10Zij passeerden de eerste en de tweede wacht en kwamen aan de ijzeren poort die toegang gaf tot de stad; deze ging vanzelf voor hen open. Zij traden naar buiten, liepen een straat ver en eensklaps was de engel verdwenen. 11Toen kwam Petrus tot zichzelf en zei: “Nu weet ik zeker, dat de Heer zijn engel heeft gezonden en mij heeft ontrukt aan de macht van Herodes en alles wat het volk der Joden verwachtte.”)

 

Evangelie :

Johannes 20,19-31:

Verschijning aan de leerlingen
[19] Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar. Hoewel de deur op slot was uit vrees voor de Joden, kwam Jezus. Ineens stond Hij in hun midden en zei: 'Vrede!' [20] Na* deze groet toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde. Vreugde vervulde de leerlingen toen ze de Heer zagen. [21] 'Vrede', zei Jezus nogmaals. 'Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik jullie.' [22] Na deze woorden ademde* Hij over hen. 'Ontvang de heilige Geest', zei Hij. [23] 'Als jullie iemand zijn zonden vergeven*, dan zijn ze ook vergeven; als jullie ze niet vergeven, dan blijven ze behouden.'

Jezus en Tomas
[24] Tomas, een van de twaalf, ook Didymus genaamd, was er niet bij toen Jezus kwam. [25] De andere leerlingen vertelden hem: 'We hebben de Heer gezien.' Maar hij zei: 'Ik wil zijn handen zien, met de gaten van de spijkers erin; ik wil ze met mijn vingers voelen. Ik wil met mijn hand de opening in zijn zijde voelen. Anders geloof ik niet.'
[26] Acht* dagen later waren de leerlingen weer bijeen, en nu was Tomas erbij. Hoewel de deur op slot was, kwam Jezus. Ineens stond Hij in hun midden en zei: 'Vrede!' [27] Vervolgens richtte Hij zich tot Tomas: 'Kijk maar, hier zijn mijn handen; kom nu maar met je vinger. En kom met je hand om de opening in mijn zijde te voelen. Wees niet langer ongelovig, maar gelovig.' [28] Hierop zei Tomas: 'Mijn Heer! Mijn God!' [29] Jezus zei: 'Omdat* je Me gezien hebt geloof je? Gelukkig zij die zonder gezien te hebben toch tot geloof komen.'

Bedoeling van dit boek
[30] Nog veel andere tekenen heeft Jezus voor de ogen van zijn leerlingen verricht, die niet in dit boek zijn neergeschreven. [31] Die welke u hier vindt, zijn neergeschreven opdat u zult geloven dat Jezus de Messias is, de Zoon van God, en opdat u door te geloven leven zult bezitten in zijn naam.

 

Thomas apostel Marcus basilica Venetië.jpg

st .Thomas : St. Marcus basiliek Venetië

 

thomas apostel 3  Dürer Albrecht 1514.jpg

St.Thomas : Albrecht Dürer

 

thomas apostel6.jpg

 

 

Thomas coptisch.jpg

St.Thomas - Coptische icoon

 

border a10.jpg

 

20-04-17

Gregorius de Grote : "Maar hun ogen waren bevangen, zodat ze Hem niet erkenden"

border123.jpg

H. Gregorius de Grote (ca. 540-604), paus en kerkleraar 

Homilie 23 over het Evangelie

Gregorius de grote8.jpg

"Maar hun ogen waren bevangen, zodat ze Hem niet erkenden"

Beste broeders en zusters, zojuist hebt u gehoord dat twee leerlingen van Jezus onderweg waren en dat ze over Hem spraken zonder in Hem te geloven. De Heer is verschenen, zonder zich echter aan hen te tonen in een vorm waardoor ze Hem konden herkennen. De Heer heeft dus uiterlijk, voor de ogen van het lichaam gerealiseerd, wat zij slechts met de ogen van het hart konden waarnemen. Innerlijk hielden de leerlingen van Hem en tegelijkertijd twijfelden ze; uiterlijk verscheen de Heer aan hen zonder te tonen wie Hij was. Aan hen die met Hem spraken, bood Hij zijn aanwezigheid aan; maar aan hen die twijfelden over Hem, verborg Hij zijn bekende kentekenen, waardoor ze Hem hadden kunnen herkennen. Hij wisselde enkele woorden met hen, verweet hun traagheid van begrip, legde hun de mysteriën van de Heilige Schrift, die Hemzelf betroffen, uit. En toch bleef Hij in hun hart een vreemde, door het gebrek aan geloof; Hij deed dus of Hij verder ging... De Waarheid, die eenvoudig is, heeft niets gedaan met die dubbelhartigheid, maar heeft zich gewoon in zijn lichaam laten zien aan deze twee leerlingen, zoals de waarheid in hun geest was.

Door deze beproeving wilde de Heer zien of zij die nog niet van Hem als God hielden, tenminste in staat waren om van Hem te houden als vreemdeling. De Waarheid liep met hen mee; zij konden dus geen vreemdelingen blijven voor de liefde: zij hebben Hem hun gastvrijheid aangeboden, zoals men dat voor een reiziger doet. Waarom zeggen we overigens dat zij het aangeboden hebben, terwijl er geschreven staat: "Zij drongen sterk bij Hem aan". Dat voorbeeld toont ons goed dat we niet alleen gastvrijheid moeten aanbieden aan de reizigers, maar moeten blijven aandringen.

De leerlingen maakten dus de tafel klaar, boden te eten aan; en God die ze niet hadden herkend bij de uitleg van de Heilige Schrift, herkenden ze aan het breken van het brood. Dus niet door het horen van de geboden van God werden ze verlicht, maar door ze in de praktijk te brengen

www.dagelijksevangelie.org

 

Kopie van gebedenbundel2.jpg