31-08-17

Boodschap van Patriarch Bartholomeüs naar aanleiding van het begin van het nieuwe kerkelijk jaar

border hfj.jpg

 

(Boodschap van Patriarch Bartholomeus naar aanleiding van de start van het nieuwe kerkelijk jaar)

Bartolomew_I.jpg

+BARTHOLOMEW
By God’s Mercy
Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch
To the Plentitude of the Church: Grace, peace and mercy
From the Creator of All, our Lord God and Savior Jesus Christ
(September 1, 2017)
***

Beloved brothers and sisters in the Lord,

With God’s grace, today we enter the new ecclesiastical year, even as we continue to provide witness “through him who loved us” (Romans 8.38) and “give an account for the hope that lies in us” (1 Peter 3.15), living in the Church, in Christ and according to Christ, who promised to be with us “all the days of our life, to the end of the age.” (Matthew 28.20)

Twenty-eight years have passed since the synodal decree of the Ecumenical Patriarchate to establish the Feast of the Indiction as the “Day of Protection for the Environment,” when we offer prayers and supplications at the sacred Center of Orthodoxy “for all creation.” The relevant patriarchal encyclical (September 1, 1989) invited all Orthodox and other Christian faithful on this day to lift up prayers of thanksgiving to the Creator of all for “the great gift of Creation” along with petitions for its preservation.

We express our joy and satisfaction for the broad reception and fruitful influence of this initiative by the Church of Constantinople. We demonstrated the spiritual roots of the ecological crisis as well as the need to repent and prioritize the values of contemporary humankind. We affirmed that the exploitation and destruction of creation constitute a perversion and distortion of the Christian ethos, rather than the inevitable consequence of the biblical command to “increase and multiply” (Genesis 1.22), but also that our anti-ecological conduct is an offense to the Creator and a transgression of his commandments, ultimately working against the authentic destiny of the human person. There cannot be any sustainable development at the expense of spiritual values and the natural environment.

The Holy and Great Church of Christ has championed and continues to champion the eco-friendly dynamic of our Orthodox faith, emphasizing the Eucharistic purpose of creation, the response of the faithful as “priest” of creation in an effort to offer it unceasingly to the Creator of all, as well as the principle of asceticism as the response to the modern sense of gratification. Indeed, respect for creation belongs to the very core of our orthodox tradition.

We are especially disturbed by the fact that, while it is clear that the ecological crisis is constantly escalating, in the name of financial growth and technological development, humanity has become oblivious to the global appeals for radical change in our attitude toward creation. It is obvious that the resulting deformation and devastation of the natural environment is a direct consequence of a specific model of economic progress, which is nevertheless indifferent to its ecological repercussions. The short-term benefits dictated by the rise of living standards in some parts of the world simply camouflage the irrationality of abuse and conquest of creation. Corporate business that does not respect the planet as our common home cannot be sanctioned as business at all. The contemporary unrestrained commerce of globalization goes hand-in-hand with the spectacular development of science and technology, which despite manifold advantages is also accompanied by an arrogance over and abuse of nature. Modern man knows this very well, but acts as if he is entirely unaware. We know that nature is not restored and renewed endlessly; yet we ignore the negative implications of “trading” in the environment. This explosive combination of unrestrained commerce and science – that is to say, the limitless confidence in the power of science and technology – merely increases the risks threatening the integrity of creation and humankind.

The Holy and Great Council of the Orthodox Church spelled out with wisdom and clarity the dangers of “autonomizing economy” or separating economy from the vital needs of humanity that are only served within a sustainable environment. Instead, it proposed an economy “founded on the principles of the Gospel”1 in order to address the modern ecological challenge “on the basis of the principles of the Christian tradition.”2 In response to the threats of our age, the tradition of the Church demands “a radical change of attitude and conduct”; in response to the ecological crisis, it proposes a spirit of asceticism, “frugality and abstinence”3; in response to our ”greed,”4 it calls for “the deification of our needs and attitude of acquisition.”5 The Holy and Great Council also emphatically referred to the “social dimensions and tragic consequences of destroying the natural environment.”6

Therefore, echoing the decisions of this Council, we too underline through this encyclical the close connection between ecological and social issues, as well as their common roots that lie in the “imprudent heart” that is fallen and sinful as well as in the inappropriate use of our God-given values,” by spiritual and ethical damage. When material possessions dominate our heart and mind, then our attitude toward our fellow human beings and toward creation inevitably becomes possessive and abusive. In biblical terms, the “bad tree” always “produces evil fruit.” (Matthew 7.17) Furthermore, by extension, we would underline that respecting creation and other people share the same spiritual source and origin, namely our renewal in Christ and spiritual freedom. Just as environmental destruction is related to social injustice, so too an ecofriendly attitude is inseparable from social solidarity.

What also becomes apparent is that the solution to the multi-faceted contemporary human crisis – namely, the crisis facing human culture and the natural environment – demands a multi-dimensional mobilization and joint effort. Much as every other vital problem, the underlying and interconnected ecological and social crisis cannot possibly be addressed without inter-Christian and inter-religious collaboration. Therefore, dialogue becomes the fertile ground for promoting existing ecofriendly and social traditions in order to stimulate environmental and communal discussion, while at the same time initiating a constructive criticism of progress understood exclusively in technological and economic terms at the expense of creation and civilization.

In closing, we once again reiterate the inseparable nature of respecting creation and humanity, and we call upon all people of good will to undertake the good struggle for the protection of the natural environment and the establishment of solidarity. May the Lord and giver of all good things, through the intercessions of the all-blessed Mother of God, grant all of you “a burning within your hearts for all creation”7 and “a stirring of love and good works.” (Hebrews 10.24)


+ Bartholomew of Constantinople
Your fervent supplicant before God



_________________________________
1 Encyclical of the Holy and Great Council, paragraph 15.
2 Encyclical, paragraph 10.
3 “The Mission of the Orthodox Church in the Contemporary World,” paragraph 10.
4 “The Mission,” paragraph 10.
5 Encyclical, paragraph 14.
6 Encyclical, paragraph 14.
7 Isaac the Syrian, Ascetical Treatises, Homily 81.

 

kruis1111.jpg

border andreas.jpg

Apostel andreas patroon van het Patriarchaat van Constantinopel en ook van de orth.kerk van Gent

 

teksten10jj1 - kopie.jpg

10:12 Gepost in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0)

29-08-17

Overlijden Dirk de Backer

 

verrijzenis 4.jpg

 

Kanunnik Dirk De Backer overleden

 

BISDOM GENT

 

Kanunnik Dirk De Backer, voormalig verbondsaalmoezenier scouts (VVKSM) en gangmaker van de oecumene in Gent, is overleden.
Kanunnik Dirk De Backer is op zondag 27 augustus in UZ Gent overleden.

Hij werd geboren in Gent op 10 juni 1944 en tot priester gewijd in Gent op 29 mei 1971. Hij was leraar aan het Sint-Lievenscollege in Gent (29 juli 1969), verbondsaalmoezenier van het Vlaams Verbond van Katholieke Scouts (VVKS) van 1972 tot 1982, proost van de Maatschappelijke Werken van het arrondissement Aalst en pastoor van Vlekkem (1982-1993), pastoor in Gent van Onze-Lieve-Vrouw Sint-Pieters (1993-2016) en van Gent Sint-Coleta (2000-2017). Hij was ook deken van Gent-Zuid van 2001 tot 2005.

Dirk De Backer was sedert 4 april 2011 titulair kanunnik van het Sint-Baafskapittel van Gent. Hij was jarenlang betrokken bij de Diocesane Commissie voor Oecumene en Interreligieuze Dialoog en voorzitter van het Interkerkelijk Beraad Gent (IKB).

De uitvaartliturgie vindt plaats in de kerk van Onze-Lieve-Vrouw Sint-Pieters in Gent op zaterdag 2 september om 10 uur.

In een artikel over 'Oecumene in de praktijk' in Kerkplein van mei 2017, zegt de Gentse dominee Marc Loos over Dirk:

De oecumenische samenwerking in Gent is in de jaren '70 na het Tweede Vaticaans Concilie met veel elan gestart. Gangmakers waren toenmalig vicaris-generaal Wim De Smet en katholiek priester Dirk De Backer die tot op vandaag voorzitter is van IKB.
Het Interkerkelijk Beraad Gent (IKB) is een samenwerkingsverband van verschillende Kerken in de stad Gent: de Rooms-Katholieke Kerk, de Verenigde Protestantse Kerk (VPK), de Orthodoxe Kerk, de Anglicaanse Kerk en de Adventskerk.

 

Dirk de Backer.jpg

Kan Dirk De Backer, 3de van links, bij de oecumenische gebedsdienst in de crypte van de Sint-Baafskathedraal in januari 2014 © bisdom Gent
Gepubliceerd op maandag 28 augustus 2017 - 11:37

 

21:03 Gepost in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0)

Columbanus : “Door de zee heen voerde uw weg, door oneindige wateren uw pad. Uw voetsporen bleven onkenbaar” (Ps 77,20)

border fffff.gif

H. Colombanus (563-615), monnik en stichter van kloosters
Geestelijke instructies 1, Het geloof, 3-5

columbanus.jpg

 


“Door de zee heen voerde uw weg, door oneindige wateren uw pad. Uw voetsporen bleven onkenbaar” (Ps 77,20)

God is overal, volledig en onbegrensd. En overal is Hij nabij, Hij die zelf zegt: “Ben Ik alleen een God die in de nabijheid is; ben ik ook niet een God die ver weg is?” (Jer 23,23) De God die wij zoeken bevindt zich niet ver van ons verwijderd. Hij is onder ons. Hij woont binnen in ons, zoals de ziel in het lichaam, zolang wij zijn levende ledematen zijn, niet gestorven aan onze zonden (vgl. 1Kor 6,15)… Onder deze voorwaarden leeft Hij waarachtig in ons, Hij die gezegd heeft: “Ik zal onder hen wonen en met hen omgaan” (Lev 26,11; 2Kor 6,16). Zoals Hij ons de genade schenkt in ons te wonen, zo zijn wij waarachtig bezield door Hem, als zijn levende ledematen. “Want door Hem hebben wij het leven, het bewegen en het zijn” (Hand 17,28).

Maar wie zal Hem kunnen volgen naar de hoogste hoogten van zijn onuitsprekelijke en onvatbare Zijn? Wie zal de diepten van God kunnen peilen? Wie zal het aandurven de eeuwige bron van het heelal te zoeken? Wie zal zich erop beroemen de oneindige God te kennen, die alles vervult en alles omvat, alles doordringt en aan alles voorbij gaat, alles omhelst en aan alles ontsnapt, “Hij, die niemand ooit gezien heeft” (Joh 1,18) zoals Hij is? Dat niemand denke door te kunnen dringen tot de ondoordringbare diepten van God, tot het wat, hoe en waarom van zijn wezen, dat benoemd, onderzocht, noch onthuld kan worden. Geloof in alle eenvoud maar met kracht, dat God is en dat Hij altijd zijn zal zoals Hij altijd al was, want God is immer onveranderlijk.

 

Tekst bijbel psalmen nederlands.jpg

 

1-Petrus-56-230x230.jpg

27-08-17

heiligenleven

border 67.jpg

Heiligenleven

De heilige Eudokia

eudokia de samaritaanse.jpg

de heilige Eudokia

 


De heilige Eudokia (Eudoxia) was een Samaritaanse van grote schoonheid, die in Heliopolis van Fenicië een succesvolle carrière had opgebouwd als courtisane en daarmee grote rijkdommen had verworven. Toch moet er iets in haar geweest zijn dat onbevredigd bleef in dit leven van lust en weelde.
Eens was zij vroeg naar bed gegaan maar te middernacht werd zij wakker door een mannenstem die aan het zingen was. Eerst maakte zij zich kwaad, maar zij werd getroffen door sommige woorden zodat zij ging luisteren. En toen hoorde zij hoe in wonderbare poëzie de lof gezongen werd van een haar onbekende God. Zij hoorde ook hoe de zondaars voor Gods aangezicht geoordeeld zullen worden en zij werd bevangen door berouw over haar verleden, door schaamte over haar tegenwoordige levenswandel en door vrees voor wat de toekomst brengen zou.
De stem kwam uit het open venster van het aangrenzende huis en de volgende morgen deed zij onderzoek naar wat daar gebeurd was. Het bleek dat een zekere monnik, Germanos, op doorreis op bezoek was bij een oude bekende, en dat hij volgens zijn gewoonte te middernacht luidop zijn gebeden had verricht. Zij vroeg hem op bezoek en om het gesprek te openen zei hij bij het zien van de kostbare woninginrichting, dat haar man wel bijzonder rijk moest zijn om zich dat te kunnen veroorloven. Rood van schaamte bekende zij toen dat zij geen man maar wel vele minnaars had. En spontaan riep Germanos uit: ‘Arm kind, je zou toch veel gelukkiger zijn wanneer je hier op aarde maar weinig had en daarna een eeuwig leven in vreugde en heerlijkheid, in plaats van ellendig onder te gaan in een eeuwigdurende dood?’ ‘Is uw God dan zo hardvochtig dat hij ons geen rijkdom gunt?’ ‘Neen, maar alleen wat onrechtvaardig verkregen is.’ En hij stelde haar voor de zaak ernstig te overwegen onder vasten en gebed.
Zij liet toen haar huis sluiten alsof ze naar haar villa op het land vertrokken was, vroeg een priester haar te onderrichten‚ trok ruwe kleren aan en bleef zeven dagen zonder eten. ln haar verzwakte toestand zag zij in een visioen hoe een engel haar meenam naar de hemel, waar iedereen vol vreugde op haar toesnelde om haar te begroeten. Maar een afschuwelijke schaduw kwam haar opeisen als eigendom van de hel omdat zij het instrument was geweest van de ondergang van zovelen. Maar uit het onzegbare licht kwam een stem die zei:
‘God wenst de dood van de zondaar niet, maar dat deze zich bekeert en leeft’. En de engel bracht haar terug en zei: ‘Er is vreugde in de hemel over een zondaar die zich bekeert’.
Na de gewone tijd van voorbereiding en onderricht werd Eudokia gedoopt. Zij maakte een uitvoerige lijst op van al haar bezittingen en droeg die over aan de bisschop om ze onder de armen te verdelen. Zelf ging zij in haar doopkleed naar het zusterklooster dat onder de hoede van de oude Germanos stond. Dit witte kleed bleef zij dragen tot aan haar dood, alleen trok zij er in de winter een jutezak overheen tegen de koude.
Haar bekering baarde natuurlijk groot opzien in de stad. Een van haar jonge minnaars wist onder valse voorspiegelingen tot haar door te dringen en begon haar te smeken dit armoedige leven te verlaten en naar Heliopolis terug te keren waar heel de stad op haar wachtte. Maar Eudokia wist dat zij het beste deel had gekozen, en de jongeman verliet haar, diep geschokt in al zijn zekerheden.
Daarna brak de vervolging onder Valerius uit en Eudokia werd in haar klooster met het zwaard omgebracht, in de tweede eeuw. (De datum is volgens het Griekse mineon. ln die tijd waren er echter nog geen kloosters in de tegenwoordige zin van het woord.)

uit : heiligenlevens voor elke dag .Orth.klooster Den Haag

 

Eudokia 1592 Rusland Triniteitsklooster.jpg

Eudokia - Rusland -Triniteitsklooster

 

kruis1111.jpg

Jezus Maria en engelen.jpg

d3eMU3DRQ3H.jpg

26-08-17

de rijke jongeling

border 63RZ.gif

12e zondag na Pinksteren

"De rijke jongeman"

 

rijke jongeling.jpg

De rijke jongeman (Meester van Antwerpen - 1485-1491)

 

LEZINGEN :

1 Kor.15,1-11

De opstanding van Christus
Broeders en zusters, ik wijs u nog eens op het evangelie dat ik u heb verkondigd, dat u hebt aanvaard, waarop u gegrondvest bent en waardoor u ook gered wordt, tenminste als u zich houdt aan de bewoordingen waarin ik het u verkondigd heb; anders zou u het geloof zonder nadenken hebben aanvaard. In de eerste plaats heb ik u doorgegeven wat ik zelf als overlevering heb ontvangen, namelijk dat Christus gestorven is voor onze zonden, volgens de Schriften, en dat Hij begraven is, en opgestaan op de derde dag, volgens de Schriften; en dat Hij is verschenen aan Kefas en daarna aan de twaalf. Vervolgens is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie de meesten nog in leven zijn; sommigen echter zijn gestorven. Vervolgens is Hij verschenen aan Jakobus, daarna aan alle apostelen. Het laatst van allen, als aan een misgeboorte, is Hij ook verschenen aan míj. Ik ben immers de minste van de apostelen, niet waard om apostel te heten, want ik heb de kerk van God vervolgd. Maar door de genade van God ben ik wat ik ben, en zijn genade voor mij is niet vruchteloos geweest. Ik heb harder gewerkt dan alle anderen; dat wil zeggen, niet ik, maar de genade van God met mij. Maar zij of ik, wat maakt het uit? Dit verkondigen wij, en dit hebt u geloofd.

Evangelie :

Matth.19,16-26

Toen kwam er iemand naar Hem toe die zei: 'Meester, wat voor goeds moet ik doen om het eeuwig leven te krijgen?' Maar Hij zei: 'Waarom stelt u Mij die vraag over het goede? Eén is er goed. Als u het leven wilt binnengaan, houd u dan aan de geboden.' 'Welke?', vroeg hij. Jezus zei daarop: 'Niet doden, geen echtbreuk plegen, niet stelen, niet vals getuigen, uw vader en uw moeder eren, en uw naaste beminnen als uzelf.' De jongeman antwoordde Hem: 'Aan dat alles heb ik mij gehouden. Wat ontbreekt mij nog?' Jezus zei: 'Als u onverdeeld goed wilt zijn, ga dan uw bezit verkopen en geef het aan de armen, en u zult een schat hebben in de hemel. Kom dan terug om Mij te volgen.' Toen de jongeman dat woord hoorde, ging hij verdrietig weg, want hij had veel bezittingen. Tegen zijn leerlingen zei Jezus: 'Ik verzeker jullie, voor een rijke is het moeilijk het koninkrijk der hemelen binnen te gaan. Nog eens zeg Ik jullie: Een kameel komt gemakkelijker door het oog van een naald dan een rijke in het koninkrijk van God.' Toen de leerlingen dat hoorden, schrokken ze vreselijk en zeiden: 'Wie kan er dan nog gered worden?' Jezus keek hen aan en zeide: bij de mensen is dit onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk.

 

tekst engels basilios de Grote.jpg

gedicht%20-%20geef%20aan%20mijn%20hart%20een%20hand%20o%20Heer.jpg

border7887.jpg

 

 

22-08-17

heiligenleven

border 8DS.jpg

Heiligenleven

De heilige Suitbertus, bisschop van de Friezen

 

suitbertus bisschop van de friezen.jpg

Suitbertus

 

De heilige Suitbertus de Oudere, bisschop van de Friezen. Hij was een monnik uit Northumbrië, een leerling van de heilige Egbertus, met wie hij naar Ierland trok. Maar Egbertus was bijna bezeten van de Friezen die bekeerd moesten worden, en omdat die mogelijkheid voor hemzelf afgesloten bleef, wist hij dit verlangen over te dragen op Suitbertus, en hij gaf hem mee toen Willibrord in 690 naar de Friezen overstak. Zij gingen aan land bij Katwijk, aan de mond van de Rijn, en Willibrord vestigde zijn hoofdkwartier in Utrecht. 

Twee jaar eerder had Pepijn van Herstal een grote overwinning behaald op Radboud, de koning van Friesland. Hij had hem tot vrede gedwongen en het land tussen Maas en Rijn in bezit genomen, de streek rond Leiden, Delft, Gouda, Den Briel, Dordrecht en Utrecht. Willibrord deed een beroep op de hulp van Pepijn en deze zond hem naar Rome voor een officiële missie-opdracht. Zijn werk had succes en vier jaar later zond Pepijn hem opnieuw naar Rome, nu met het verzoek Willibrord tot bisschop te wijden voor het nieuw-bekeerde volk. De wijding geschiedde in 696, en Willibrord vestigde zijn zetel in Utrecht, waarvan hij de eerste bisschop werd.
Intussen had Suitbertus in Neder-Friesland, dat wil zeggen in Zuid-Holland en Noord-Brabant, Gelderland en Cleve, met veel succes het missiewerk voortgezet. Nu wilde hij doordringen in het onbekende gebied aan de andere kant van de Rijn. Willibrord voelde eigenlijk niet zoveel voor de wat wilde plannen van de jonge, enthousiaste Suitbertus, maar terwijl Willibrord naar Rome was, zag Suitbertus zijn kans. Hij ging in 697 naar Engeland, om zich tot missiebisschop te laten wijden, zonder vaste standplaats, en trok toen de Rijn over naar het land der Brukten, tussen de Lippe en de Roer. Hij werd eerst vijandig afgewezen, maar hij wist het hart van de mensen te winnen door hun te laten zien hoe land vruchtbaar gemaakt kon worden, hoe graan kon worden verbouwd en hoe paardenteelt bedreven moest worden. Zo werd hij op den duur hun vertrouwde raadsman in alle praktische kwesties. Daarna begon hij hun over Christus te spreken en het Evangelie te verkondigen, en ook hierin werd hij toen vertrouwd, zodat zijn missiewerk vrucht begon te dragen.
Dit wekte echter de argwaan van het buurvolk, de Saksen, die dit zagen als een samenzwering met hun erfvijand, de Franken. Zij vielen Westfalen binnen en richtten een gruwelijke slachting aan. Suitbertus werd gevangen genomen en zo zwaar mishandeld dat hij bijna stervend was. Met behulp van enkele vrienden slaagde hij er echter in te ontsnappen, en met zijn monniken bereikte hij de Romeinse burcht op het Rijn-eiland Kaiserswerth bij Düsseldorf. Daar stichtte hij in 710 een klooster met het doel jonge monniken op te leiden om het werk onder de Germaanse stammen voort te zetten. Onophoudelijk hield ook hij zich met dit zware werk in de ontoegankelijke wouden en moerassen bezig, totdat hij stierf in 713.

uit : heiligenleven voor elke dag : uitg Orth.klooster Den Haag

 

24.jpg

 

20-08-17

Bijbelteksten

border VDVC.jpg

BIJBELTEKSTEN

 

tekst bijbel Jesaja nederlands.jpg

 

tekst21.jpg

tekst951.jpg

 

8b44b75b6bc7a372d19786fe647f3241.jpg

19-08-17

11e zondag na Pinksteren

border047.jpg

11e zondag na Pinksteren

 

Het Rijk der Hemelen

 

koninkrijk der hemelen2.jpg

 

LEZINGEN

1 Korintiërs 9,2-12

 

2] Al ben ik voor anderen geen apostel, voor u toch zeker wel; want u bent in de Heer het waarmerk van mijn apostelschap. [3] Dit is mijn antwoord aan mijn critici. [4] Hebben wij niet het recht om te eten en te drinken? [5] Hebben wij niet het recht om een christenvrouw* mee te nemen, zoals de andere apostelen en de broers* van de Heer en Kefas? [6] Of zijn Barnabas* en ik de enigen die verplicht zijn te werken voor hun levensonderhoud?
[7] Welke* soldaat betaalt ooit zijn eigen soldij? Wie plant een wijngaard en eet niet van de vruchten? Of wie weidt een kudde zonder de melk van de kudde te gebruiken? [8] Dit zijn niet enkel menselijke overwegingen, de wet zegt precies hetzelfde, of niet soms? [9] In de wet van Mozes staat immers: Een dorsende os mag men niet muilbanden. Bemoeit God zich hier werkelijk met de ossen, [10] of gaat het eigenlijk over ons? Natuurlijk, met het oog op óns staat er geschreven dat de ploeger* moet ploegen en de dorser moet dorsen in de hoop zijn deel te ontvangen. [11] Als wij in u een geestelijk gewas gezaaid hebben, is het dan te veel gevraagd als wij van u stoffelijke steun verwachten? [12] Als anderen zulke aanspraken op u hebben, dan wij toch zeker! Maar wij hebben van dit recht geen gebruik gemaakt, en willen liever alles verduren dan de prediking van Christus’ evangelie belemmeren.

 

EVANGELIE :

Matth.18,23-35

 

In dit opzicht gaat het met het koninkrijk der hemelen als met een koning die met zijn dienaren afrekening wilde houden. [24] Toen hij begonnen was met afrekenen, werd er iemand bij hem gebracht die een schuld had van tienduizend talenten*. [25] Omdat hij niet kon betalen, gaf de heer het bevel om hem met vrouw en kinderen en alles wat hij had te verkopen, zodat hij zou kunnen betalen. [26] Daarop viel de dienaar voor hem neer en vroeg: "Heb geduld met mij, en ik zal u alles betalen." [27] De heer kreeg met die dienaar te doen en liet hem vrij, en hij schold hem het geleende geld kwijt. [28] Toen die dienaar buiten kwam, trof hij een van zijn mededienaren, die hem honderd denariën* schuldig was; hij greep hem bij de keel en zei: "Betaal wat je me schuldig bent." [29] Daarop viel zijn mededienaar voor hem neer en smeekte hem: "Heb geduld met mij, en ik zal je betalen." [30] Dat wilde hij niet, integendeel, hij liet hem zelfs gevangenzetten tot hij het verschuldigde bedrag betaald zou hebben. [31] Toen zijn mededienaren zagen wat er gebeurd was, waren zij buitengewoon ontstemd en gingen alles wat er gebeurd was aan hun heer vertellen. [32] Toen riep zijn heer hem bij zich en zei: "Jij slechte dienaar, ik heb je heel die schuld kwijtgescholden, toen je mij daarom smeekte. [33] Had juist jij geen medelijden moeten hebben met je mededienaar, zoals ik medelijden heb gehad met jou?" [34] En zijn heer werd zo kwaad, dat hij hem overleverde aan de beulen, totdat hij heel zijn schuld zou hebben terugbetaald. [35] Zo zal ook mijn hemelse Vader met jullie doen, als niet ieder van jullie zijn broeder van ganser harte vergeeft.’

 

koninkrijkrijk der hemelen 2.jpg

koninkrijk der hemelen gelijkt op een ....png

 

241318106_302fb2fb8e.jpg

 

 

17-08-17

heiligenleven : de heilige Simplicius Paus van het Oude Rome

border qmqm.gif

Heiligenleven

De heilige Simplicius Paus van het oude Rome

simplicius paus van het oude rome.jpg

Simplicius, Paus van het oude Rome

 

De heilige Simplicius, paus van het oude Rome, was afkomstig uit Tibur, het huidige Tivoli. Nadat hij gediend had in de geestelijkheid van de twee voorafgaande pausen, werd hij in 467 zelf tot dit zware ambt geroepen, in een tijd dat het land zwaar te lijden had van de invallende barbaren. Zelfs Rome werd ingenomen en geplunderd in het achtste jaar van zijn pontificaat.
Dit was mogelijk omdat het land zelf verdeeld was geraakt. Het werd bestuurd door Romeinse gouverneurs die zich een tiranniek gezag hadden aangematigd over de bevolking die geheel rechteloos was. Zij heersten als kleine tirannen met volstrekte willekeur, en elk verzet werd met grote wreedheid onderdrukt. Zo werden de invallende barbaren min of meer als bevrijders geduld, en hele legergroepen kwamen in opstand tegen het rijk. Dit alles bevorderde het arianisme, omdat de orthodoxie vereenzelvigd werd met het tiranniek bewind.
De taak van Simplicius werd hierdoor onnoemlijk zwaar, en nadat hij bijna 16 jaar de kerk, voor zover hij dat kon, bestuurd had, is hij gestorven in 483.

 

tekst bijbel 1 johannes5.jpg

16-08-17

Heiligenleven : theodoros van Sykeon

border gdts.gif

Heiligenleven

De heilige Theodoros van Sykeon

theodoros van Sykeon5.jpg

 

De heilige Theodoros van Sykeon, bisschop van Anastasiopolis. Hij was geboren in Sykeon (Galatië) als onwettig kind van een koerier van keizer Justinianus, bij de dochter van een herbergierster, een prostituee. Hij woonde in de buurt van de grote kerk, gewijd aan de groot-martelaar Georgios. Diens geschiedenis maakte een geweldige indruk op de kleine jongen en hij wilde ook grote daden verrichten. Zo kwam hij ertoe des nachts stil op te staan als iedereen sliep, het huis uit te sluipen om dan in de kerk te gaan bidden. Deze gewoonte wekte in hem een vroege zelfstandigheid. Toen hij 14 jaar oud was, nam hij zijn leven in eigen handen. Hij vond in de omgeving van de stad een grot, waar hij zich als kluizenaar terugtrok. En deze jongen bezat reeds zulk een overwicht dat hij een deel van zijn omgeving tot de noodzakelijke medewerking daartoe wist te bewegen. Een van zijn bewonderaars was blijkbaar de bisschop, want toen hij 18 jaar was werd hij diaken gewijd, en enige tijd later priester.
Theodoros trok nu de wereld in, hij ging op pelgrimstocht naar het Heilig Land. Hij zocht onderdak in het klooster Choseba, en werd daar monnik gewijd. We weten niet hoelang hij er gebleven is, maar als rijpe volwassene keerde hij naar Sykeon terug en hij stichtte een klooster bij de kerk van zijn jeugd, want andere jonge mensen voelden zich tot hem aangetrokken en wilden onder zijn leiding leven.
Zijn bekendheid in de omtrek nam sterk toe en niet zo heel veel later koos de bevolking van Anastasiopolis hem tot bisschop, hoezeer hij zich daar ook tegen verzette. Theodoros aanvaardde toen deze dienst als een opdracht van God, en bestuurde gedurende 40 jaar zijn diocees. Wel bezocht hij in die tijd herhaaldelijk de monastieke centra van Palestina en het nabije Oosten. Toen vond hij een geschikte opvolger en hij trad af om zijn laatste levensjaren geheel aan het gebed te wijden in het door hem gestichte klooster. De gewone ascese van weinig eten, slapen en comfort was hem nog niet streng genoeg, en daarom liet hij zich in de tijd tussen Theofanie en Pascha als een misdadiger zwaar geboeid opsluiten in een ijzeren kooi.
Veel wonderen geschiedden door zijn krachtdadig gebed. Zieken werden genezen, regen kwam in een tijd van hardnekkige droogte, er kwam een einde aan een vernietigende sprinkhaan-plaag. Hij bezat ook de gave om in de toekomst te zien en voorzegde zijn eigen dood, die hem aangekondigd werd door een verschijning van de door hem zo vereerde heilige Georgios, op de 22e april van het jaar 613.

 

1-Petrus-3-18.jpg

1-johannes-4-20-2.jpg